Kadıköy etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kadıköy etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Mayıs 2012 Çarşamba

İmparator: Fatih Terim





Galatasaray armasının üzerinde yer alan üç yıldızın görünümünde değişiklik yapmaya karar versek ve iki yıldız koyup yanlarına da bir Fatih Terim imzası eklesek sanırım yanlış olmaz. Zira, Galatasaray armasının üzerinde yer alan her bir yıldız beş şampiyonluğu temsilen orada yer alıyor. Bu sene itibariyle Fatih Terim'in de Galatasaray başında yaşadığı şampiyonluk sayısı beş oldu.

Şakayı bir yana bırakırsak, dip yapılan bir sezonun ardından Galatasaray'ı yeniden ayağa kaldıracak tek bir teknik direktör vardı dünya üzerinde; Fatih Terim.

Benim canlı şahit olduğum en büyük Galatasaray efsanesi Fatih Terim'dir. Ali Sami Yen'i görme şerefine nail olamadım, Metin Oktay ise doğduğum yıl hayata gözlerini yumdu. Bizler Fatih Terim ve ekibinin yaşattığı mutluluklar ile büyüdük. Fatih Terim babamız, Hagi amcamız, Hakan Şükür, Hasan Şaş ve diğerleri abimiz oldu. Sokakta Hagi'nin, Hakan Şükür'ün ismini bağırdık. Fatih Terim'i televizyonda gördüğümüzde dahi mutluluktan yerimizde duramazdık.

Hayatımızın en mutlu günü olan 17 Mayıs'ın mimarlarındandı Fatih Terim. Çocukluğumuza dair Galatasaray ile alakalı en mutlu anılar ne ise, onların başında hep o vardı.

Fatih Terim bize bu büyük başarıları yaşatmasa, onu bu kadar çok sevebilir miydik? Yine severdik herhalde ancak efsane statüsüne koyamazdık. Zaten efsane olabilmek için büyük işler başarmak gerekmiyor mu? Hiçbir şey yapmayan insanlar hayatın hangi döneminde efsane oldu ki?

Galatasaray'a birçok teknik direktör geldi geçti. Sevdiklerimiz çok oldu içlerinde, inandıklarımız, güvendiklerimiz. Kimisi mutlu etti bizi, kimisi ise hayal kırıklığına uğrattı. Ama Fatih Terim'in yeri her zaman bambaşka oldu. Güven duygusu bambaşka bir duygu. Bir insana güven duymak, onun kanatlarının altında huzuru bulmak, seni her daim koruyacağını bilmek... Bunlar tarifsiz duygular ve çoğunlukla ailenizden birinin size hissettirdiği eşsiz hislerdir. İşte bana Fatih Terim dendiği zaman bunları hissediyorum. Onun Galatasaray'ın başında olması bana her zaman güven veriyor. Akşam başımı yastığa koyduğum zaman, Galatasaray'ın sahipsiz olmadığını ve Galatasaray'ı en az benim kadar düşünen birinin Florya'da var olduğunu biliyorum ve huzurla uyuyorum. Dünya üzerinde Fatih Terim'e sevgimin ve saygımın büyüklüğünü anlatacak kelimeler malesef ki yok. Varolanlar arasından seçebildiklerim ise sınırlı: ''babam gibi''

Artık büyüdük ve çocuk değiliz. Hep düşünürdüm, ''dünya gözüyle bir kez daha Fatih Terim'i Galatasaray'ın teknik direktörü olarak görebilecek miyim?'' diye. Çünkü çok erken ayrıldı Galatasaray'ın başından, sanki biz bir rüyadaydık ve o rüyanın en güzel yerinde uyandırıldık. Rüyanın sonunu göremeden bizleri bırakıp gitti. Belki de Fatih Terim'e ilk ve tek kez o zaman, o çocuk halimle kızmışımdır. Çünkü işini yarım bıraktı. Alınacak bir kupa daha vardı.

Ve geçen yaz... Yeni yönetim, yeni yapılanma derken son bir şans doğdu benim için. Yarım kalan rüyamın devam edebilmesi, Ünal Aysal ve yönetiminin vereceği karara bağlıydı. Açıkçası Ünal Aysal'ın başkanlık süreci boyunca konuştuğum her Galatasaraylıya, Fatih Terim'in yeniden teknik direktör olarak gelmesi gerektiğini söylüyordum. Belki de insanlar benim bu ısrarcı tutumumdan sıkılmıştı, bilemiyorum.

Ortada bazı iddialar vardı ancak resmi olarak açıklanmadan inanmıyordum. Malum, geçen sene önce kabul etti dendi daha sonra büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. Hatta Haluk Yürekli'nin canlı yayında rejiden ''hoca olmuyor'' dediği bile söylendi. Fatih Terim resmi olarak açıklanmadan bir gün önce, Erhan Önal bir tanıdığımıza ''hoca gelmeyecek, başka biri gelecek bizler de altyapıda görev alacağız'' demişti. Bu haber benim varolan ümitlerimi tükenme noktasına getirmişti.

19 Mayıs akşamı...

19 Mayıs akşamı okulda festival vardı. Daha önceden bilet almıştım fakat o akşam Ünal Aysal'ın televizyona çıkacağını öğrendim. Arkadaşlara ayıp olmasın diye planı ertelemedim ve konsere gittim. Esasında gözüm de hep telefonda, gelecek bir mutlu haberde. Ama ne olduysa, kendimi kaptırmışım herhalde, telefona bakmayı uzunca bir süre unuttum. Aklıma geldiğinde ise telefonda cevapsız aramalar ve gelen mesajlar vardı. Cevapsız aramalardan ilki olan Babam'ı aradım ve mutlu haberi aldım. Benim için sezonun en büyük transferi Fatih Terim'di zaten. Belki de transfer duyumunu bu denli az kovaladığım nadir sezon geçen sezondu. Benim en büyük yıldızım takımın başına geçmişti çünkü...

Ancak sadece benim güvenmem yetmiyordu. Sevgi ve saygı çok fazlaydı fakat Galatasaray'ın içinde bulunduğu durum da ortadaydı. Eski güveni herkesin gözünde yakalamak kolay olmayacaktı. Çünkü hepimizin ortak paydası, göz bebeğimiz Galatasaray yaralıydı, tedaviye ihtiyaç duyuyordu. Dünyanın en iyi profesörü de gelse, hastada iyileşme belirtileri görene dek, ümitvar olunamazdı.

Biz belki dünyanın en iyi doktorunu getirmedik ama, ailemizin çok sevdiğimiz doktorunu çağırdık.

Ve Allah'a şükürler olsun ki Fatih Terim, bu üzgün, dibi görmüş camiayı yeniden ayağa kaldırdı. Bu sene takım şampiyon olmasaydı dahi, Galatasaray ayağa kalkmış olacaktı. Yıllar sonra gerçek manada bir takıma sahip olmanın keyfine vardık taraftar olarak. Futbolcular da, Florya'da oluşan takımdaşlık duygusuyla, kendileri için olduğu kadar arkadaşları için de mücadele etme duygusunu tattılar. Dünya'da takım olmak kadar keyifli bir ikinci şey nedir ki acaba? Bugün Melo gitmemek için türlü söylemlerde bulunuyor, Eboue Galatasaray için ailem diyorsa, yakalanan takımdaşlık olgusundan bunları söylüyor.

Bu sene ''Fatih Terim galibiyeti'' diye adlandırabileceğimiz birden çok galibiyeti var Galatasaray'ın. Benim ilk aklıma gelen Kayserispor maçıdır mesela. Bir hafta önce Gaziantep maçında ağır yara almış takım, senelerdir kazanamadığı Kayseri deplasmanından çok net bir galibiyet alıp gelmişti.

Dediğim gibi böyle birçok galibiyet var ama en önemlisi, hiç şüphesiz ki, Kadıköy'de alınan şampiyonluk. Play off'ta kötü giden bir Galatasaray, türlü ayak oyunları ile son maçta Kadıköy'e bırakılan bir şampiyonluk maçı...

Hocanın gece, bizce ani hoca içinse önceden düşünülmüş bir karar ile, takımı Florya yerine Balmumcu'da kampa alması muazzam bir hamleydi. Belki de Galatasaray o akşam şampiyonluk kupasının bir ucundan tutmuştu. İkinci kritik hamlesi ise, bu sene oynadığı dört maçta da harika bir şekilde analiz edip, kitlediği Fenerbahçe'yi; yine şahane bir şekilde analiz edip rakibine neredeyse pozisyon vermeden şampiyonluğu Kadıköy'de alıp geri dönmesi.

Sıfırdan takım kurulan bir sezonda, en çok golü sizin atıp en az golü sizin yemeniz, Kadıköy'de çıktığınız şampiyonluk maçında rakibe neredeyse pozisyon dahi vermeden kupayı alıp gelmeniz, ligde hiç derbi kaybetmemeniz bunlar kolay şeyler değil gerçekten.

Düşünüyorum da, beni kolay kolay kimse Olimpiyat Stadı'na götüremez demiştim yıllar önce. (2008 Olimpiyat Stadı, Kasımpaşa - Galatasaray maçı sonrası). Fikstür çekildikten sonra ilk maçın Olimpiyat'ta İBB ile olduğunu öğrenmemle beraber, babamı arayıp maç için bilet almasını söyledim. Fatih Hoca'nın yeri böyle de ayrıdır benim gönlümde.

Yeniden hoşgeldin hocam, hep beraber nice şampiyonluklara.







18 Mart 2012 Pazar

Futbol'un Adaleti




Klasik bir Fenerbahçe - Galatasaray maç öncesi yaşadık. Herşeyiyle bire bir aynıydı. Medya, her Kadıköy'deki Fenerbahçe - Galatasaray maçından önce olduğu gibi ortamı germeye çalıştı. Bazı gazeteler, kendi kendilerine Fatih Terim'in ağzından olmadık sözler yazdı, bir gün sonra Fenerbahçe cephesinden ona cevap verdi. Psikolojik baskı uygulamaya çalıştılar fakat bu kez istedikleri olmadı, başaramadılar.

İstenilen sonucu alabilmek için anahtar kelime ''sakin kalabilmek'' idi. Galatasaray her birimiyle sakin kalmayı başardı. Bir haftalık süreci de çok iyi yönetti. Çünkü Kadıköy gibi provokenin bol olduğu bir deplasmanda sakin kalmayı başarabilmek göründüğü kadar kolay değildi.

Aslında maç öncesi düşünceleri ''Footballent'' blogunda çok iyi özetlemişti. (Merak eden buyursun)

Takıma, hocaya duyulan bir güven vardı. Bu güven, maç öncesi Galatasaray taraftarının nispeten daha sakin kalmasını sağladı; Fenerbahçe'yi ise olduğundan fazla gerdi.

Murat Özaydınlı gibi yöneticilikle alakası olmayan amigo tipler ise, kendilerini kandırmak amaçlı ''bayram'a az kaldı'' lafını dillerine pelesenk etti. Oyunculara da bunu dikte etmiş olacaklar ki, Selçuk Şahin gibi tribünlere şirin gözükmek amacıyla türlü türlü hareketler yapan bir isim, hemen twitter adresinden bu lafı kullanarak fırsatı kaçırmadı.

Bunları bir kenara not etmiştik tabi ancak işimize bakıyorduk. Çünkü Galatasaray, hem bulunduğu konum itibariyle hem de oynadığı oyun ile Fenerbahçe'nin çok çok önündeydi.

Fatih Terim'in Fenerbahçe'yi çok iyi analiz edeceğini adım gibi biliyordum. Bu yüzden Fenerbahçe'nin iki süper gol ile öne geçmesi çok da fazla üzmemişti beni. Zira, yenilen iki golde de Galatasaraylı oyunculara kabahat bulmak mantık dışıydı.

Daha önce Kadıköy'de Galatasaray formasıyla Fenerbahçe'ye karşı oynayan oyuncu sayısının çok az olması, Galatasaray'ın avantajıydı. Nitekim 2-0'dan geri dönülmesindeki önemli faktörlerden biri de buydu.

Alex'i çok sevdiğim söylenemez fakat yaptığı açıklamalara değer veririm çünkü kıvırmaz. Doğru neyse onu söyler. Ve bugün, Aykut Kocaman'ın yerine teknik direktörlük koltuğunda o oturuyor olsa, takımı Aykut Kocaman'dan daha iyi yönetir. Tabiki antrenörlük de bir meziyet işi. Futbolculuğu iyi olan bir insanın iyi antrenör olacağına dair bir garanti yok fakat Alex'in futbol bilgisi, Aykut Kocaman'dan çok ileri seviyede. En azından çok daha iyi oyunu okuyor ve rakip analizi yapıyor.

Alex maç sonunda, ''oyunun duygusal bölümü bir de saha içi bölümü var. Biz 20 dakika duygusal bölümü iyi oynadık; Galatasaray ise 70 dakika saha içini iyi oynadı'' demiş. Muazzam bir yorum.

Fenerbahçe'nin Gençlerbirliği'ni 6-1 yenmesi çoğu insanı yanıltmıştı. Açıkçası bir Galatasaraylı olarak bu benim hoşuma gidiyordu çünkü o maçta aldatıcı bir galibiyet almışlardı.

Fenerbahçe doğal olarak maça baskılı başladı. Galatasaray'ın Fenerbahçe üzerinde kurduğu hakimiyet kadar bunaltıcı bir baskı değildi bu tabiki, bunu da belirtmek lazım. Ancak kısa süreli olan baskı sonuca direkt yansıyınca, istediğini almaya çok yaklaştı Fenerbahçe. Fakat Galatasaray, son sözünü henüz söylememişti.

Gol atmasına rağmen, Elmander maça etkisiz başlayan isimlerin başında geliyordu. Özellikle hücuma çıkışlarda çok top kaybı yaptı Galatasaray. Elmander'in savunmaya desteği önemliydi fakat takımı hücuma taşıyamıyordu. Elmander'e, istekli fakat ne yapacağı konusunda kararsız kalan ve çoğu pozisyonu başlamadan bitiren Engin eklenince, Galatasaray arzu ettiği baskıyı maçın başında yapamadı.

Fatih Terim'in de söylediği gibi ilk 15 dakikada Kadıköy'de iki farklı geriye düşmek ve oradan geri gelmek kolay bir iş değil. Adeta maça 2-0 geride başladı Galatasaray. Ancak, Alex'in golünden sonra oyunun dengesi değişti ve Galatasaray oyuna ağırlığını koymaya başladı.

Daha önceki yazılarımdan birinde de söylemiştim, Mustafa Denizli'nin yıllar öne tarif ettiği 10,5 numaranın tanımına Necati Ateş ''cuk'' diye oturuyor. Çünkü hem forvet arkasında oynayabilecek özelliklere sahip hem de golcü. Galatasaray'a devre arasında geldikten sonra, deplasmanlardaki maçlarda attığı gollerden dolayı genelde asistleri ön plana çıkmadı. Dünkü maçta ise, golcü özelliğini kullanamayan Necati Ateş'in asistçi kimliği ortaya çıktı. Yılların orta saha oyuncularına taş çıkartırcasına yaptığı asistle Elmander'in golü atmasını sağladı.

Tam Galatasaray oyunun üstünlüğünü ele geçirmiş, golü de bulmuşken Fenerbahçe'nin imdadına devre arası yetişti. Devre arasının Fenerbahçe'ye yarayacağını düşünüyordu herkes fakat Fatih Terim faktörü unutuluyordu.

İlk yarıdaki baskının bir kat daha fazlasıyla ikinci yarıya başladı Galatasaray. Oyun adeta Fenerbahçe'nin yarı sahasında oynandı. Öyle ki, Galatasaray savunması, orta saha göbeğine kadar çıktı. Hakan Balta'nın golü bulması, Galatasaray'ın oyunu rakip yarı sahaya yıkmasıyla ilintiliydi.

Her ne kadar Galatasaray ikinci yarının tamamını Fenerbahçe yarı sahasında geçirdiyse de, net fırsatlar bulamadı. Galatasaray'ın, rakip taraftarları korkudan, kendi taraftarlarını da heyecandan titretmeye başlaması; Aydın'ın oyuna girmesiyle oldu. Çoğu insanın oyuna girmesini tepkiyle karşıladığı Aydın, Galatasaray'ın ''biraz daha fazla'' yaratıcı olmasını sağladı. Çünkü iyi niyetli Engin'in karar verebilme özelliği çok düşük. Bu yüzden de hücumda son noktaya kadar gelip tıkanan bir görüntü sergiledi Galatasaray.

Önümüzdeki haftadan itibaren Baros'un bir şekilde oyuna dahil olması şart. Çünkü kapanan takımlara karşı, özellike iç saha maçlarında, Baros'un varlığı takım için çok değerli.

Dün, yaptığı oyuncu değişiklikleriyle Aykut Kocaman, antrenörlük seviyesinin ne kadar olduğunu herkese gösterdi. Stoch - Selçuk değişikliğiyle zaten Çanakkale Geçilmez'i oynayan takımını biraz daha defansif hale geldi. Bu dakikadan sonra oyunu çözecek tek bir adam vardı, Fatih Terim.

(Tabi benim burada Aykut Kocaman'a söyleyeceğim şudur; maçlardan önce rakip takımların kadrosunu illegal yollar ile öğrenerek, ona göre taktikler hazırlayarak başarılı olmak, antrenörlük değildir. Aykut Kocaman'ın antrenörlüğü, bu sezon ve geçen sezonun ilk yarısında gösterdiği performans kadardır.)

Fatih Hoca'nın yapacağı hamlelere kalmıştı Kadıköy'de yenilmemek. Nitekim hoca, Aydın ve Baros hamleleriyle oyunu ne kadar iyi okuduğunu bir kez daha gösterdi bizlere.


Maç öncesi sınırda olan Muslera, Ujfalusi, Semih ve Necati'nin böyle tansiyonu yüksek bir maçı kartsız tamamlaması büyük bir olay. Haftalardır bu isimler kart ceza sınırındalar fakat tek bir kart bile görmediler. Tebrik etmek lazım.

Bülent Yıldırım'ın da bu kadar iyi bir derbi yöneteceğini açıkçası düşünmüyor ve beklemiyordum. Şaşırtıcı derecede iyi bir maç yönetti. Oysa, Galatasaray - Sivasspor maçı hafızalardaki tazeliğini koruyordu.

Ben etrafımda futbol konuştuğum arkadaşlara da hafta arasında söyledim, Trabzonspor maçı çok daha önemli ve stratejik bir maç. Çünkü ben, Fenerbahçe'nin Trabzon'da puan bırakacağını düşünüyorum. Bu sebepten ötürü Galatasaray'ın Trabzon'u yenmesi ve sonraki hafta oynanacak Trabzonspor - Fenerbahçe maçını beklemesi lazım puan farkını daha da açabilmek için. Çünkü Trabzonspor belli bir çizgide olmayan ve ne zaman ne yapacağını kestiremediğiniz bir takım. Ki, en tehlikeli takımlar da bu tarz takımlardır zaten.

Play - off öncesi verilmesi gereken bir mesaj daha kaldı demiştim. O mesaj kısmen de olsa yerine ulaştı fakat şiddeti daha büyük olabilirdi. Baros'un direkten dönen topu, işte bunu engelledi.