15 Eylül 2010 Çarşamba

Tecrübesiz Bursaspor




Her sezon başında sanki bir marifetmiş gibi, bu sene şampiyon Anadolu'dan çıksın,lige renk gelsin diyenler varya,işte Türk takımlarının Avrupa'da yaşadığı başarısızlıkta en büyük pay onların.

Geçen sene dediler ki Sivas ligi domine etti Anderlecht'i eler,fark yedi
Bu sene dediler ki, Bursa şampiyon oldu,lige 4 te 4 ile başladı,Valencia'da kim,Bursa fark yedi.

Bu tarz söylemlerle Anadolu takımları gaza getiriliyor ve sonu hüsran oluyor. Avrupa'da tecrübe çok önem arz eden bir durum. Anadolu takımlarının Avrupa'da başarılı olabilmesi bu anlamda çok kolay değil.

Misal Bursa şampiyon olduğu zaman,ligde belki rekabet artar,yayıncı kuruluş ciddi gelir elde eder, ama Türk futbolu Avrupa'da batağa saplanır. Galatasaray,Fenerbahçe,Beşiktaş gibi takımların Avrupa kupalarında boy göstermesi gerekli. Hem de ön eleme oynamadan,direkt gruplardan başlamaları lazım. Ya da mümkün olduğunca az ön eleme oynamaları lazım.

Sene başında gördük. Galatasaray'da Fenerbahçe'de kendinden fersah fersah güçsüz takımlara elendi. Bu elenişlerin türlü sebepleri var. Ama ortak neden motive olamamaktı. Hem Galatasaraylı hem Fenerbahçeli oyuncuları kafa olarak bu maçlara hazırlamak çok zor. Çünkü karşılarında kendinden çok çok zayıf bir takım var. Sen istediğin kadar uyar,futbolcunun kafasında biz bu takımı rahat eleriz düşüncesi ister istemez oluşur. Ancak karşı taraf için bu tarz takımlarla oynamak bir gurur meselesi haline gelir. Maçı kazanmayı daha fazla isterler vs.

Neticede zayıf takımlar daha fazla motive olur. Bu yüzden de bizim takımlarımız,kendinden zayıf takımlarla maç yaparken zorlanırlar.

Türk Milli Takımını da buna örnek gösterebiliriz. Elemelerde çok başarılı olamaz, ama Şampiyonalarda aslan kesilir.

Bursa şampiyon olduğunda aslında bunları düşünüp pek fazla sevinmememiz lazımdı. Ne Fenerbahçe'nin umrundaydı bu şampiyonluk ,ne Galatasaray'ın ne de Beşiktaş'ın. Çünkü bu takımların kendindeki eksikleri görebilmesi için,ezeli rakiplerinin şampiyon olması lazım.

Bursa'nın şampiyon olması Bursa'ya yaradı. Hem maddi hem manevi yönden. Ama sadece Bursa'ya!

Bugünde gördük işte. Tecrübesizliklerinin kurbanı oldular. Kendileri gibi oynamadılar. Korktular. Oysa korkulcak bir şey yoktu. Rakibin orta sahasında,geçen sene Galatasaraylılardan her hafta küfür yiyen Mehmet Topal oynuyordu. Ama bunu düşünemeyecek kadar Şampiyonlar Ligi şarhoşluğu içine girip,orda oynamakla herşeyin tamam olduğunu sanma yanılgısına düştüler.

Bu sonuç her anlamda Bursa'yı yaralayacak. Çünkü bu sonucun ardından oyuncuları toparlamak kolay olmaz. Bu lige de yansıyacak. Kasımpaşa ile falan oynasalar bu sıkıntıyı yaşamazlar diyeceğim ama bu hafta Antep'e gidecek Bursa. Ertuğrul Sağlam'ın maç içindeki düşünceli hali de bundan kaynaklanıyordu. Yoksa Şampiyonlar Ligi'nde bundan sonra ne yapacağızı düşünmüyordu Ertuğrul Sağlam.

Bursa yediği bir tomar golle averajını da eksilere itti. Bundan sonra toparlaması da çok zor olacak. Olası bir puan eşitliği halinde,yarıştığı takıma geçilme şansı çok yüksek. Umarım diğer maçlarda kendilerini toparlayıp,kendileri gibi oynarlar. Belki o zaman bir şansları olabilir...

14 Eylül 2010 Salı

Gaziantepspor Maçının Ardından: Önemli olan 3 Puan



Klişe bir söz aslında bu. Oyun olarak kötü geçirilen bir maçın ardından söylenir genellikle. Ancak benim bu sözü kullanmam oyunun kötü olmasıyla alakalı değil.

Galatasaray istim üzerinde. İlk maçta yaşadığı 6 puanlık kayıp,Sarı-Kırmızılı takımın sezona ciddi bir dezavantajla başlamasına neden oldu. Ardından gelen Eskişehir maçı dönüm noktasıydı. Galatasaray, ya kazanıp üzerindeki baskıyı bir nebze olsun azaltacak ve yeni bir başlangıç yapacaktı; ya da kaybedip ciddi bir krizin içine girecekti. Milli maç arasından önce ilk ihtimal gerçekleşti. Galatasaray ciddi bir sınavdan galip ayrılmayı başardı. Ancak o galibiyetin anlam kazanabilmesi için, Gaziantep'i iç sahada mağlup etmek gerekiyordu. Türkiye-Belçika maçının ardından başlık olarak''Stratejik Galibiyet'' yazmıştım. Galatasaray'ın Gaziantepspor karşısında aldığı galibiyette-aynı Türkiye'nin Belçika maçı galibiyeti gibi- stratejik bir galibiyetti. Bu galibiyet hem bir serinin başlangıcı olması açısından hem de takımın özgüven kazanması açısından önemliydi.

Önemli olan 3 puandı dedik. Galatasaray bu 3 puanı almayı başardı. Peki oynadığı oyun nasıldı ?
Dün gece Mustafa Denizli Galatasaray ile ilgili çok kritik analizler yaptı. Galatasaray'ın hücum bölgesindeki oyuncularından maksimum verim alabilmesi için,orta ikilideki Sarp-Ayhan'ın bu oyuncuları yönlendirmesi gerektiğini ,bunu yapamıyorlarsa hızlı oynamaları gerektiğini söyledi.
Esas sorun burada zaten. Galatasaray'ın orta göbekte yer alan iki oyuncusu hızlı oynayamıyorlar. Bunun yanısıra bu oyuncular,mücadele de etmiyorlar. Sahte pres yapıyorlar,özellikle Mustafa Sarp. Dün bir pozisyon oldu ki(izledikçe deliye dönüyorum). Maçı izleyenler hemen hatırlayacaklar. Julio Sezar,orta sahada topu aldı,düştü kalktı,dengesini kaybetti buna rağmen Mustafa Sarp ile Ayhan'ı iki kez çalımladı ve topu sürerek,Galatasaray ceza sahasına kadar sokuldu. Julio Sezar bunu yaparken bir Allah'ın kulu da nereye gidiyorsun demedi. Galatasaray'ın orta saha göbeğindeki isimler diye addeddilen oyuncuların, bu kadar basit çalım yeme ve bu kadar pasif futbol oynama hakları ve şansları yok. Herkesin yeteneksiz diye dalga geçtiği Barış, Mustafa Sarp ile Ayhan'dan daha fazla savaşıyor ve mücadele ediyor. Her ne kadar topu kullanma anlamında çok başarılı olmasa da,mücadele olarak bu iki ismin çok önünde. Çok ciddiyim, ben olsam Barış- Elano yapardım orta ikiliyi. Elano her ne kadar geçen sene o bölgede çok başarılı olamasa da, en azından savunmadan gelen ilk topları alır,hücum oyuncularına servis eder. Barış'ta işin savunma tarafını yapar. Ha Lorik Cana nerede diyecekseniz, ben de dahil mücadele azmi olarak methediyorduk Lorik Cana'yı ama,geçen zaman gösterdi ki Rijkaard Lorik Cana'dan faydalanmayı düşünmüyor. Ya bu transfer Rijkaard'ın isteği dışında oldu ya da Lorik Cana mecvut Galatasaray orta saha elemanları içindeki en kötü adam. 2. ihtimal doğru olmadığına göre,geriye 1 numaralı olasılık kalıyor. Milli Takımda oynarken Galatasaray'da oynamamasının başka bir izahı olamaz çünkü.

Galatasaray'ın Gaziantepspor karşısında bir diğer dezavantajı da,sahada yer alan oyuncularının büyük bölümünün fizik kondisyon olarak hazır olmamasıydı. Bir de karşılarında Gaziantepspor gibi, oyunun savunma yönünü çok iyi oynayan ve iyi kontraatağa çıkan bir takım olunca, istediği oyunu oynama şansı kalmadı. Maçı kazanmanın tek bir yolu vardı,o da duran top. Bunu da ikinci yarının hemen başında buldu Galatasaray ve kendisine altın tepside sunulan bu imkanı elinin tersiyle itmedi. Golden sonraki son yarım saat ise tam bir korku filmi tadında geçti Galatasaray taraftarları için. Geçen seneden bilinçaltına yerleşen ''öne geçtiğimiz maçları kaybediyoruz''düşüncesinden oyuncular hala sıyrılamamış. Hal böyle olunca,Galatasaraylı oyuncular istem dışı olarak savunma yapmaya başladılar. Zaten rakibe gölge yapmaktan başka bir şey yapamayan 2 orta saha elemanına sahip olan Galatasaray,savunma yapmaya kalkınca haliyle kalesinde gol pozisyonları verdi. Gerek Ufuk'un yapmış olduğu kurtarışlar ,gerek savunma oyuncularının anlık müdaleleri;Galatasaray'ın kalesini gole kapamasını sağladı.

Galatasaray oyun olarak istenileni sahaya yansıtamadı dedik. Peki bundaki temel etken, Galatasaray'ın kendi karakteristik özelliklerini sahaya yansıtamaması mıydı ? Tabiki hayır. Karşılarında inanılmaz derecede güçlü,savunmayı çok iyi yapan,Galatasaray'ı çok iyi analiz etmiş bir Gaziantepspor vardı. Bu vesile ile Gaziantepspor'u da değerlendirmiş olalım. Tolunay Kafkas'ın en belirgin özelliği,çalıştırdığı takımları savunma ağırlıklı oynatıyor olması. Bunlara bir de,iyi kontra atağa çıkan oyunculara sahip olması eklenince;çok can yakabilecek bir takım haline geliyordu Kafkas'ın ekipleri. Gaziantepspor'un defans hattı Türkiye Ligi için çok ideal. Emre Güngör olsun,Yalçın olsun hem sertlikleriyle rakibi sindirebilen hem de mücadele etmeyi seven oyuncular. Arkalarında da sağlam bir kaleci var. Karcemarskas Litvanya Milli Takım kalesini de koruyor ve gerçekten çok iyi kaleci. Beklerde yer alan Elyasa ve İvan'da ortalama oyuncular. Orta sahadaki Erman Özgür ile Zurita zeki adamlar. Bilhassa Erman Özgür. İnanılmaz beğendiğim bir oyuncu Erman. Oyun görüşü olsun,sergilediği performans olsun, inanılmaz kaliteli bir futbolcu. Tek eksikleri,bu bölgede alternatif oluşturamamaları. Murat ve Zurita'dan birinin yerine ya da bu isimlerin arkasına iki sağlam orta saha alabilseler,çok farklı bir takım olabilirler. Hücum hattı zaten fena değil. Bunlara en son transfer ettikleri Popov'u da eklersek,iyi işler çıkartabileceğini öngörebiliriz Gaziantepspor'un. Onların da tek eksiği 2-3 maçlık bir galibiyet serisi yakalayamamış olmaları. Bunu başarabilirlerse,senelerdir özlemini çektikleri yukarı sıra hasretini dindirebilirler.

Son olarak; Metin Oktay'ı bir kez daha özlem ve sevgiyle anıyoruz. Ruhu şad olsun.

13 Eylül 2010 Pazartesi

Metin Oktay'ı Rahmetle Anıyoruz




Taçsız Kral Metin Oktay
Tek aşkıydı Galatasaray
Senin gibi Cimbomluyu
Unutur mu bu taraftar ?

Metin Oktay'ı ölümünün 19. yılında özlemle anıyoruz.

Teşekkürler 12 Dev Adam


Türkiye sizinle gurur duyuyor.

10 Eylül 2010 Cuma

Simas Jasaitis...




Kendisini anlatmaya gerek yok. Avrupa çapında bir basketbolcu. Geçen sene Galatasaray Cafe Crown forması ile izledik kendisini. Oynadığı 1 sezon boyunca hem biz onu, hem de o bizi çok sevdi. Geçirdiğimiz zor dönemde,attığı üçlüklerle takımımıza fayda sağladı.

Dedik ya o bizi çok sevdi diye. Bunun yanında bizi unutmadığını da öğrendik. Litvanya Milli Takımı ile yarı finale kalan Simas, idmanlarda Fenerbahçe aleyhine tezahürat yapıp,Cim Bom Bom diye tempo tutuyormuş...

Bizde seni unutmayacağız Simas. Umarım Amerikan züppelerini yenip,finale çıkarsınız. Türkiye-Litvanya finali gerçekten güzel olur. Seni rakip olarak görmek, üzüntülü aynı zamanda ilginç olur bizim için.

Elano'ya Piyango



Milli maç mesaisinin sona ermesiyle birlikte,yavaş yavaş kendimizi lig maçlarına motive etmeye başlayabiliriz.

Milli maç arasından önce Eskişehir galibiyetiyle üzerindeki ölü toprağı atan,taraftarlar nezdinde beklentileri birden en üst düzeye çeken Galatasaray; bunların akabinde takıma 2 yeni isimde kazandırınca, Gaziantepspor maçı için geri sayım, haftalar öncesinden başladı. Bunların dışında,takımda haftalardır sakatlıkla mücadele eden oyuncuların iyileşmesi tüm Galatasaraylıların yüzünü güldürdü. Böylece Gaziantepspor maçı öncesi,Rijkaard'ın elinde alternatifli bir kadro oluşmuş oldu.(Özellikle hücumsal anlamda).

Misimovic'in transferi başlı başına bir olay zaten. Galatasaray'ın şu anki seviyesini %30-%40 artırıcak bir oyuncu. Komutanvari bir edayla takımı yönlendirebilecek,etrafındaki oyuncuları rahatlatabilecek,Galatasaray'ın hücumda yaşadığı sıkıntıları en aza indirgeyecek bir yıldız Misimovic.

Gerek taraftarların,gerek Rijkaard'ın,gerekse takımdaki futbolcuların bu transfere sevindikleri aşikar. Ama bu saydığım kişilerin içinde birisi var ki, o ; bu transfere herkesten fazla sevindi.
Bu isim Elano Blumer.

Elano geçen sene takıma katıldığı vakit,alışılagelmiş bir biçimde ''yeni Hagi'' damgası yedi. İlk oynadığı maçta Kayseri'ye füze yollayınca,bu söylemler daha bir gür sesle dillendirilmeye başlandı.
Birazda medyanın gazı ile bu yemi yine yedik. Elano'dan Hagivari bir oyun beklemeye başladık. Her duran topta,her top Elano'ya gelince heyecanlandık. Ondan çalımlar atıp,slalomlar yapmasını,tek başına takımı kurtarmasını bekledik. Ancak bunları yaparken,olaylara at gözlüğü ile baktık. Gerçekleri görmekten,objektif olmaktan uzaktık. Bu kadar subjektif davrandığımız bir ortamda,kendimizle çelişircesine Elano'nun Milli Takımda farklı,Galatasaray'da farklı oynadığını söyledik. Bunları söylerken gerçekleri görmemiz gerekirken,biz Elano'ya dair beklentilerimizi daha da artırma yolunu seçtik. Umarsızca Elano'dan tek başına takım olmasını istedik.

İşte bu anlamda Misimovic'in transferi,takım için olduğu kadar,Elano içinde önemli. Şunu kabul etmemiz gerekli ki; Elano tek başına takımı kurtaracak bir oyuncu değil. Elano bir takım oyuncusu. Etrafındaki oyuncular ne kadar futbolu bilir,ne kadar performanslarını yüksek tutarsa,Elano'da takıma o denli yararlı olur.


Geçen seneye dönelim.

Orta sahada top yapan oyuncu eksikliğini o kadar fazla hissettik ki ;Elano gibi hücumda etkili olan bir oyuncudan,gelip defanstan top almasını istedik. Böylece Elano'yu Elano yapan özellikleri yoksaydık. Hal böyle olunca, Elano'nun bizde yarattığı izlenim ''sıradan bir Anadolu oyuncsu''nu geçemedi.

Misimovic transferinin önemi de burada ortaya çıkıyor. Misimovic takım içinde tam bir beyin görevi üstleneceğinden;hücumda takımı yönlendirdiği kadar,defanstan orta sahaya gelen ilk toplarda yeri gelecek onunla buluşacak. Takım hücumda zorlandığı dakikalarda,ona sığınacak. Bizim Elano'dan geçen sene beklediklerimizi o gerçekleştirecek. Böylece Elano'da Brezilya Milli Takımında olduğu gibi, Galatasaray'da da çalışan bir makinenin çok önemli bir dişlisi olacak.

Rijkaard gibi bir hocanın takımında,oynatmak istediği futbolu da düşündüğümüzde, Elano ile Misimovic'in olması bir avantaj. Takımdaki diğer üst düzey oyuncuları(Arda,Kewell,Baros) da düşündüğümüzde ; bu ikilinin varlığı inanılmaz önemli. Şu ana kadar zerre yararlanamadığımız Lorik Cana'nın'da Marsilya günlerine dönmesi halinde,çok ilginç bir takım olabilir Galatasaray.

Taraftarların Gaziantepspor maçı için bu kadar heyecanlanması, yönetimin bilet fiyatlarını yüksek tutması kadar normal bir durum.

Galatasaray Dergisinin son sayıda söylediği gibi ;

''Artık hazırız. Şimdi başlıyoruz.''

8 Eylül 2010 Çarşamba

Belçika Maçının Ardından: Stratejik Galibiyet




Biz Türkler hakikaten garip insanlarız. İşimizi zora sokmayı seven,kolay galibiyetlerden hoşlanmayan,acı çekerek kazanmayı yeğleyen bir yapımız var.

İlk dakikalardan itibaren gördük ki,Hiddink oyuncularından kontrollü oynamalarını istemiş. Yalnız bizimkiler kontrollü oynamayı biraz abarttılar ve ilk yarı boyunca neredeyse rakip kalede organize atak geliştiremedik. Arda'nın bireysel çabaları sonucu bulduğumuz bir iki cılız pozisyon dışında, rakip kalede tehlike yaratma fırsatımız olmadı.

Rakip Belçika takımıda çok fazla hücumu düşünmeyince,zevksiz bir ilk yarı izledik. Ama ilk yarı bitiminde skor tabelasına baktığımızda Belçika'nın 1-0 önde olduğunu gördük. Türk futbolunun kanayan yaralarından biri olan duran top zaafiyeti, yine kendini gösterdi ve devre arasına üzgün girmemize neden oldu. Tabi bunda kaleci Onur'un yadsınamaz hatası olduğunu hatırlatmakta fayda var.

Hiddink,Rijkaard gibi, belli bir seviyenin üstünde hocalarda gözlemlediğim bir şey var. Bu saydığım kalibredeki hocalar,inanılmaz derecede tutucular. Takım ne kadar sıkıntıda olursa olsun,sabretmeyi biliyorlar ve aksayan yerlere hamlelerini biraz geç yapıyorlar. (Rijkaard bu sene biraz Türkleşti,hamle zamanlamasını bayağı erkene çekti. Muhtemelen Hiddink'te Türkleşecek). Hiddink'te bu özelliğinden vazgeçmedi ve takıma hamle yapmak için ikinci yarıyı bekledi. Yapması gereken değişiklik aslında basitti. Takımı eksik oynatan iki oyuncu vardı sahada. Tuncay ve Selçuk. Hiddink değişiklik hakkını Selçuk'tan yana kullandı. Semih'i aldı yerine. Forvet mevki ile zerre alakası olmayan Tuncay'dan sonra,Semih bize ilaç gibi geldi. Tuncay'ın eskiden hırsı vardı. Teknik kapasitesi yetersiz olmasına rağmen hırsı ile bu açığını kapatabiliyordu. Ama gerek ABD kampı olsun,gerek son oynadığımız maçlar olsun, açıkça söyleyebiliriz ki;Tuncay'ın Anadolu futbolcusundan farkı kalmamış. Gücü tükenmiş,tekniği Barış Özbek'ten bile kötü hale gelmiş,hava topu alamayan,golcülüğü olmayan sıradan bir futbolcu olmuş çıkmış. Tuncay neden Stoke City'de oynayamıyor diye düşünüyordum,sağolsun oynadığı futbol ile bana bu sorunun cevabını verdi. Hatta biraz daha zorlasam,Tuncay'ı 80 de oyuna sokup 87 de çıkaran antrenörü haklı bulucam! O derece berbat işte Tuncay'ın oynadığı futbol.

Dedik ya biz Türkler garip insanlarız diye. Kontrollü,defansif anlayışa dayalı ya da dengeli oyun tarzları bize uymuyor. Eğer taraftarımızı arkamıza almışsak,bir de kazanmamız gereken bir maç oynuyorsak, bizi tutabilene aşk olsun!

Hiddink, detaylı olarak bizim kültürümüzü tanıyamadığı için;futbol çerçevesi içinde, sıradan bir hamle yaparak maçı bizim lehimize döndürdü. İlk yarıdan daha fazla ihtiyacımız olduğu bir dönemde Arda'yı kullanamayışımız, ya da Arda'nın buna müsaade etmeyişi, tek dezavantajımızdı. Velev ki golü erken bulduk ve tüm oyuncuların özgüveni yerine geldi. Bu sayede genlerimizde bulunan kazanma azmine yeniden kavuştuk. Arda'nın Fellaini'den ilk yarıda aldığı darbe,onu olumsuz etkiledi. Maça başladığı gibi maçın devamını getiremedi. Buna rağmen golü erken bulmamızın verdiği avantajla yüklendikçe yüklendik rakip kaleye. Tuncay'ın savrukluğu olmasa;daha erken skor avantajını yakalayabilirdik,ama başaramadık. Semih'in fırsatçılığı ve bitiriciliği sayesinde bulduğumuz gol,geriye düştüğümüz bir maçta,bizi öne geçirdi.

Skor üstünlüğünü yakaladıktan sonra yapmamız gereken tek bir şey vardı. Kontrollü oynamak. Bir nevi zoru başarmamız lazımdı. Bizim için kontrollü oynamak gerçekten zor çünkü. Tam rakip 10 kişi kaldı,işler yolunda gidiyor derken;yine kaleci Onur'un inanılmaz bir hatasıyla skor dengelendi.
Oyuncular bu denli demoralize olmuşken,Gökhan-Arda işbirliğiyle gelen gol;bizim bu maçı kazanmayı ne kadar istediğimizi kanıtlar nitelikteydi.

Ondan sonrası ise kolay oldu. İstediğimizi aldık. Sıradan bir galibiyet değildi bu aldığımız. Stratejik anlamda inanılmaz önemli. Almanya'dan sonraki en büyük rakibimizi bu galibiyet ile ekarte etmiş olduk. Artık tek bir rakibimiz kaldı;Almanya. Tabi o maçla ilgili konuşmak için erken. Önümüzde 3-4 haftalık bir süreç daha var. Neler olacak,neler bitecek bilemiyoruz. Hiddink'in de maçtan sonra söylediği gibi; Belçika galibiyetinin tadını çıkaralım şimdi.