İmparator etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
İmparator etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
24 Mayıs 2013 Cuma
Babam gibi seviyorum...
Hayatta birilerini seversiniz, o gider. Yasını tutarsınız. Yıllar alır. Daha sonra karşınıza bir başkası çıkar. Bir bakışı, bir sözü, bir hareketi sizi etkiler. Onun girdabına girer, çıkamazsınız. Sonra da ona karşı hisler beslemeye başlarsınız. Eğer istikrarı yakalarsanız; ne ala. Yok eğer yakalayamazsanız, bu bir kısır döngüdür. Doğru insanı bulana dek böyle devam eder.
Hayat da futbol gibi derler ya; çoğu zaman değildir aslında. Doğru insanı bulur, ona saygı duyup, onu severseniz tabi. Bir futbolcuyu seversiniz, nefret ettiğiniz takıma gider, o an kendinizi aldatılmış gibi hissedersiniz. Oyunu sorgularsınız ama sonra aklınıza tuttuğunuz takım gelir, ''aslolan o'' dersiniz ve yola devam edersiniz.
Hayatta hep doğru insanları sevdim. Buna futboldaki karakterler de dahil. Çocukluğumun baş kahramanı olduğundan mıdır bilinmez ama ona olan sevgimin büyüklüğünü kelimelerle tarif edemeyeceğim ve beni asla hayal kırıklığına uğratmayan tek adam Fatih Terim oldu.
Sevmiyorum, tapıyorum. Ona çok güveniyorum. ''Babam kadar seviyorum'' diye tanımlarım bana Fatih Terim'i soranlara... Zira başka türlü ona olan sevgimi anlatamam ki... İlginçtir aynı soruyu babama sorsanız, o da aynı cevabı verir. Babam bizleri, yani çocuklarını, nasıl seviyorsa, Fatih Terim'i de öyle seviyor. Biz babamı nasıl seviyorsak; Fatih Terim'i de öyle seviyoruz.
Bunu insanların anlamasını da beklemiyorum aslında. Bir kız ile çıksam, sırf ben ile yani arkadaşlarıyla çıkıyor diye saygı duyup, ona göre davranır ya insanlar; heh işte bu konuda da öyle davranıp, tepki verseler yeter.
Yüz yüze hiç tanışmadım. Bir kere Galatasaray Tv vasıtasıyla mesaj gönderdim, sorumu cevapladı, bir kere de Simge Fıstıkoğlu yanımda telefonla aradı, benden ve ona olan sevgimden bahsetti (hala Simge Fıstıkoğlu'na dua ederim o hareketinden dolayı, hakkı hakikaten ödenmez). Bu kadar. Ancak futbolun ve Galatasaray'ın bana kazandırdığı en büyük isim kendisi oldu.
İyi ki Galatasaraylıyım diye şükrettiğim zamanlarda aklıma gelen ilk isim hep o olur. Ali Sami Yen'e ve Metin Oktay'a saygı duyarım ama benim gördüğüm en büyük Galatasaray efsanesi Fatih Terim'dir.
Bazı akşamlar kulaklığımı takıp şarkı dinlerken Galatasaray'ı düşünürüm ve aklıma bir şekilde o gelir. Takımın başında olsa da, olmasa da...
Sadece Galatasaray'ı mı düşünüyorum, tabii ki hayır. Çok farklı insanlar aklımın içinden geçti yazlıkta, balkondaki salıncakta oturup sabahın ilk ışıklarına kadar dışarıyı izlerken...
Hani birini seversiniz ve ne yaşanırsa yaşansın hiç unutmazsınız ya; Fatih Terim de öyle aslında. Her şeyi düşünürüm. Önem sırasına göre yerleri değişir ama kapanış hep Fatih Terim ile olur.
Çoğu zaman onunla aynı şeyleri düşündüğümü hissederim. Verdiği kararları görünce de bu düşüncemden emin olurum. Bilhassa da Galatasaray konusunda.
Onun basın toplantılarında, röportaj ve sohbetlerinde söylediği sözler çoğu zaman hayatımda belirleyici unsurlar olur. Onu ve söylediklerini örnek alırım. Ve her seferinde bir kez daha kendimle gurur duyarım; ne kadar doğru bir insanı sevip, örnek aldığım için...
Bazı akşamlar olur ki insanlar tatlı krizine girer ve yemeden duramazlar. Benim de bazı akşamlar Fatih Terim krizim oluyor. Keşke yanımda olsa da ona olan sevgimi ifade etsem diye düşünürüm ama yanımda değildir ve sevgimi ya babamla paylaşırım ya da buralara dökerim.
Evet, yine Fatih Terim sevgim geldi. Hem de tam yarınki sınava çalışırken. Ona çalışmak varken burada bu yazıyı yazdığım için pişman mıyım, tabii ki hayır.
Seni çok seviyorum hocam.
30 Mayıs 2012 Çarşamba
İmparator: Fatih Terim
Galatasaray armasının üzerinde yer alan üç yıldızın görünümünde değişiklik yapmaya karar versek ve iki yıldız koyup yanlarına da bir Fatih Terim imzası eklesek sanırım yanlış olmaz. Zira, Galatasaray armasının üzerinde yer alan her bir yıldız beş şampiyonluğu temsilen orada yer alıyor. Bu sene itibariyle Fatih Terim'in de Galatasaray başında yaşadığı şampiyonluk sayısı beş oldu.
Şakayı bir yana bırakırsak, dip yapılan bir sezonun ardından Galatasaray'ı yeniden ayağa kaldıracak tek bir teknik direktör vardı dünya üzerinde; Fatih Terim.
Benim canlı şahit olduğum en büyük Galatasaray efsanesi Fatih Terim'dir. Ali Sami Yen'i görme şerefine nail olamadım, Metin Oktay ise doğduğum yıl hayata gözlerini yumdu. Bizler Fatih Terim ve ekibinin yaşattığı mutluluklar ile büyüdük. Fatih Terim babamız, Hagi amcamız, Hakan Şükür, Hasan Şaş ve diğerleri abimiz oldu. Sokakta Hagi'nin, Hakan Şükür'ün ismini bağırdık. Fatih Terim'i televizyonda gördüğümüzde dahi mutluluktan yerimizde duramazdık.
Hayatımızın en mutlu günü olan 17 Mayıs'ın mimarlarındandı Fatih Terim. Çocukluğumuza dair Galatasaray ile alakalı en mutlu anılar ne ise, onların başında hep o vardı.
Fatih Terim bize bu büyük başarıları yaşatmasa, onu bu kadar çok sevebilir miydik? Yine severdik herhalde ancak efsane statüsüne koyamazdık. Zaten efsane olabilmek için büyük işler başarmak gerekmiyor mu? Hiçbir şey yapmayan insanlar hayatın hangi döneminde efsane oldu ki?
Galatasaray'a birçok teknik direktör geldi geçti. Sevdiklerimiz çok oldu içlerinde, inandıklarımız, güvendiklerimiz. Kimisi mutlu etti bizi, kimisi ise hayal kırıklığına uğrattı. Ama Fatih Terim'in yeri her zaman bambaşka oldu. Güven duygusu bambaşka bir duygu. Bir insana güven duymak, onun kanatlarının altında huzuru bulmak, seni her daim koruyacağını bilmek... Bunlar tarifsiz duygular ve çoğunlukla ailenizden birinin size hissettirdiği eşsiz hislerdir. İşte bana Fatih Terim dendiği zaman bunları hissediyorum. Onun Galatasaray'ın başında olması bana her zaman güven veriyor. Akşam başımı yastığa koyduğum zaman, Galatasaray'ın sahipsiz olmadığını ve Galatasaray'ı en az benim kadar düşünen birinin Florya'da var olduğunu biliyorum ve huzurla uyuyorum. Dünya üzerinde Fatih Terim'e sevgimin ve saygımın büyüklüğünü anlatacak kelimeler malesef ki yok. Varolanlar arasından seçebildiklerim ise sınırlı: ''babam gibi''
Artık büyüdük ve çocuk değiliz. Hep düşünürdüm, ''dünya gözüyle bir kez daha Fatih Terim'i Galatasaray'ın teknik direktörü olarak görebilecek miyim?'' diye. Çünkü çok erken ayrıldı Galatasaray'ın başından, sanki biz bir rüyadaydık ve o rüyanın en güzel yerinde uyandırıldık. Rüyanın sonunu göremeden bizleri bırakıp gitti. Belki de Fatih Terim'e ilk ve tek kez o zaman, o çocuk halimle kızmışımdır. Çünkü işini yarım bıraktı. Alınacak bir kupa daha vardı.
Ve geçen yaz... Yeni yönetim, yeni yapılanma derken son bir şans doğdu benim için. Yarım kalan rüyamın devam edebilmesi, Ünal Aysal ve yönetiminin vereceği karara bağlıydı. Açıkçası Ünal Aysal'ın başkanlık süreci boyunca konuştuğum her Galatasaraylıya, Fatih Terim'in yeniden teknik direktör olarak gelmesi gerektiğini söylüyordum. Belki de insanlar benim bu ısrarcı tutumumdan sıkılmıştı, bilemiyorum.
Ortada bazı iddialar vardı ancak resmi olarak açıklanmadan inanmıyordum. Malum, geçen sene önce kabul etti dendi daha sonra büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. Hatta Haluk Yürekli'nin canlı yayında rejiden ''hoca olmuyor'' dediği bile söylendi. Fatih Terim resmi olarak açıklanmadan bir gün önce, Erhan Önal bir tanıdığımıza ''hoca gelmeyecek, başka biri gelecek bizler de altyapıda görev alacağız'' demişti. Bu haber benim varolan ümitlerimi tükenme noktasına getirmişti.
19 Mayıs akşamı...
19 Mayıs akşamı okulda festival vardı. Daha önceden bilet almıştım fakat o akşam Ünal Aysal'ın televizyona çıkacağını öğrendim. Arkadaşlara ayıp olmasın diye planı ertelemedim ve konsere gittim. Esasında gözüm de hep telefonda, gelecek bir mutlu haberde. Ama ne olduysa, kendimi kaptırmışım herhalde, telefona bakmayı uzunca bir süre unuttum. Aklıma geldiğinde ise telefonda cevapsız aramalar ve gelen mesajlar vardı. Cevapsız aramalardan ilki olan Babam'ı aradım ve mutlu haberi aldım. Benim için sezonun en büyük transferi Fatih Terim'di zaten. Belki de transfer duyumunu bu denli az kovaladığım nadir sezon geçen sezondu. Benim en büyük yıldızım takımın başına geçmişti çünkü...
Ancak sadece benim güvenmem yetmiyordu. Sevgi ve saygı çok fazlaydı fakat Galatasaray'ın içinde bulunduğu durum da ortadaydı. Eski güveni herkesin gözünde yakalamak kolay olmayacaktı. Çünkü hepimizin ortak paydası, göz bebeğimiz Galatasaray yaralıydı, tedaviye ihtiyaç duyuyordu. Dünyanın en iyi profesörü de gelse, hastada iyileşme belirtileri görene dek, ümitvar olunamazdı.
Biz belki dünyanın en iyi doktorunu getirmedik ama, ailemizin çok sevdiğimiz doktorunu çağırdık.
Ve Allah'a şükürler olsun ki Fatih Terim, bu üzgün, dibi görmüş camiayı yeniden ayağa kaldırdı. Bu sene takım şampiyon olmasaydı dahi, Galatasaray ayağa kalkmış olacaktı. Yıllar sonra gerçek manada bir takıma sahip olmanın keyfine vardık taraftar olarak. Futbolcular da, Florya'da oluşan takımdaşlık duygusuyla, kendileri için olduğu kadar arkadaşları için de mücadele etme duygusunu tattılar. Dünya'da takım olmak kadar keyifli bir ikinci şey nedir ki acaba? Bugün Melo gitmemek için türlü söylemlerde bulunuyor, Eboue Galatasaray için ailem diyorsa, yakalanan takımdaşlık olgusundan bunları söylüyor.
Bu sene ''Fatih Terim galibiyeti'' diye adlandırabileceğimiz birden çok galibiyeti var Galatasaray'ın. Benim ilk aklıma gelen Kayserispor maçıdır mesela. Bir hafta önce Gaziantep maçında ağır yara almış takım, senelerdir kazanamadığı Kayseri deplasmanından çok net bir galibiyet alıp gelmişti.
Dediğim gibi böyle birçok galibiyet var ama en önemlisi, hiç şüphesiz ki, Kadıköy'de alınan şampiyonluk. Play off'ta kötü giden bir Galatasaray, türlü ayak oyunları ile son maçta Kadıköy'e bırakılan bir şampiyonluk maçı...
Hocanın gece, bizce ani hoca içinse önceden düşünülmüş bir karar ile, takımı Florya yerine Balmumcu'da kampa alması muazzam bir hamleydi. Belki de Galatasaray o akşam şampiyonluk kupasının bir ucundan tutmuştu. İkinci kritik hamlesi ise, bu sene oynadığı dört maçta da harika bir şekilde analiz edip, kitlediği Fenerbahçe'yi; yine şahane bir şekilde analiz edip rakibine neredeyse pozisyon vermeden şampiyonluğu Kadıköy'de alıp geri dönmesi.
Sıfırdan takım kurulan bir sezonda, en çok golü sizin atıp en az golü sizin yemeniz, Kadıköy'de çıktığınız şampiyonluk maçında rakibe neredeyse pozisyon dahi vermeden kupayı alıp gelmeniz, ligde hiç derbi kaybetmemeniz bunlar kolay şeyler değil gerçekten.
Düşünüyorum da, beni kolay kolay kimse Olimpiyat Stadı'na götüremez demiştim yıllar önce. (2008 Olimpiyat Stadı, Kasımpaşa - Galatasaray maçı sonrası). Fikstür çekildikten sonra ilk maçın Olimpiyat'ta İBB ile olduğunu öğrenmemle beraber, babamı arayıp maç için bilet almasını söyledim. Fatih Hoca'nın yeri böyle de ayrıdır benim gönlümde.
Yeniden hoşgeldin hocam, hep beraber nice şampiyonluklara.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

