Galatasaray iki sene evvel 1461 Trabzon'a kupada elendiğinde ortalık ayağa kalkmıştı. Bunun iki nedeni vardı; birincisi G.Saray'ın maçtan 3-4 gün sonra kendi sahasında Fenerbahçe ile karşılaşacak olması, bir diğeri de o dönem kupada zayıf takımların çok fazla sürpriz yapamamasından mütevellit bu durumun büyük bir şaşkınlık yaratmış olması... Sarı-Kırmızılılar o gün sahaya as takım ağırlıklı bir kadroyla çıkmamıştı. Birkaç as oyuncunun etrafında oluşturulmuş kısmen yedek bir takım mevcuttu. Kısaca arkasına sığınılacak bir bahane vardı... Nitekim o maçtan kısa süre Arena'da Fenerbahçe'yi ağırlayan G.Saray sahadan 2-1 galip ayrılmıştı. Diyarbakır BŞB maçı ise farklı bir senaryo barındırıyordu içerisinde. Hem kupa maçlarında küçük takımlara karşı alınan skorlar son dönemde yaygınlaştığı için artık çok da büyük bir sürpriz kabul edilmiyor, hem de Galatasaray bu mağlubiyeti alırken sahaya as takım oyuncularıyla çıkıyordu.
Galatasaray'ın bu karşılaşmadan çıkarması gereken en önemli ders şuydu; hiçbir rakip küçümsenmemeli. Gerek Afrika Kupası'na giden oyuncularının çokluğu, gerekse de sakat oyuncularının fazlalığı nedeniyle Rizespor da küçümsenmeye gayet açık bir takım görünümündeydi. Eğer ki Galatasaray, Diyarbakır önünde bu mağlubiyeti almasa belki de ikinci yarının ilk maçında bir kaza kurşununa kurban gidecekti.
Kısaca Rize maçı öncesi Galatasaray'da durum bundan ibaretti. Burak'ın sakatlığı, G.Saray'ı sene başında denediği ancak çok da başarılı olmadığı bir şablonu oynamaya itti; 4-2-3-1. Hamza Hamzaoğlu'nun çalıştırmış olduğu takımlarda bu sistemi benimsediğini ve takımlarını bu şablon üzerinden oynattığını biliyoruz. Ancak G.Saray'daki olağandışı durum nedeniyle Hamzaoğlu 4-4-2 sistemini Florya'da oyunculara aşıladı ve Beşiktaş maçı dışında da bu sistemden şaşmadı (Beşiktaş maçında taktiksel bir hamle yaparak 4-3-1-2 oynatmıştı).
Hamza Hamzaoğlu için olağan, G.Saray içinse çok da benimsenmeyen bir sistemdi 4-2-3-1. Dolayısıyla Sarı-Kırmızılı oyuncuların buna nasıl reaksiyon göstereceği soru işaretiydi. Neticede sene başında denenip, başarısız olunan bir sistemden bahsediyoruz. Buna rağmen sahada rakibini ciddiye alan ve ilk dakikadan itibaren rakibine sürekli basıp, coşkulu bir oyun oynayan G.Saray gördük. Ortalama üstü bir Anadolu takımına karşı oynarken rakibin direncini kırmak için erken gol bulmayı amaçlarsınız. Bunu başardığınızda da gerisi gelir. Ancak Rizespor bu tanımlamaya uyan bir görüntüde değildi. Yani; Galatasaray erken gol bulmasaydı bile Karadeniz ekibi o golü bir şekilde kalesinde görecekti. Oynanan oyun bunu bize çok net biçimde göstermeye başladı hem de ilk dakikadan itibaren. G.Saray'ın baskısı, iştahı ve arzusu bana 2011-12 sezonunun Aralık ayında oynanan G.Saray-F.Bahçe maçını hatırlattı. Fatih Terim'in Emre Çolak sürpriziyle başladığı maçta Galatasaray tarihi farkı kaçırmıştı. Rize maçında da benzer bir görüntü vardı. Pozisyonlara sıkça giren ancak atamayan bir G.Saray...
Galatasaray'da Chedjou-Semih tandemine uzun süredir muhalif olan biriyim. Chedjou'nun savunmadan aldığı uzun topları sürekli ''bam güm'' şeklinde uzun oynaması ve bu topların yüzde 90'ının rakibe gitmesi çoğu zaman kabak tadı veriyordu. Ancak Kamerunlu'nun hırsı ve hava toplarındaki başarısı bu durumun çoğu zaman görmezden gelinmesine sebep oluyordu. Rize'ye karşı tandemde birlikte oynayan Hakan Balta ile Koray, bu açıdan çok iyi bir sınav verdiler. Gelişigüzel uzun oynanan topların sayısı bu maçta gözle görülür biçimde azaldı; bir de buna ek olarak geriden gönderilen toplar G.Saray'ın rakip kalede tehlikeli olmasını sağladı. Nitekim G.Saray'ın ilk golü de Hakan Balta'nın savunmadan oynamış olduğu uzun top ile başladı. Oyunu geriden harika okuyan H.Balta, Selçuk'u şahane şekilde görerek asistin asistini yaptı. Koray Günter de Umut ve Bruma'nın koşu yoluna önemli paslar attı. Bence üzerinde durulması gereken bir detaydı.
Hamza Hamzaoğlu'nun neredeyse her iki günde bir katılmış olduğu televizyon programlarında söylediği önemli şeylerden biri de şuydu; ''Benim için 4-2-3-1 sisteminde forvetten ziyade arkadaki üçlünün ne yaptığı önemlidir''. Burak sakatlandıktan sonra tek forvet oynayacağını sokaktaki çocuğun bile bildiği G.Saray'da golleri atan oyuncuların 3'lünün sağındaki Bruma ile, ortasındaki Sneijder olması tabii ki tesadüf değildi.
Son zamanlarda formunu iyice arttıran ve bence Rize maçıyla zirveyi gören Alex Telles'e de ayrı bir parantez açmak lazım. Önünde ona bir koridor açıldığında oyunu çok iyi okuyabilen ve oluşturulan boşlukları çok iyi değerlendiren bir oyuncu Brezilyalı. Hücuma çıktığında Sneijder ve önünde oynayan (Emre ya da Bruma) oyuncular ile yapmış olduğu pas alışverişleri, kapanmış rakibi çözme noktasında önemli bir görev teşkil ediyor. Kendisine yapılan eleştirilerden sonra da ceza sahasına kestiği ortalarda isabet sayısını arttırmak için çok daha dikkatli ve görerek oynamaya çalıştığını da farketmemek imkansız. Buradaki en büyük sıkıntı; önünde oynayan oyunculardan gerekli desteği alamadığında Telles'in savunmadaki açıklarının ortaya çıkarak, tüm ihalenin ona kalması. Bu konuda Rize maçı odaklı konuşursak; tüm suç Telles'te değil, işin savunma yönünde sınıfta kalan Emre Çolak'ta. Çolak, takım savunma halindeyken adam kaçırması ve kolay çalım yemesi sebebiyle G.Saray'ın sol kanattan fazla atak görmesine neden oldu. Esasında savunmaya yardım konusunu ciddi şekilde oyuna konsantre olduğunda iyi yaptığını da gördük. Beşiktaş maçında Gökhan Töre'yi durdurmak amaçlı sistem değişip, Emre Çolak 4-3-1-2'deki 3'lünün soluna gelirken asli görevi Telles'e yardım etmekti. Bunu yüzde yüz seviyede iyi yapamasa da Brezilyalı oyuncuya verdiği destekle rakibin kanatlardan gelmesini engelledi. Çolak'taki en büyük sıkıntı ise gereğinden fazla topla haşır neşir olması. Misal; Galatasaray dört adamla hücuma kalkmışken, saniyeler önce çalımladığı bir oyuncuyu tekrar çalımlamaya kalkması sebebiyle Galatasaray'ın hücumu baltalanıyor. Sarı-Kırmızılılar çok adamla hücuma kalktığı için de top kaybı olduktan sonra kalesinde kontra atak görüyor. Bunlar basit gibi görünse de önemli ve üzerinde durulması gereken hatalar.
Bursa maçında Selçuk'un yokluğunda iki opsiyon mevcut. Birincisi; Emre-Melo ikilisi ve solda Olcan, sağda ise Bruma'nın kanatları oluşturması; diğer senaryo ise Sneijder'in Melo'nun yanına gelmesi ve Emre-Bruma'nın kanatlarda olduğu, G.Saray'ın da yeniden 4-4-2'ye merhaba dediği bir hücum anlayışı. Tabi ikinci dediğim opsiyon tamamen Burak'ın iyileşme sürecine bağlı. Bunu da önceden kestirmek çok zor. Ancak bir olasılık olarak yazmakta da fayda var. Chedjou döndükten sonra da G.Saray'ın çok iyi bir kadro mühendisliğine ihtiyacı var. Onu da Kamerunlu takıma tekrar katıldıktan sonra yazarız.
Spor Toto Süper Lig etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Spor Toto Süper Lig etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
27 Ocak 2015 Salı
21 Kasım 2014 Cuma
Prandelli doğruyu bulur mu?
3 sene önceye dönelim.
Fatih Terim önderliğinde yeniden yapılanan, kadrosunu hemen hemen baştan oluştup sezona başlayan Galatasaray; skora gitse de oynadığı futbolla çok fazla umut vermiyordu. İşler öyle bir raddeye gelmişti ki; hem takımı hareketlendirip, hem de taraftarı gaza getirecek ufak dokunuşlara ihtiyaç vardı. Galatasaray'ın elinde forvet oynayabilecek isimler şunlardı: Johan Elmander, Milan Baros, Sercan Yıldırım. Bir de ihtiyaç halinde kullanılabilecek Colin Kazım... Buna rağmen hücumcu anlayışın en büyük savunucusu ve uygulatıcısı Fatih Terim, takımı ısrarla tek forvetle sahaya sürüyordu. Hem de çift forvete döndüğü maçlarda takımın daha iştahlı, daha pozitif bir oyun oynadığı aşikarken... O dönem oluşan ortamı çok net hatırlıyorum. Galatasaray'ın çift forvet oynaması gerektiğine yönelik baskılar dört bir yandan artarak geliyordu. Kırılma anı muhtemelen üst üste oynanan Mersin ve Beşiktaş maçlarında alınan 0-0'lık beraberlikler oldu. Bilhassa İnönü'de oynanan maçta Galatasaray'ın Beşiktaş'a karşı hiç olmadığı kadar aciz kalması, Türk futbolseverlerin Muslera ile tanışmasını sağlarken; Galatasaray'ı da bambaşka bir yola itiyordu. Ligin 12. haftasına kadar tek forvetli sistemden vazgeçmeyen Fatih Terim, derbiden bir sonraki hafta Arena'da oynanan Sivasspor maçında takımı sahaya çift forvetle sürmüştü. Biraz zorlanmasına rağmen rakibini 2-1 mağlup eden Galatasaray, o maçla birlikte üst üste 9 maç kazanarak kulüp rekorunu egale etti. Çift forvet oynarken ortaya çıkan iştah ve skoru kolay elde etme, taraftarı olduğu kadar oyuncuları da gaza getirerek ortaya izlemesi müthiş keyifli bir takımın çıkmasına vesile oluyordu. O dönem takımda 10 numara özellikli bir oyuncunun bulunmaması da bu sistemi işler kılmıştı. Kanatlarda Engin ve Emre Çolak gibi merkez orta saha özellikleri çok kuvvetli iki adamın yer alması, Galatasaray'ı merkezde çok kuvvetli bir takım haline getirmişti. Engin ve Emre'nin mücadele gücü yüksek oyuncular olması da orta sahada oluşabilecek olası az adamla rakibi karşılama ihtimalini de ortadan kaldırdı. Nitekim sezon sonunda yıllarca konuşulacak bir şampiyonluk elde etti o takım. Hem de ligdeki bütün rakipleri sadece aldığı skorlarla değil, oynadığı futbolla da ezerek.
Bir sonraki sene hasar tespiti yapılıp, birden çok takviye ile sezona girdi Galatasaray. Takımda halihazırda bulunan forvetlere bir de Umut Bulut eklenmişti. Elde dört forvet vardı ve yine salt bir oyun kurucu yoktu. Dolayısıyla şartlar Galatasaray'ı bir kez daha çift forvet oynamaya itiyordu. Oynanan oyunun geçen seneden farklı olmasının temel sebebiyse; kanatlardaki Engin ve Emre'nin yerini Hamit ile Amrabat'ın alması olmuştu. Hamit her ne kadar merkez orta saha özellikli bir oyuncu olsa da; Amrabat'ın sadece hücumu düşünen bir oyuncu olması ve savunma yönünün zayıflığı, orta sahaya kaymaları başaramayışı Galatasaray'ı zora sokuyordu. Ancak Drogba ve Sneijder gelene kadar Umut-Burak ikilisi, bilhassa da Umut'un bir sezonda atılabilecek gol sayısına yarım sezonda ulaşarak Galatasaray'a katkı sağlaması, Sarı-Kırmızılılar'ı ligin ilk yarısında zirveye taşıdı.
Kadrodaki asıl sıkıntı esasında Fatih Terim döneminde başladı. Takıma Sneijder gibi dünyada sayısı oldukça azalan saf bir oyun kurucunun eklenmesi, aynı zamanda Drogba ile Burak'ın yan yana oynama zorunluluğu Galatasaray'ı farklı bir şablon oynamaya itti. Ama işin temelinde yine çift forvetli sistemin bulunması Galatasaray'ı bir şekilde başarıya ulaştırdı.
Galatasaray tek forvet oynamaz mı, elinde o sistemde başarılı olacak özelliklere sahip bir oyuncu varsa oynayabilir. Ancak takımda Burak Yılmaz gibi bir oyuncunun olması ve malum yabancı sınırı bazı şeyleri oldukça zorlaştırıyor. Terim sonrası Mancini döneminde de İtalyan'ın şansı takımda Drogba'nın olmasıydı. Her ne kadar Drogba'yı tek forvet olarak nadiren denese de; Türkiye standartlarında Burak ile Drogba'nın yan yana oynaması belli avantajlar şüphesiz ki sağlıyordu.
Lafı fazla uzatmadan Prandelli dönemine gelelim.
Prandelli'nin elinde oynatmak zorunda olduğu bir Drogba yoktu. Buna ek olarak Sneijder de muhteşem bir sezon geçirmişti. Elinde de Burak gibi son yıllarda ligi attığı gollerle domine etmiş bir forvet vardı. Ancak Burak, tek forvet oynamaya uygun bir oyuncu değildi. Özellikleri itibariyle bunu başarması oldukça zordu. Fakat İtalyan hoca bütün bir hazırlık dönemini 4-2-3-1 deneyerek geçirdi. Hazırlık maçlarının hemen hepsinde Galatasaray'ın ortak bir sıkıntısı vardı: Pozisyona girememek.
Çarşamba'nın gelişi salıdan bellidir derler ya hani; öyle bir durum söz konusuydu. Burak'lı tek forvetin işlemediğini ve kısıtlı yetenekleriyle maksimum fayda verebilecek Umut gerçeğini yoksaydı Prandelli. Bu sezon Galatasaray'ın az biraz mücadele edip, etkili oynadığı maçları izleyin. İstisnasız hepsinde Umut Bulut'un parmağı vardır. Galatasaray hücumda ne zaman rakip savunmayı karıştırıyor, oyunun hakimiyetini eline alıyor ve keyif veren bir futbol oynuyor; hepsinde Umut Bulut ve çift forvet gerçeği gün yüzüne çıkıyor. Fatih Terim gibi inatçı bir teknik direktör dahi işler iyi gitmeyince bu inadını kırıp, takımını eldeki malzeme de uygun olduğu için, çift forvete döndü. Prandelli de bunu yapabilir. Çünkü önünde somut örnekler var. Yeni gelen bir teknik direktör olarak ülkedeki futbol iklimine alışmakta zorluk çekebilirsiniz ancak birlitke çalıştığınız takımı tanımanız zaruridir. Prandelli'nin de önce bunu başarması ve takımıyla ilgili bazı gerçekleri görmesi gerekiyor. Gerisi ise kolay.
Fatih Terim önderliğinde yeniden yapılanan, kadrosunu hemen hemen baştan oluştup sezona başlayan Galatasaray; skora gitse de oynadığı futbolla çok fazla umut vermiyordu. İşler öyle bir raddeye gelmişti ki; hem takımı hareketlendirip, hem de taraftarı gaza getirecek ufak dokunuşlara ihtiyaç vardı. Galatasaray'ın elinde forvet oynayabilecek isimler şunlardı: Johan Elmander, Milan Baros, Sercan Yıldırım. Bir de ihtiyaç halinde kullanılabilecek Colin Kazım... Buna rağmen hücumcu anlayışın en büyük savunucusu ve uygulatıcısı Fatih Terim, takımı ısrarla tek forvetle sahaya sürüyordu. Hem de çift forvete döndüğü maçlarda takımın daha iştahlı, daha pozitif bir oyun oynadığı aşikarken... O dönem oluşan ortamı çok net hatırlıyorum. Galatasaray'ın çift forvet oynaması gerektiğine yönelik baskılar dört bir yandan artarak geliyordu. Kırılma anı muhtemelen üst üste oynanan Mersin ve Beşiktaş maçlarında alınan 0-0'lık beraberlikler oldu. Bilhassa İnönü'de oynanan maçta Galatasaray'ın Beşiktaş'a karşı hiç olmadığı kadar aciz kalması, Türk futbolseverlerin Muslera ile tanışmasını sağlarken; Galatasaray'ı da bambaşka bir yola itiyordu. Ligin 12. haftasına kadar tek forvetli sistemden vazgeçmeyen Fatih Terim, derbiden bir sonraki hafta Arena'da oynanan Sivasspor maçında takımı sahaya çift forvetle sürmüştü. Biraz zorlanmasına rağmen rakibini 2-1 mağlup eden Galatasaray, o maçla birlikte üst üste 9 maç kazanarak kulüp rekorunu egale etti. Çift forvet oynarken ortaya çıkan iştah ve skoru kolay elde etme, taraftarı olduğu kadar oyuncuları da gaza getirerek ortaya izlemesi müthiş keyifli bir takımın çıkmasına vesile oluyordu. O dönem takımda 10 numara özellikli bir oyuncunun bulunmaması da bu sistemi işler kılmıştı. Kanatlarda Engin ve Emre Çolak gibi merkez orta saha özellikleri çok kuvvetli iki adamın yer alması, Galatasaray'ı merkezde çok kuvvetli bir takım haline getirmişti. Engin ve Emre'nin mücadele gücü yüksek oyuncular olması da orta sahada oluşabilecek olası az adamla rakibi karşılama ihtimalini de ortadan kaldırdı. Nitekim sezon sonunda yıllarca konuşulacak bir şampiyonluk elde etti o takım. Hem de ligdeki bütün rakipleri sadece aldığı skorlarla değil, oynadığı futbolla da ezerek.
Bir sonraki sene hasar tespiti yapılıp, birden çok takviye ile sezona girdi Galatasaray. Takımda halihazırda bulunan forvetlere bir de Umut Bulut eklenmişti. Elde dört forvet vardı ve yine salt bir oyun kurucu yoktu. Dolayısıyla şartlar Galatasaray'ı bir kez daha çift forvet oynamaya itiyordu. Oynanan oyunun geçen seneden farklı olmasının temel sebebiyse; kanatlardaki Engin ve Emre'nin yerini Hamit ile Amrabat'ın alması olmuştu. Hamit her ne kadar merkez orta saha özellikli bir oyuncu olsa da; Amrabat'ın sadece hücumu düşünen bir oyuncu olması ve savunma yönünün zayıflığı, orta sahaya kaymaları başaramayışı Galatasaray'ı zora sokuyordu. Ancak Drogba ve Sneijder gelene kadar Umut-Burak ikilisi, bilhassa da Umut'un bir sezonda atılabilecek gol sayısına yarım sezonda ulaşarak Galatasaray'a katkı sağlaması, Sarı-Kırmızılılar'ı ligin ilk yarısında zirveye taşıdı.
Kadrodaki asıl sıkıntı esasında Fatih Terim döneminde başladı. Takıma Sneijder gibi dünyada sayısı oldukça azalan saf bir oyun kurucunun eklenmesi, aynı zamanda Drogba ile Burak'ın yan yana oynama zorunluluğu Galatasaray'ı farklı bir şablon oynamaya itti. Ama işin temelinde yine çift forvetli sistemin bulunması Galatasaray'ı bir şekilde başarıya ulaştırdı.
Galatasaray tek forvet oynamaz mı, elinde o sistemde başarılı olacak özelliklere sahip bir oyuncu varsa oynayabilir. Ancak takımda Burak Yılmaz gibi bir oyuncunun olması ve malum yabancı sınırı bazı şeyleri oldukça zorlaştırıyor. Terim sonrası Mancini döneminde de İtalyan'ın şansı takımda Drogba'nın olmasıydı. Her ne kadar Drogba'yı tek forvet olarak nadiren denese de; Türkiye standartlarında Burak ile Drogba'nın yan yana oynaması belli avantajlar şüphesiz ki sağlıyordu.
Lafı fazla uzatmadan Prandelli dönemine gelelim.
Prandelli'nin elinde oynatmak zorunda olduğu bir Drogba yoktu. Buna ek olarak Sneijder de muhteşem bir sezon geçirmişti. Elinde de Burak gibi son yıllarda ligi attığı gollerle domine etmiş bir forvet vardı. Ancak Burak, tek forvet oynamaya uygun bir oyuncu değildi. Özellikleri itibariyle bunu başarması oldukça zordu. Fakat İtalyan hoca bütün bir hazırlık dönemini 4-2-3-1 deneyerek geçirdi. Hazırlık maçlarının hemen hepsinde Galatasaray'ın ortak bir sıkıntısı vardı: Pozisyona girememek.
Çarşamba'nın gelişi salıdan bellidir derler ya hani; öyle bir durum söz konusuydu. Burak'lı tek forvetin işlemediğini ve kısıtlı yetenekleriyle maksimum fayda verebilecek Umut gerçeğini yoksaydı Prandelli. Bu sezon Galatasaray'ın az biraz mücadele edip, etkili oynadığı maçları izleyin. İstisnasız hepsinde Umut Bulut'un parmağı vardır. Galatasaray hücumda ne zaman rakip savunmayı karıştırıyor, oyunun hakimiyetini eline alıyor ve keyif veren bir futbol oynuyor; hepsinde Umut Bulut ve çift forvet gerçeği gün yüzüne çıkıyor. Fatih Terim gibi inatçı bir teknik direktör dahi işler iyi gitmeyince bu inadını kırıp, takımını eldeki malzeme de uygun olduğu için, çift forvete döndü. Prandelli de bunu yapabilir. Çünkü önünde somut örnekler var. Yeni gelen bir teknik direktör olarak ülkedeki futbol iklimine alışmakta zorluk çekebilirsiniz ancak birlitke çalıştığınız takımı tanımanız zaruridir. Prandelli'nin de önce bunu başarması ve takımıyla ilgili bazı gerçekleri görmesi gerekiyor. Gerisi ise kolay.
19 Nisan 2013 Cuma
Galatasaray: 3-1 :Elazığspor
Skorun oyundan daha önemli olduğu haftalardan birinde sahadan skor anlamında istediğini alarak ayrılmış olsa da, oyun anlamında tatmin etmeyen bir Galatasaray vardı sahada. Şüphesiz Elazığ'nın da bulduğu net fırsatlar vardı fakat Galatasaray'ın bugün sahadan çok daha farklı bir skor ile galip ayrılması gerekirdi.
Elazığspor'un Galatasaray'ı iyi analiz ettiğini söylememiz gerek. Özellikle maçın belirli bölümlerinde topla oynama yüzdesi Elazığ lehineydi. Bu durum, Galatasaray'ın defanstan topla çıkarak oyun kurmasını engelledi. Hal böyle olunca, Galatasaraylı savunma oyuncuları ya topu Muslera'ya aldıkları gibi geri attılar, ya da uzun oynadılar. Bu yüzden Galatasaray oyuna hakim gibi gözükse de oyunu domine etmekte oldukça güçlük çekti.
Elazığspor, Galatasaray'ın pas bağlantılarını çok iyi kesti. Hem önde bastılar hem de savunmadan ilk topu alacak olan oyuncuya iyi pres uyguladılar. Bu presi aşabilme noktasında en güvenilir isimlerden biri olan Selçuk bile çok kritik bir hata yaptı oyun kurmaya çalışırken.
Elazığspor'un yaptığı bir değişik hamle de işin savunma yönündeydi. Ofsayta kalma konusunda ciddi zaafları olan Burak Yılmaz başta olmak üzere tüm Galatasaraylı oyunculara ofsayt taktiği uyguladılar. Birkaç kritik bayrak dışında da başarılı oldular. Galatasaray'ın buna çözüm üretememesi ise pek kabul edilebilir gibi değildi. Galatasaraylı hücum oyuncuları biraz dikkatli olabilse, bu durumdan faydalanabilirdi. Özellikle savunma arkasına sarkma işini çok iyi yapan, aynı zamanda hızlı ve güçlü olan Burak'ın ağır Elazığlı stoperleri geniş alanda geçebilecek olması muhtemeldi.
Sneijder'in riske edilmemesi doğruydu. Maç zora girmedikçe oyuna dahil olmayacaktı, nitekim öyle de oldu. Onun yerine oynayan Yekta ise iyi işler yapmaya çalıştı. Çok daha iyisi olabilir miydi, şüpsesiz olurdu. Yekta'nın uzun süredir oynamadığını, görev bulduğu anlarda da oyun kurucudan ziyade orta sahada pas dağıtan adam rolünde oynadığını hatırlamakta fayda var. Bu sene çok büyük aksilik olmadığı sürece fırsat bulamayacaktır fakat özellikle önümüzdeki sene rotasyona gidilen maçlarda o mevkide önemli katkılar verecektir. Kasımpaşa'da 10 numara gibi oynayan bir Yekta vardı. Galatasaray'a gelmesini sağlayan da orada sergilediği performanstı. Sonradan da girse, rotasyon amaçlı da sahada yer alsa; o mevkide oynaya oynaya oraya uyum sağlayacak ve oynadığı futboldan daha fazla keyif alacaktır.
Sneijder'in sakatlığından dolayı rotasyona tâbi tutulması bir şeyi görmemizi engelledi. Galatasaray, tam kadro sahaya çıkabilecek durumdayken ideal 11'inde yedi yabancı oluyor ve birisi mecburen yedek kalıyor. Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray'ın oynadığı kritik maçlarda çıktığı 11'e bakarsınız yedi yabancı olduğunu göreceksiniz. Ligde ise gerek kart cezaları, gerek sakatlıklar bir yabancıyı hep 11 dışında bıraktı. Yedi yabancı da sağlıklıyken Fatih Terim'in kimi keseceğini gerçekten merak ediyorum. Bugünkü karşılaşmada da bu merakımızı giderememiş olduk.
Gökhan Zan'ın istikrarlı oyunu, Dany'nin bir gün başka, öbür gün başka performansı kızağa çekilecek ismin Dany olabileceğini gösteriyor. Hazır bir Hakan Balta olsa muhtemelen kesik yiyen isim Riera olurdu ancak Hakan Balta'nın uzun süredir oynamıyor oluşu, oynadığı maçlarda da pek etkili olamayışı Riera'nın da 11'deki yerini sağlamlaştıran bir diğer etken.
Galatasaray'ın Kadıköy'de bir kez daha şampiyonluk maçına çıkabilmesi için önünde sadece iki maç kaldı. Önümüzdeki hafta rakip şikeden ceza alan ancak buna rağmen hala antrenörlük yapmaya devam eden Bülent Uygun'un takımı Gaziantepspor. Birilerinden telkinler muhakkak gidecektir fakat Gaziantepspor'un Galatasaray karşısında direnebileceğine pek ihtimal vermiyorum. Birileri yine sükutu hayale uğrayacaktır. Galatasaray ise şampiyonluk yürüyüşünde dev bir adım daha atacaktır.
13 Nisan 2013 Cumartesi
Karabükspor: 0-1 :Galatasaray
Ligin boyunun iyice kısaldığı bir dönemdeyiz ve bu dönemde bazı maçlar, üç puandan daha farklı anlamlar taşıyor. Galatasaray için Karabükspor maçı da böyle bir maçtı. Aynı geçen seneki Sivasspor deplasmanı gibi.
Rakibin ''kesin puan kaybederler'' diye düşündüğü maçtan üç puanla ayrılmak, seni ne kadar motvie ederse rakibin de inanç ve direncini o kadar düşürür. Galatasaray, Karabükspor karşısında aldığı üç puanla bir kez daha bombayı Fenerbahçe'nin kucağına bıraktı. Tüm maçlarını kazansa bile şampiyon olamayacak Fenerbahçe, Eskişehir maçına ''puan farkını dörde indirmek için'' çıkmak durumunda kaldı. Kazanır, kaybeder o ayrı ama bu galibiyet ile birlikte rakibin üzerinde ciddi bir baskı kurulmuş oldu.
4-3-1-2'ye geçtikten sonra Galatasaray'ın 11'ini tak tak tak sayar olduk. Bu açıdan bir sürpriz yoktu. Maçta karşımıza çıkan ilk görüntü şu oldu; Karabükspor, kendi sahasında oynamasına rağmen bir deplasman takımı gibi mücadele etmeyi tercih etti. Top Galatasaray'dayken 10 kişi birden kendi yarı sahasına çekilip, alan daralttılar ve kapacakları toplar ile kontra atağa çıkıp gol bulmayı denediler. Bunu yaparken de en güvendikleri isim şüphesiz Lua Lua oldu.
Galatasaray maç boyunca sakin kalıp, aynı oyununu sürdürdü. Böylece, Karabükspor'un bu hamlesine karşılık vermiş oldu. Karabükspor alan daraltma uyguladığı için Sneijder, Selçuk ve Melo rahat hareket etme imkanı bulamadılar ilk yarıda. Şartlar bu kadar açıkken, maçtan istediğini alarak ayrılmak Galatasaray için önemliydi.
Tüm hatlarıyla kapanan bir takıma karşı ilk yarıda Burak Yılmaz net pozisyonlar da buldu aslında. Ancak kafası maçta olmadığı için bunları cömertçe harcadı. Burak, İspanya'daki Real Madrid maçından beri felaket durumda. Sürekli ofsayta düşüyor, hücumda duvar olamıyor ve en önemlisi çok gamsız oynuyor. İlk iki saydığım şey Burak'ın düzetlmesi gereken, bildiğimiz eksiklikleri ama sahadaki vurdumduymaz tavrı pek kabul edilebilir gibi değil. Bir oyuncu kötü oynayabilir ama bu durum onun mücadele etmesine engel olamaz. Burak, Ronaldo karşısında bir yenilgi almış gibi hissediyor ve bu durum onu piskolojik olarak bitirmiş durumda. Burak Yılmaz gibi bu sezona damga vurmuş bir futbolcunun ligin en kritik dönemlerinde böyle bir sıkıntı yaşaması bir dezavantaj. Büyük ihtimalle Fatih Terim kendisiyle konuşacaktır ve her ne kadar taktik gereği olsa da Burak'ın bugün oyundan alınmış olması onun algılaması gereken bir mesajdır.
Drogba belki gol atmadı fakat yine ''büyük'' oynadı. Galatasaray'a geldiğinden beri attıklarından ziyade attırdıklarıyla ön plana çıkan Fildişili, bugün yine golün asistini yaptı. Duvar olmayı, arkadaşlarıyla verkaç yapmayı oldukça seven bir yapısı var. Gol atmaktan ziyade bunları yapıyor oluşu Galatasaray için çok büyük bir artı. Çünkü, Drogba kadar olmasa da bunları geçen sezon Elmander yapıyordu ve o Elmander, takımın en önemli oyuncusu konumundaydı. Galatasaray'ı bu sene en çok etkileyen şeylerden biri Elmandersizlik oldu. Drogba'nın takıma adapte olduktan sonra işin servis kısmını yapması bu yüzden oldukça önemli ve değerli.
Karabük'ün ''tehlikeli'' sınıfına sokabileceğimiz pozisyonlarının Eboue'nin kanadından geldiğini hatırlatmakta fayda var. Bugün, göze batacak hatalar yapmasa da onun kanadından gelen atakların tehlike yaratması gelecek haftalar için üzerine düşünülmesi gereken bir konu.
Herkesin puan kaybı beklediği bir deplasmandan çok sağlam bir oyun ve üç puan ile dönmek birilerine çok ciddi bir mesajdı. Yol artık Galatasaray için daha kolay ve engellerden bir tanesi daha aşıldı. Aynı ciddiyet ve çalışma ile devam edilirse, sezon sonunda Arena'da üst üste ikinci şampiyonluk kutlamasını görürüz.
17 Mart 2013 Pazar
Kayserispor: 1-3 :Galatasaray
Galatasaray doğru sistemi aslında daha önceden bulmuştu fakat oyuncuların yerleşimi konusunda yapılan hatalar sistemin doğru işlemesine engel oluyordu. Arena'daki Schalke maçından Fatih Terim'in çıkardığı en büyük ders bu oldu işte. Galatasaray'daki eksiği çok iyi analiz etti ve gerekli hamleyi yaparak arzulanan futbolun oynanmasını sağladı. Böylece Galatasaray, hem Schalke'yi Almanya'da devirip Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale kaldı hem de zor gibi gözüken Kayseri deplasmanından elini kolunu sallayarak galip ayrıldı.
Daha önceki yazılarımdan birinde Galatasaray'ın net bir sistemi olmadığından bahsetmiştim. Artık bu cümleyi değiştirmenin vakti geldi. Sezonun sonuna doğru olsa da, Fatih Terim doğru sistemi buldu. Galatasaray artık; 4-1-2-1-2 sistemi ile sahada yer alıyor böylece Hem Burak, Hem Drogba hem de Sneijder aynı anda sahada yer alıp, verimli şekilde oynayabiliyor. Savunmanın önünde Melo adeta bir çapa görevi görüyor. Yeri geliyor hırsı ve mücadelesi ile rakiplere geçit vermiyor; yeri geliyor hücuma katılıp gollere katkıda bulunuyor. Onun hemen önünde sağ iç gibi Hamit, sol iç gibi de Selçuk oynuyor (Selçuk'un oynadığı bu yere birazdan tekrar değineceğiz). Bu isimlerin önünde Sneijder, Hollandalı'nın önünde ise Drogba ile Burak yer alıyor.
Fatih Terim önceleri Sneijder'i sola yakın oynatıp, Selçuk'u göbekte tutuyordu zira elimizde bu sistemde sol tarafta oynayabilecek bir oyuncu bulamıyordu (bulsa da kimi kesecekti). Hoca, bu sebepten Sneijder'i sola yakın oynatma konusunda ısrarcı bir tutum sergiledi fakat beklediği verimi alamadı.
İlk Schalke maçının ardından hepimiz, bir sistem bulup ikinci maça kadar bu sistemin işler hale gelmesi gerektiğini savunduk ama bir şekilde bu başarılamadı. Fatih Terim, ligde deneyip Schalke maçına kadar hazır hale getirmesi gereken sistemi direkt olarak Almanya'daki maçta denedi. Bu çok büyük bir riskti. Tutarsa; Galatasaray birçok problemi çözecekti ancak tutmaz ve aksar ise Galatasaray ciddi bir sıkıntı içine girecekti. Hoca, yapısı gereği risk almayı sever. Belki de onu diğerlerinden ayıran en büyük özellik de budur. Genelde de aldığı risklerden alnının akıyla çıkar. Yine aynısı oldu ve hoca bir kez daha başardı.
Fatih Terim'in yaptığı bu değişikliğin başarıya ulaşmasındaki kilit faktör Selçuk İnan. Selçuk, bu değişiklikten sonra sağ ayaklı olmasına rağmen sol iç gibi oynuyor ve yeri geliyor sol açıkta ataklara destek veriyor (Kayseri'ye attığımız ilk golü hafızamızda canlandıralım. Drogba'nın açtığı ortada Selçuk'un sol kanattan içeriye doğdu katederken topla buluşması ve Sneijder'e asist yapması tesadüf değildi). Bunun bir benzerini Arena'daki Schalke maçında gördük aslında. O maçta sol kanada yakın oynayan Sneijder, Schalkeli oyuncuya pres yaparak topu kazanmış ve şu an kendisinin oynadığı yerde oynayan Selçuk'a pasını aktarmış, Selçuk da bu pas sonucu Burak'a asist yapmıştı. Hollandalı orada oynarken de verimli oluyordu fakat istenilen seviyede değildi ve süreklilik yoktu ayrıca işin defansif kısmında da sorunlar oluyordu. Selçuk ile Sneijder'in yer değiştirmesi, işte bu sebepten dolayı, basit bir değişiklik olarak görülmemeli.
Bu sistemde bek oyuncularına da büyük bir iş düşecek. Hem Riera hem de Eboue, birer kanat oyuncusu gibi ileriye çıkıp, gelmek durumundalar. Bu iki oyuncu da, söylediğim şeyi hem Schalke hem de Kayserispor maçları özelinde çok iyi uyguladı. Kayseri maçında kafamı biraz olsun karıştıran şey; Hamit çıktıktan sonra yerine Sabri'nin girmesiydi. İşin hücum kısmında Sabri etkili olacaktır hem hızı hem de dinamizmiyle fakat işin savunma kısmında aynı katkıyı verebilir mi, o konuda biraz şüphelerim var. Açıkçası Hamit sakatlandıktan sonra Yekta'nın gireceğini tahmin etmiştim, yanıldım. Sabri, kanata yaklaşıp oradan etkili olmak isterken oldukça faydalıydı ama orta sahada tek top oynayıp ileri çıkarken ya da adam eksiltirken aynı verimlilikte değildi.
Melo'nun aramıza geç de olsa yeniden dönmüş olması oldukça sevindirici. Son iki maçtır geçen seneki Melo'dan esintiler sunuyor bizlere. Bilhassa Schalke maçında, duran toplarda, savunmanın sibobu gibiydi. Ceza alanına gelen ortalarda ilk topu hep o karşıladı. Bu, geçen seneden oldukça aşina olduğumuz bir durumdu. Benim asıl beklediğimse hücumda yapacağı katkıydı. Bugünkü maçta da bunu layıkıyla yaptı. Burak'a yapmış olduğu asistte dikine oynayıp adam eksiltmesi ve final pasını Burak'a tam zamanında ve ayağa aktarması muazzamdı. Bu pozisyon bana Kadıköy'de şampiyon olduğumuz maçta Elmander'in sakatlandığı pozisyonu hatırlattı. Melo, bahsettiğim pozisyonda da topu orta sahadan alıp dikine oynamış ve Elmander'i kaçırmıştı. Elmander ise rakibin kendisini rahatsız etmesi üzerine topu auta yollamıştı.
Galatasaray, doğru sistemi bularak oyunculardan maksimum fayda sağlamaya başladı. Bu, gelecek adına oldukça iyi bir haber. Bu şekilde devam ettiği müddetçe, bilhassa ligde, Galatasaray kolay kolay puan kaybetmez ve birçok maçı bugünkü kadar rahat geçer.
26 Şubat 2013 Salı
Galatasaray: 4-2 :Orduspor
Bu maçta olayın sadece teknik ve taktik boyutunu incelemeye çalışmak çok zorlama bir hamle olur. Zira, çok farklı bir maç oynandı dün gece Türk Telekom Arena'da.
İçinde bulunduğum yoğun programdan ötürü Schalke maçı ile ilgili uzun uzadıya bir şeyler karalayacak vakit bulamadım. O yüzden kısaca o maça değinip, ardından Ordu maçına geçeceğim.
Akhisar maçı bittikten sonra Schalke maçına dair öngörülerde bulunurken şunları yazmıştım blogda:
Galatasaray için kilit nokta şu olacak; Sneijder'in ilk yarıdaki gibi oyun kurucu gibi gözüken fakat sol çizgiye yakın oynamasından ziyade, ikinci devredeki gibi Selçuk'a çok daha yakın oynayıp hücumla orta saha bağlantısını kurması gerek. Eğer bunu başarabilir ve oyunda kendini çok daha fazla hissettirerek, oyuna ağırlığını koyabilirse; Galatasaray oldukça rahat bir oyun sergiler ve istediğini alır.
Fakat Hoca, çok güvendiği 4-4-2 sisteminden ödün vermedi ve birnevi Sneijder'i sol kanada hapsetti. Haliyle Hollandalı oyuncu pek verimli olamadı ve devre arasında saha kenarına geldi. Sneijder'in oyundan çıkması bana göre maçın en yanlış tercihiydi. Nitekim ikinci yarıda, ilk yarıdaki kadar etkili olamadık ve Drogba'nın kişisel becerisiyle oluşturacağı pozisyonlara kaldık.
Schalke ise teknik ekibin dediği gibi kanatları çok iyi kullanan ve hızlı oynayan bir ekip görüntüsü sergiledi. Burada en büyük hatayı Schalke'yi analiz ederken değil; kendi takımını analiz ederken yapmış Galatasaray Teknik Heyeti. Avantajı kaptırmamızın temel nedeni bence buydu. Dediğim gibi, maçın üzerinden çok zaman geçti bu yüzden uzun uzadıya bir analiz yapamayacağım. Fakat, her şeye rağmen Galatasaray'ın Almanya'dan turla hatta galibiyetle döneceğine inandığımı belirtmek isterim.
Gelelim Ordu maçına.
Bana göre, çıkabilecek en iyi oyuncu tercihleri ve kadro dizilişi ile sahada yer aldı Galatasaray. Akhisar maçının son 15 dakikasında olduğu gibi Sneijder, Selçuk'a yakın orta sahada görev aldı.
Galatasaray'ın oyuna kötü başladığını düşünmüyorum. Takipçilerin kazanmış olmasından ötürü, bir an önce skoru yakalamak istedi oyuncular ve bu da telaşlı oynamalarına sebep oldu. Oysa daha sakin kalmayı başarabilseler skoru ilk yarıda elde edebilirlerdi.
Galatasaray'ın artık herkese bir mesaj vermesi gerekiyordu. Oynayacağı futbol ve alacağı skor ile. İlk yarı bittiğinde tabelada yazan sonuç, Galatasaraylı oyuncuları kendine getirmeye yetebilirdi aslında ancak farkı yaratan durum Fatih Hoca'nın oyundan atılması oldu. Ne zamanki statta Fatih Terim'in tribüne gönderildiği anons edildi; işte o dakikada rüzgar tersten esmeye başladı. Taraftar sazı eline aldı, oyuncular maksimumunu vermeye başladı.
O dakikadan sonra ne taktiğin ne de tekniğin hiçbir önemi kalmamıştı. Galatasaraylı oyuncuların bir şekilde golü, hatta hatta golleri, atması gerekiyordu ve bunu da başardılar.
Burada önemli olan nokta şuydu; bu tarz maçlarda takım halinde kendi yarı sahasında kapanan takımları açmak oldukça zordur. Hatta ilk yarıdaki Orduspor maçını hatırlayalım. Galatasaray'a karşı muazzam bir savunma uygulayan Orduspor, ligdeki diğer takımlara da çok net bir mesaj vermişti: ''Galatasaray'a karşı böyle savunma yaparsanız, yenilmezsiniz.''
Orduspor ligin ilk yarısında oynanan o maçtan çok daha farklı bir durumda belki ancak dün de takım halinde geriye çekilmişlerdi. Ancak Galatasaray'da bu kez önemli bir fark vardı: Wesley Sneijder. Burada da birçok kez bahsetmişimdir kapalı takımları açma yollarından... Sneijder dün bunu başardı işte. Kendi becerisiyle kendisine pozisyon yarattı ve çok şık bir gol ile Orduspor'un gardını düşürdü. Ondan sonrası ise çorap söküğü gibi geldi.
Takım ikinci yarıda hakikaten çok iyi mücadele etti ve tempo yaptığında karşısında ''kimsenin'' duramayacağını cümle aleme bir kez daha gösterdi.
Söylediğim üzere, bu maç özelinde çok fazla teknik ve taktik konuşmayacağım bu yüzden maçın görünmez kahramanlarından birine değinip, yazıyı sonlandıracağım. Bahsecedeğim isim Gökhan Zan. Kendisi müthiş bir profesyonel. Her ne kadar ilk geldiğinde insanlar kendisiyle çokça makara yapsa da; artık taraftarın büyük bölümünün kendisine saygı duyduğunu düşünüyorum. Uzun süredir oynamıyor, asla ilk tercih olmadı hem de stoper gibi hayati bir bölgede görev alıyor fakat asla pes etmedi, çalışmayı bırakmadı. Her zaman iyi bir görev adamı oldu. Galatasaray, Kadıköy'de şampiyonluk kupasını kaldırırken Ujfalusi atıldıktan sonra da görev alan adamdı Gökhan Zan. Kısa bir süre sahada kalmış olsa da; o gün de sırıtmamıştı bugün de sırıtmadı.
Gökhan Zan'ın bu durumu herkese örnek olur umarım.
28 Ocak 2013 Pazartesi
Galatasaray: 2 - 1 :Beşiktaş
Futbol tabii ki her türlü sonuca açık bir oyun. Her zaman favori olan takımlar galip gelemiyor ancak dün maçı izleyen herkes biliyordu ki; olağanüstü olaylar yaşanmadığı müddetçe Galatasaray, Arena'da Beşiktaş'ı yenecek.
Galatasaraylıları maçtan daha çok heyecanladıran şey Sneijder'i Galatasaray forması ile ilk kez sahada görecek olmaktı. Galatasaray oyunu koparırsa bir şov amaçlı; eğer geriye düşerse de maçı kurtaran adam olması için Sneijder'i sahaya sürecekti. Özetle, Sneijder bir şekilde oyuna dahil olacaktı.
Galatasaray, sezonun ilk yarısında oynamış olduğu futbol ile geçen seneyi mumla aratmıştı. Buna rağmen Beşiktaş'ı yenmesi durumunda en yakın rakibi ile puan farkını beşe çıkarma şansı elindeydi. Bunun belki de tek nedeni; kadro kalitesinin diğer tüm takımlardan çok daha ileride olmasıydı. Bunun dışında, Galatasaray'ın bu sezon en çok göze çarpan özelliği büyük maçlarda çok daha farklı bir görüntü sergilemesiydi. Bu maçlarda Galatasaray bir şekilde istediğini elde ediyordu.
Herkes gibi ben de maçı bir hafta boyunca kafamda oynuyorum. Neler olup, neler olamayacağını tarttım. Bu esnada bana eşlik eden, birnevi bana akıl hocalığı yapan, babam da fikirlerini ortaya koyuyor ve fikirlerimizi çarpıştırıyorduk. Genel hatlarıyla benzer şeyler düşünüyoruz sadece birkaç ufak noktada ayrışmalar oluyor, ya da farklı fikirler ortaya çıkıyor.
Geçen hafta Burak'ın sahada hiçbir varlık göstermemesine rağmen oyunda kalmasını tartışmıştık. Ben, Burak'ın potansiyel bir gol silahı olduğu için Fatih Terim'in onu sahada tuttuğunu söylemiştim. Babam ise Burak'ın çıkıp Elmander'in sahada kalması gerektiğini ifade etmişti ve ekledi: ''Benim tanıdığım Fatih Terim, Beşiktaş maçına Umut - Elmander ikilisi ile maça başlar.'' Her ne kadar ikisi beraber oynarken daha etkili olsalar da Burak'ın yedek başlayacağına ihtimal vermiyordum. Benim için sürpriz bir karar, babam için ise olması gereken olmuştu.
Gerek maçı statta izlerken, gerekse de eve gelip tekrarını seyrettiğimde gördüğüm bir şey var ki; Fatih Terim maça gerçekten iyi hazırlanmış. Umut - Elmander ikilisi ile maça başlama sebebi Burak'ın formsuzluğundan ziyade Beşiktaş'ı baskı altına alabilmek için en doğru ikili olmaları. Elmander ileride top tutan forvet görevini gördü, aynı geçen sezonun tamamında olduğu gibi, Umut ise rakibine baskı uygulayan, ortalığı karıştırıcı santrafor sıfatını üstlendi. Maçın başında gelen golde bu iki ismin rol almış olması şüphesiz ki tesadüf değildi.
Galatasaray'ın bu kadar iyi mücadele edip, hırslı şekilde oynarken farkı arttıramamasının sebebi herkesce malum; rakip yarı sahanın orada yaratıcı olamama. 4-4-2 sistemi bize geçen sene çok değerli bir şampiyonluk armağan etti. Ancak, hem Sneijder hem de Drogba transferlerinden sonra kendisiyle yüksek ihtimal ile vedalaşacağız. Bu sezon, aynı sistemin geçerliliğini yitirmesindeki temel etken ise Galatasaray'ın sahip olduğu omurgayı kaybederek yeni bir takım hüviyeti kazanmasında yatıyor. Geçen sezon şampiyonluğun gelmesindeki kilit nokta olan Muslera - Ujfalusi - Melo -Elmander omurgası bu sene resmen dağıldı ve yerine yeni bir omurga oluşturmak zorunda kalındı. Ve bu yeni oluşan omurga; Sneijder ile Drogba'nın gelişi ile tamamlandı. Yani, Galatasaray'ın istediği parçalara yeni ulaşmış olmasına rağmen, kısmen eksik parçalar ile, oturmamış bir takım görüntüsüyle şu anki konumunda olması muazzam.
Maçın daha da farklı bitmesine engel olan iki tane kırılma anı vardı: Birincisi, Beşiktaş'ın devre arasından golle dönmesi; ikincisi ise Sneijder ile Engin oyuna dahil olduktan hemen sonra Melo'nun kırmızı kart görmesi. Aslında, Beşiktaş ikinci yarıya golle başlamasına rağmen Sneijder ile Engin oyuna girdikten sonra Melo atılmasa, maç yine çok farklı bir noktaya gelebilirdi Galatasaray açısından ama olmadı.
Maçın görünmez kahramanı ise bence Hamit Altıntop'tu. İlk yarıda çok fazla göze batmasa da, takım 10 kişi kaldıktan sonra hücuma top taşıyabildiyse bunu Hamit'e borçlu. Pozisyonların çoğunda sırtına iki tane Beşiktaşlıyı aldı ve taç çizgisinin orada zaman geçirdi. Bu esnada sahada bir kişi eksik olan Galatasaray, hücuma daha fazla adam ile gelmeye başladı.
Hasan Şaş'ın maçtan sonra açıklamalarını dinledim, şöyle söylemiş: ''10'a 11 oynadığımız için Sneijder kalitesini sahada gösteremedi.'' Çok doğru bir yorum. Her ne kadar Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra hücumda serbest oyuncu konumuna geçse de Sneijder, buna rağmen zamanında topla buluşabilse farkı daha da arttıracak vuruşları ya da dokunuşları yapabilirdi.
Galatasaray'ın önü bundan sonra çok daha açık. Sneijder ve Drogba'nın gelişi ile beraber yeni omurga şu şekilde oluşacak: Muslera - Dany - Sneijder - Drogba. Önceden kahinlik yapmak istemem ancak yeni oluşacak sistemin 4-3-1-2 olacağını düşünüyorum. Oyuncuların birbirlerine olan uyumu ne kadar çabuk artarsa, Galatasaray'ın sahada oynayacağı futbol da aynı oranda güzelleşecektir.
17 Aralık 2012 Pazartesi
Galatasaray: 2-1 :Fenerbahçe
Galatasaray en son ne zaman iyi oynamadığı bir derbi maçını kazandı, doğrusu hatırlamıyorum. Geçen sezon oynanan dört maçın üçünde rakibine oyun olarak öyle bir üstünlük kurdu ki sarı kırmızılılar, senelerdir konuşulan derbilerdeki psikolojik üstünlüğü de ele geçirmiş oldu böylece. Çok iyi oynamadan kazanmasının altında yatan temel neden belki de buydu...
Her ne kadar geçen sezonun en kritik maçlarından biri olan play-off müsabakasında Galatasaray'ı Arena'da yenmiş olsa da Fenerbahçe, oyuncuları Arena'da yaratılan atmosferden ciddi anlamda etkileniyor. Maçtan önce gerek Volkan'ın gerekse de Gökhan'ın söylemlerine bakarsanız bunu çok daha iyi anlayabilirsiniz. Böyle bir avantajla sahadaydı Galatasaray.
Maç öncesi hemen herkesin beklentisi, 7 Aralık 2011'de oynanan ve 3 - 1 Galatasaray'ın kazandığı maçtaki gibi bir maç başlangıcıydı. Galatasaray'ın maça bu şekilde başladığını söylersek, yanlış olur. Fenerbahçe topa sahip olmaya çalışan taraftı ve oyunun başları bu şekilde geçildi. Galatasaray'ın sezon başından beri çok iyi yapmadığını düşündüğüm iki noktası vardı:
1) Duran toplar geçen seneki kadar etkili kullanılmıyordu
2) Kaleye şut çekme konusunda tedirginlik vardı.
Galatasaray, dün maçı duran toptan bulduğu iki gol ile kazandı. Hücumda çok etkili olamadığınız, oyuna hükmedemediğiniz bir maçı kazanabilmeniz ve kapanan takımları açabilmeniz için en gerekli olan şey ne ise, onu yaptı yani. Eboue'ye yapılan faul sonrası topun başına Riera'nın geçmesi tabi ki tesadüf değildi. Hafta arası duran top organizasyonları üzerinde durulduğu belliydi. Golün, Bekir'in hatası ile gelmesi de benim açımdan sürpriz olmadı. Çünkü Bekir'i savunmadaki performansı ile değil, duran toplarda ileri çıkıp bulduğu gollerle değerlendiren bir Fenerbahçe vardı. Dolayısıyla da Bekir dün maça ilk 11'de başladı. Bu da Galatasaray'ın yararına oldu.
Bir diğer nokta da şut çekmeme meselesiydi. Maçtan önce Fenerbahçe'yi değerlendirirken en çekindiğim nokta buydu. Vasatı aşamadıkları bir maçta dahi uzaktan çektikleri şutlarla kilidi açabiliyorlardı. Fenerbahçe'nin Hasan Ali ile bulmuş olduğu gol de bu açıdan çok tesadüf sayılmadı benim için.
Peki, geçen sene de üç orta saha oyuncusu ile oynamasına rağmen Galatasaray'a karşı oyunda üstünlük kuramayan Fenerbahçe, ne değişti de dün Galatasaray'ın bu üstünlüğü kurmasına engel olup, topla daha çok oynayan tarafmış gibi gözüktü? Bunun de cevabı basit aslında; Melo ve Selçuk'un, ama özellikle Melo'nun, fizik olarak geçen seneki kadar hazır olmaması. Galatasaray'ın geçen seneki kadar net bir şekilde rakiplerine oyun üstünlüğü kuramamasının altında yatan neden de bu aslında. Bunlara bir de Elmander'in hazır olmayışı eklenince doğal olarak en çok etkili olduğu bölge olan orta sahada net bir şekilde hakimiyet kuramamaya başladı Galatasaray. Buna rağmen ilk yarıyı iki gol bularak üstün kapatmak oldukça önemliydi.
İkinci yarı başlarken Galatasaray'ın yapması gereken hamle belliydi. Yekta'nın oyuna bir şekilde dahil olması gerekiyordu. Bu şekilde orta saha üçlenecek ve Fenerbahçe'nin o bölgedeki hakimiyeti kırılacaktı. Nitekim Yekta'nın girmesi oyunun dengesini oldukça değiştirdi. İkinci yarı rakip kalede pek de etkili olamayan Galatasaray, Yekta'nın girişi ile beraber orta sahada hem biraz daha güçlendi hem de rakip kalede pozisyon bulmaya başladı.
Geçen sezon çift forvete geçtikten sonra ortaya çıkan hücum gücü, bu sezon üçlü orta sahaya döndükten sonra ortaya çıkıyor. Hatta, skora ihtiyaç duyduğu anlarda bile Galatasaray orta sahayı bir fazlalaştırıp istediğini alabiliyor. Normalde herkes orta sahayı bir boşaltıp, forveti bir arttırmayı tercih eder. Ancak, ''çok forvetle oynamak çok gol atacağın anlamına gelmez'' sözü de burada anlamlanıyor işte.
Her ne kadar Fenerbahçeli oyuncular maçtan önce ''altı puanlık bir maç değil bu'' dese de, Galatasaray bu maçta üç puandan çok daha fazlasını elde etti.
Ocak ayındaki kampın Galatasaray için harika bir fırsat olacağı kanaatindeyim. Özellikle Melo ve Elmander'in geçen sezonki fizik güçlerine yaklaşacak olması takımın seviye atlamasını sağlayacaktır. Bu durum da Galatasaray'ın çift forvet oynarken de, geçen sezon olduğu gibi, orta sahada üstünlük kurmasına olanak verecektir.
28 Ekim 2012 Pazar
Galatasaray: 3-0 :Kayserispor
Galatasaray'ın hafta arasında çok ağır bir zeminde Şampiyonlar Ligi maçı oynamış olması, Kayserispor maçını görünenden biraz daha zor bir maç haline getirmişti. Zemin nasıl olacaktı, oyuncuların zihinsel ve bedensel yorgunlukları sahaya nasıl yansıyacaktı? Aklımızda bir sürü soru işareti ile izlemeye koyulduğumuz maç, sorunsuz bitti.
Galatasaray'ın sezon başından beri yaşadığı problem, takım savunmasındaki sıkıntıyı bir kenara koyarsak, aslında belliydi. Belki rakip kaleye golleri üçer üçer atıyorduk lakin bir şeyler eksik gibiydi. Bunun da temel sebebi merkez orta sahada yaşadığımız sıkıntıydı. Selçuk'un sorumluluk almayıp skora direkt katkı yapmadan geçirdiği haftalara Melo'nun formsuzluğu eklenince bir müddet sıkıntı yaşadık. Dün itibariyle Yekta'nın rotasyona dahil olması ve muazzam bir performans sergilemesi, üzerimizdeki ölü toprağı atmamızda önemli rol oynadı.
Peki Yekta ne yaptı da herkesin takdirini topladı?
Öncelikle şunu söylemek lazım, Yekta haftalardır Selçuk'un yapmadığını yaptı yani sorumluluk aldı. Sadece yan pas, geri pas yaparak basit oynamayı değil, dikine ara pasları atarak adam kaçırmayı, enine uzun paslar atarak da atağın yönünü değiştirmeyi başardı. Bu da Galatasaray'ın hücuma kalkarkan inanılmaz derecede rahatlamasını sağladı. Oysa, geçen sene bunları takımda yapan isim Selçuk'tu. Bu sene Selçuk'u eleştirmemizdeki temel neden de işte bu bahsettiğimiz şeyleri yapmayıp daha basit oynamayı tercih etmesiydi. Yekta'nın bu pozitif futboluna Selçuk'un skora direkt etki eden pas ve serbest vuruşları da eklenince oyun erken koptu.
Şu şekilde de özetleyebiliriz aslında oyunu: Yekta'nın takıma getirmiş olduğu dinamizm, hem takımı rahatlattı hem de Selçuk'u kendine getirdi.
Galatasaray'da merkez orta saha düzelince çarkın diğer dişlileri de standartın üstünde verim vermeye başladı. Haftalardır dökülen Eboue bile, geçen sezon bolca gördüğümüz fakat bu sene fazlasıyla özlem duyduğumuz şekilde, hücuma katıldı, pozisyonların içerisinde aktif rol oynadı. Tüm bunlara ek olarak, Hakan Balta'nın yerine forma şansı bulan Riera'nın hücuma getirmiş olduğu akıcılık, geçen sezondan fakrlı olarak bir kişi daha fazla hücumda var olmamızı sağladı. Hakan Balta belli bir standartı olan bir oyuncuydu fakat hücuma yeteri kadar destek veremiyordu. Her ne kadar işin savunma kısmında hala büyük eksikleri olsa da, Riera'nın sol bek oynarken hücumda bindirmelere katılıp, ataklarda rol oynaması Galatasaray adına büyük bir artıydı.
Sırf bonservis fiyatına ödenen paradan ötürü haftalardır üzerine gidilen Amrabat'ın iki maçtır ortaya koyduğu performans memnuniyet verici. Her geçen hafta takıma ve takımın oyun şablonuna biraz daha alışıyor ve Galatasaray'ın hücumda fazlasıyla ihtiyaç duyduğu ''yaratıcı oyuncu eksikliği''ni gidermek için çok çabalıyor. Bu çıkışına rağmen Amrabat'ın sezon başı hazırlık kampını kaçırdığını ve taktiksel anlamda hala çok büyük eksiklikleri olduğunu hatırlatmakta fayda var.
Cris'in çok başarılı oynamasına rağmen işin savunma kısmında sıkıntılar bitmiş değil. Özellikle, yapılan basit hatalar Galatasaray'ın canını dün gece de yakabilirdi. Tek tesellimiz, Cris'in etkili oyunu ve savunmadaki liderliği ele alır görüntüsüydü.
Haftalardır sırtımızda bir kambur olarak duran ''galibiyet alamama'' stresini üzerimizden atmak önemliydi. Bundan sonra kritik bir viraja gireceğiz. Üç maç üst üste deplasmanda olacağız (İbb, Cluj, Mersin). Bu virajı eğer hasarsız geçebilirsek hem lig hem de Avrupa'da önemli bir avantaj yakalamış oluruz.
20 Ekim 2012 Cumartesi
Gençlerbirliği: 3-3 :Galatasaray
Bir problemi çözebilmek için önce sorunu teşhiş etmeniz gerekir. Peki, Galatasaray'daki problem nerede ve üst üste gelen puan kayıplarının sebebi ne? Bugün kendimce bu sorulara cevap arayacağım.
Galatasaray'ın hem hücumda hem de savunmada belli başlı problemleri var, bu bir gerçek. Ancak, savunmada yaşadığı sorunlar, hücumda yaşadığı sorunlardan çok çok daha fazla ve can sıkıcı.
Galatasaray'ın bu sene yaşamış olduğu en büyük problem şu: Takım halinde savunma yapamama.
Tek başına bu sorunun varlığı bile geçen seneki Galatasaray ile bu seneki Galatasaray arasındaki farkı anlamamız için yeterli.
Galatasaray, bu sezon gerçekten çok kaliteli bir kadroya sahip. Ancak aradan aylar geçmesine rağmen tam manasıyla bir takım kimliğine bürünmüş değiller. Dağınık bir futbol var sahada ve bu da skora ciddi şekilde yansıyor.
Galatasaray sezon başından beri hemen her maçta rakiplerine ciddi pozisyonlar verdi ve basit goller yedi. Bunların bazıları bahsettiğimiz takım savunmasıyla alakalıydı, bazıları ise bireysel hata kaynaklıydı. Galatasaray'ın takım savunmasının oturmamasında belli başlı bazı sebepler var.
Birincisi, stoper mevkisinde Hoca'nın sürekli rotasyona gitmesi.
Anlaşılan o ki, Ujfalusi'nin sakatlığı Hoca'nın bütün planlarını alt üst etmiş. Savunmada liderliği kime vereceğine bir türlü karar veremiyor ve sürekli bir arayış içerisinde. Tecrübesi nedeniyle, Ujfalusi dönene kadar, saha içi liderliği yapması için Cris'i aldı fakat ondan da istenilen verim alınamayınca yeniden Semih - Dany ikilisine döndü. Ancak bu ikili sürekli yan yana oynamadıkları için saha içinde zaman zaman koordinasyon sıkıntısı çekiyorlar ve rakibe göbekten kolay pozisyon veriyorlar. Özellikle yenilen basit çalımlar, savunmanın kolay delinmesine sebep oluyor.
İkincisi, geçen seneki omurganın zarara uğraması.
Bunu şu şekilde ifade edebiliriz. Geçen sezon Galatasaray'ın omurgasını oluşturan isimleri şöyle bir sıralayalım; Muslera - Ujfalusi - Melo - Elmander. Bu sezon Ujfalusi sakatlandı ve uzun süredir yok. Melo, formsuz. Elmander rotasyona uğradı. Haliyle, yeni bir omurga oluştu ve biz şu an bu omurganın kusursuz çalışmasını bekliyoruz. Her ne kadar yapılan transferlerden sonra Elmander'i biraz ikinci plana atmış olsak da şu gerçeği sanırım hepimiz gördük: Elmander, bu takımın en değerli oyuncularının başında geliyor. O, bir forvetten ziyade orta sahanın göbeğini üçleyen de bir oyuncuydu. Çift forvet oynadığımız için, Elmander'in orta sahaya yardıma gelmesi üçlü orta saha gibi oynamamızı sağlıyordu. Bu durum da, orta saha oyuncularımızın rahat hareket etmesine olanak tanıyordu. Bu sezon ise Elmander'in sıkça rotasyona girmesi bu durumu sekteye uğrattı.
Genelden biraz daha özele inerek bugünkü maça geleyim. Çıkan kadro, Selçuk - Emre ve Umut - Burak değişiklikleri dışında, ideale yakın bir kadroydu. Burak'ın geçen sezon göstermiş olduğu olağanüstü performans kadro kurarken hepimizin kafasının karışmasına sebep oluyor. Burak çok önemli bir golcü fakat takım oturana kadar kendisinden biraz feragat etmemiz gerekebilir. Nasıl? Şöyle, Elmander ve Umut birlikte oynadıkları vakit rakip savunmaları ciddi anlamda yıpratıyorlar. Burak gibi fizikli, aralara kaçan, fırsatçı bir oyuncunun sonradan oyuna dahil olması rakipler adına ne kadar büyük bir tehlikeyse Galatasaray adına da o kadar büyük bir şans. Bir süre Burak'ı böyle kullanmayı deneyebiliriz.
Bunun yanı sıra, Amrabat bonservis ücretinin altında ezilme tehlikesi ile karşı karşıya. Galatasaray, ilk yarı boyunca bırakın top oynamayı, mücadele dahi etmedi. Gençlerbirliği sadece mücadele ederek Galatasaray'ın karşısında durmayı başardı. İkinci yarı ise en az rakibi kadar mücadele etmesi gerektiği gerçeğini aklına getiren Galatasaray, farkını ortaya koydu. Hem ilk yarıda hem de ikinci yarıda maçı tek başına değiştirebilecek belki de tek adam vardı: Amrabat. Kötü de oynasa, Amrabat rakipler için potansiyel bir tehlike. Nitekim, Galatasaray'ın bulduğu ilk golde ortayı kesen isim de kendisiydi. Skorun kısa süre içerisinde Galatasaray lehine dönmesinde önemli bir pay sahibiydi. Çünkü oyuna dinamizm getirdi ve Galatasaray'ın temposunu yükseltti. Galatasaray'ın takım savunması oturmadığı için, 2-1'den sonra orta sahaya ekstra bir oyuncu almak pek fazla bir şey değiştirmeyecekti. Çünkü orta sahada rakipten bir kalabalık olmak oyunun kontrolünü ele alacağınız anlamına gelmez. Gerçekten savunma yönü kuvvetli bir takımsanız bu size artı sağlar.
Dağınık oynayarak bir şeyler yapmaya çalıştı Galatasaray bugüne kadar. Bu dağınıklık, Türkiye Ligi'nin kalitesizliğinden ötürü ülke sınırları içerisinde çok fazla kendini belli etmedi. Ne zamanki Avrupa Arenası'na çıkıldı, o zaman Galatasaray'ın defosu da belirdi. Fazla değil biraz akıllı hücum eden Braga, Galatasaray'ı yenmeyi başardı. Teknik heyet sıkıntının farkında, bu güzel ancak hem taraftarın, hem teknik heyetin hem de futbolcuların mental anlamda daha fazla yıpranmaması için bir galibiyet şart. Önümüzde bir Cluj sınavı var. Galatasaray'ın Avrupa'daki kaderini belirleyecek maç. Eğer, ihtiyaç duyulan galibiyet bu maçta alınabilirse psikolojik üstünlük yeniden Galatasaray'a geçer. Bu durum da sorunların daha çabuk aşılmasını sağlar.
6 Ekim 2012 Cumartesi
Galatasaray: 1-1 :Eskişehir
Galatasaray'ın son iki maçında oynadığı rakipler, Orduspor ve Braga, birbirinin kopyası oyun anlayışlarına sahip ekiplerdi. Takım boyları çok kısa olan, rakibine boş alan bırakmayı sevmeyen ve kontra atak ile hücuma çıkmayı düşünce haline getirmiş...
Eskişehirspor ise bu ekiplerden çok daha farklıydı. Galatasaray'ın bugünkü puan kaybını son iki maçtaki rakip takım anlayışına bağlamak kesinlikle doğru değil.
Daha önce de söylediğim gibi, özellikle stoper mevkisinde rotasyona gitmeyi çok sağlıklı bulmuyorum. Sürekli değişen tandem oyuncuları savunma istikrarının sağlanmamasına neden olurken, takımın kolay gol yemesine sebebiyet veriyor. İşin en kötü tarafı ise Fatih Terim bunun hala farkında değil. O, işin daha çok rotasyon kısmında. Ancak fazla rotasyon da bu takıma zarar verir. Bu olay hakkında Fatih Hoca ile tamamen farklı düşüncelerdeyim.
Galatasaray, ilk golü bulana kadar çok vasat bir futbol oynadı. Yine temposuz, hücumda etkisiz kısaca sıkıcı bir futbol sergiledi. Gelen gol ile beraber Galatasaray çok daha iyi hücum yapmaya başladı. Bunda şüphesiz ki Amrabat'ın oyuna girişi etkili oldu. Yazının başında da belirttiğim gibi, Eskişehirspor Galatasaray'ın son iki maçında karşılaştığı rakiplerden daha farklı bir futbol anlayışına sahip. Takım halinde kendi yarı sahasına çekilip savunma yapabilen bir ekip değil. Dolayısıyla Amrabat gibi yaratıcı bir oyuncu ile rakip kalede çok daha tehlikeli olunması bir tesadüf olarak değerlendirilmemeli. Galatasaray'ın 1-0'dan sonra eleştirilebilecek belki de tek yanı, farkı daha da arttıramamasıydı.
Golün hemen ardından hocanın Yekta hamlesi önemliydi. Bu hamle takıma ''kontrollü oynayın'' mesajı veriyordu. Nitekim, bu hamleden sonra ortaya çok daha iyi futbol oynayan bir Galatasaray çıktı. Zaten maç boyunca kalesinde çok fazla tehlike vermedi takım. Eskişehirspor'un gol bulabilmesi için bireysel bir hataya ihtiyaç vardı. Tam da bu dakikada ortaya son haftaların formsuz ismi Selçuk çıktı. Yenilen goldeki hatalar zinciri onunla başladı. Yapılan gereksiz bir top kaybı Eskişehirspor'un golü ile sonuçlandı. Yine aynı noktaya geleceğim, takım savunmasıyla oynamak bu tarz gollerin yenmesine sebebiyet veriyor malesef. Gerek Braga maçında yediğimiz gol, gerekse de Eskişehir'in bulduğu gol kopya gollerdi. Muslera topu kurtardı, hem de defalarca kurtardı, seken topu Galatasaraylılar uzaklaştıramadı, rakip golü attı. Oysa birbirini tanıyan savunma oyuncuları bir arada oynasaydı eğer, kaleciden dönen toplar bu denli sıkıntı yaratmazdı.
Tabi şunu da unutmamak lazım, geçen sene Galatasaray'ın omurgasını oluşturan dört isim Muslera, Uujfalusi, Melo ve Elmander'di. Bugünkü karşılaşmaya baktığımızda sahada sadece Melo ve Muslera vardı. Muslera şahane oynarken, Melo dökülüyordu. Bu maçın özelinden çıkıp genele döndüğümüzde ise, omurga ile gereğinden fazla oynandığı gerçeğini görüyoruz. Umut olsun, Burak olsun bunlar önemli oyuncular fakat Elmander'in kesik yemesi için ( onun görevini yapacak adamın Umut olduğunu varsayarak söylüyorum bunu) Umut'un takım ile daha fazla haşır neşir olması gerekiyor. Bir anda takımın omurgasıyla bu denli oynanırsa haliyle bu durum sıkıntı yaratır. Elmander yaşı gereği her sene performans olarak düşüş yaşabilir, bu doğaldır. Hatta zaman zaman kesik de yemesi gerekir ama geçiş dönemini atlatmadan bunun gerçekleşmesinin takıma zarar verdiğini sanırım hepimizin kabul etmesi gerekir. Çünkü hepimiz, zaman zaman, Elmander'in artık yedeğe çekilmesi gerektiği düşüncesine sahip olduk
Türkiye Ligi'nde maçlar bir şekilde kazanılır. Bugün bile Eskişehir'in doğru düzgün pozisyonu yok ama hedef Avrupa ise bu sıkıntılar orada çok fazla baş ağrıtır. Galatasaray'ın şu an için kaybettiği bir şey yok. Sadece ligi erken koparma fırsatını elinden kaçırdı, hepsi bu. Ceptekini bitirmeden toparlanmak, Galatasaray için en büyük amaç olmalı.
28 Eylül 2012 Cuma
Orduspor: 2-0 :Galatasaray
Kısa süre zarfı içerisinde oynayacağımız en önemli iki maçtan birisiydi Orduspor maçı. Ligin sert takımı ve sert deplasmanlarından olması bir yana, Galatasaray'ın galibiyet serisini sürdürmesi açısından da önemli bir müsabakaydı.
Türkiye Ligi'nde Galatasaray'ın en büyük rakibi kendisi aslında. Alacağı sonuçlar ile oyuncuların konsantrasyonu arasında doğru orantı var, olmaya da devam edecek.
Orduspor, maçın başlamasıyla beraber oyun üstünlüğünü eline aldı, top Galatasaray'dayken de sürekli pres yaptı ve Galatasaraylı oyuncuların rahat top kullanmasını engelledi. Buna bir de ortada pozisyon yokken, bireysellik sonucu gelen muazzam gol eklenince Galatasaray için işler daha da zorlaştı. Zaten bu dakikadan sonra da tamamen kendi yarı sahasında oyunu kabul etti Orduspor. Hücum oyuncuları da orta saha çizgisinin oralardan ileriye kontra ataklar dışında pek çıkmadı. Hani televizyonlarda yorumcular sıkça kullanır ya ''takım boyu'' diye bir kelime, işte bugün Orduspor'un takım boyu çok kısaydı. Galatasaray'ı en uçtaki hücum oyuncuları ile en gerideki savunma oyuncuları arasına sıkıştırdılar ve belki de bu hamleleriyle maçı kazandılar.
Geçen sene de sıkça gördüğümüz üzere, Galatasaray'ın kanatlarında oynayan oyunculardan en az biri orta sahaya yardım etmek için Galatasaray oyun kurarken merkeze geliyor ve pas alışverisinde yardımda bulunuyor. Hoca da, Amrabat'ın henüz takıma uyum sağlayamadığını söylerken bunu kastediyordu muhtemelen. Bugün Amrabat'ı bu işleri yaparken gördük. Orta sahaya geldi, pas alışverişine girdi. Bunda ne kadar başarılı olup olmadığı tartışılır tabi ki ancak bu, takım sistemine yavaş yavaş da olsa uymaya başladığını gösterir. Zamanla bu uyumun üst seviyelere çıkacağı da aşikar.
Galatasaray her ne kadar ilk yarıda oyuna hükmetmeyi başaramasa da, kalesinde de çok pozisyon verdiğini söyleyemeyiz. Ancak buna rağmen savunma hattındaki oyuncuların sürekli değişmesinden rahatsız olduğumu söylemem gerekir. Bir maçta Dany, diğer maçta Cris bir diğer maçta Semih oynuyor bu da Galatasaray'ın savunmada yer alan oyuncularının bir uyum içerisinde olmasını engelliyor. Hoca, savunmada rotasyon yapmaktan ne zaman vazgeçecek bilmiyorum ama gerçekten neden böyle yaptığını çok merak ediyorum. Keşke bir gazetecinin aklına gelse de basın toplantısında sorsa. Öyle ya, gereksiz ne kadar soru varsa sorarlar ama asıl sorulması gerekenleri es geçerler. Bilerek değil, sormak akıllarına gelmediği için...
Galatasaray'ın yediği ikinci gol tam bir skandaldı bana göre. Golün günahını sadece Hakan Balta'ya yüklememek lazım zira o pozisyonda yer alan hem Cris hem Semih hem de Hakan bu golde eşit payda suçlular. Cris ağır kaldığı için, Semih çok basit bir çalım yiyerek rakibinin yüzünü kaleye döndürdüğü için, Hakan Balta da kademeye giremediği için bu golde birinci dereceden suçlular.
Birkaç maçtır futbol şansının da Galatasaray'ın yanında olmadığını görüyoruz. Bu bir bahane değil ama görmezden de gelemeyiz. Özellikle maçın ilk yarısında bir pozisyon vardı, Ordusporlu oyuncu ters bir vuruş yaptı top köşeye gidip gol olacakken İbrahim Kaş'ın suratına çarptı ve içeriye girmedi. Bu Galatasaray adına talihsizlik, Orduspor adına ise büyük bir şanstı. Tabi bir de Burak'ın kaçırdığı gol pozsiyonları var ki bu şanssızlık değil biraz beceriksizlik ve ciddiyetsizlik kaynaklıydı. Şike ve teşvik işlerine girmeden önce Ümit Karan (ki Galatasaray'da en sevmediğim oyuncuların başında gelirdi) jeneriklik goller atardı ama ortalamanın biraz altına düştüğü zaman çekilmez bir futbolcu olurdu. Çok dengesizdi. Burak'ta bana onu hatırlatıyor. Kötü oynadığı maçlarda gerçekten hiç çekilmiyor ve saç baş yolduruyor.
Hayırlı mağlubiyet diye bir kavram var, evet; fakat bazen de yanlışlarınızı görebilmeniz için kaybetmeniz gerekmez. Kaybetmek, sizin kamçılanmanız açısından önemlidir. Galatasaray'ın en önemli sorununun ''konsatre olamama'' olduğunu zaten Fatih Terim de biliyor ve bunu açıkça söylüyor. Fakat gördüğüm kadarıyla oyuncular bunu pek idrak edemiyor. Mağlubiyetin kamçılanma açısından bir faydası olabilir Galatasaray'a, o kadar. Yoksa kazanırken de eksiklerin Fatih Terim tarafından görüldüğünü tahmin ediyorum.
Salı günü ''tamam ya da devam'' niteliğinde bir maça çıkacak Galatasaray. Özellikle Cluj ve Braga'ya iç sahada puan kaptırmamak lazım. Braga, ilk maçı kendi sahasında kaybettiği için çok hırslı çıkacak Galatasaray'ın karşısına. Cluj maçına da aldanmamak lazım. Bence çok sürpriz bir galibiyetti Cluj'unki. Galatasaray, Braga'yı atlatmayı başarabilirse Cluj maçı çok daha kolay geçecektir. Galatasaray'ın Avrupa Arenası'nda farklı oynadığını yıllardır biliyorduk ancak Manchester maçında bir kez daha görme fırsatı bulduk. Braga maçında sahada çok farklı bir Galatasaray olacaktır. Başarıya aç, galibiyeti çok isteyen, istediğini de hem rakibe hem de taraftarlara belli eden... Sanırım bu isteğe taraftar desteği ve oyuncuların bireysel becerileri de eklenince, Galatasaray istediğini zor da olsa alacaktır.
3 Eylül 2012 Pazartesi
Galatasaray: 3-2 :Bursaspor
Geçen hafta oynanan Beşiktaş maçının ikinci yarısında sergilenen futbol, pek iç açıcı değildi. Özellikle işin savunma kısmında yapılan basit hatalar ve değinmeden geçemeyeceğimiz duran top zaafı sonucu Galatasaray'ın kalesinde gördüğü, goller can sıkıcıydı. Fatih Terim, maç sonunda ''ciddi şekilde analiz etmemiz gereken bir maç oynadık'' demişti. Fakat Bursaspor maçındaki görüntü, yapılan analizin takıma çok fazla sirayet etmediğini gösterdi.
Açalım.
Fatih Terim olayların farkında. Zaten maç sonundaki demeçlerinden bunu anlamak pek de güç değil. Fakat Galatasaray takımı oyuncuları hala olayların farkında değil. Farkındalarsa bile, bunu sahaya yansıtamıyorlar.
Bursaspor maçının ilk yarısında öyle bir futbol vardı ki, Fatih Terim'in takımına hiç yakıştıramadım sahadaki futbolu. Hoca belli ki pas yapan bir takım yaratmak istiyor. Bunu da hücum presle harmanlayıp bol gol atmayı arzuluyor. Fakat bu isteğini takım şu anda yerine getiremiyor. Topun sizde olması, bol pas yapıp skora gitmeyi istemek güzel bir düşünce tabi fakat bunu yapabilmek için hızlı oynamak gerekiyor. Galatasaray bunu başaramıyor. Özellikle ilk yarıda Galatasaray bol pas yaptı. Fakat bunu yaparken inanılmaz yavaş davrandılar. Haliyle bu da sıkıcı bir futbol doğurdu. Geçen cuma günü Atletico - Chelsea maçını izleyenler mutlaka farketmiştir, Atletico'nun Chelsea'yi yenmesindeki asıl sebep oyunu çok hızlı oynamış olmalarıydı. Hem paslaşmayı hem de hücuma çıkmayı çok hızlı bir şekilde yaptılar ve karşılığını da güzel futbol ve akabinde gelen kupayla aldılar. Galatasaray'ın da bir an önce hızlı oynamayı başarması lazım. Özellikle Şampiyonlar Ligi'nde bunun eksikliği çok can acıtır.
Galatasaray'ın ilk yarıda oynadığı futbolla golü bulabilmesi için tek bir şeye ihtiyacı vardı o da duran toplar. Zaten Umut'un golü de bir duran top sonucunda geldi. Fakat ne acıdır ki, ikinci yarı başladığında Galatasaray'ın gol yemesi durumunda bunun sadece duran toptan olacağını da tüm Galatasaraylılar biliyordu.
Esasında geçen sezon, duran toplarda ön kesici olarak Melo çok başarılıydı. Dünkü maçta da birkaç pozisyonda bunu iyi yaptı Brezilyalı fakat o da tam hazır olmadığı için, duran toplarda geçen sene gösterdiği başarıyı gösteremiyor. Buna ek olarak, oyun içerisinde zamanlama hataları ve güçsüzlüğü fazlasıyla göze çarptı. Özellikle milli maç arası en çok ona iyi gelecektir.
Maçın kaderini değiştiren adam bence Amrabat oldu. Her zaman söylediğim gibi, Galatasaray'ın birebirlerde adam eksiltecek, hücuma şekil verecek bir kanat oyuncusuna ihtiyacı vardı. Amrabat da bu yüzden tercih edildi zaten. Ama istikrarsız bir görüntü sergiliyordu. Mesela Fenerbahçe ile oynanan Süper Kupa finalinde iyi işler yaptı, döndü geldi Kasımpaşa maçında silik bir performans ortaya koydu. Beşiktaş maçında ortalamayı geçemedi ancak dün gece sahada yer aldığı süre boyunca sahanın iyilerindendi. Geçen sene Galatasaray'ın kanat oyuncuları orta saha kökenli oyunculardı, birnevi devşirme kanat oyuncularıydı. Bir kanat oyuncusundan ziyade orta saha oyuncusu gibi oynayıp, o şekilde katkı veriyorlardı. Fakat Amrabat bu tanıma uymayan bir oyuncu. Kendisi has bir kanat oyuncusu, o şekilde Galatasaray'a transfer oldu. Zaten basın toplantısında da hoca açıklamış, Amrabat'ın orta saha gibi oynamasını istiyoruz diye. Bu önemli. Eğer hoca, beklediği gibi bir dönüşüme kavuşturabilirse Amrabat'ı, Galatasaray'a inanılmaz faydası dokunur.
Bursaspor, Galatasaray'ın orta sahasına yoğun baskı uyguladı. Genelde rakipler Selçuk İnan üzerinden Galatasaray'ı durdurmaya çalışıyorlar fakat Galatasaray'da pas trafiğini sağlayacak, savunmadan ilk topu alıp oyun kuracak tek oyuncu Selçuk İnan değil. Maç içerisinde dikkat ederseniz, Selçuk markaj altındayken onun görevini yapmak için Melo; o da boşta değilse, Emre Çolak geriden top alarak oyunu yönlendiriyorlar. Maçın 2-1 olduğu dakikalarda Ertuğrul Sağlam'ın devreye girmesi Galatasaray'ın galibiyet şansını çok yukarılara çekti. Öyle ki, orta sahanın en dirençli adamı olan N'Diaye'yi oyundan almak, ancak Ertuğrul Sağlam'ın yapabileceği bir yanlıştı. Ertuğrul Sağlam'ın Beşiktaş'ta neden başarılı olamadığını ya da neden asla büyük takımlarda başarılı olamayacağını buradan bile anlayabiliriz.
Fatih Terim'in Hamit'i değil de Umut'u oyundan alması o an için akıllıcaydı.
İki açıdan;
1) Hoca, orta sahada bir adam fazla olarak Bursaspor hücuma çıkarken onu orta sahada durdurmak istedi.
2) (bence en önemli madde bu) O an için Hamit'in çıkması, tribünlerdeki homurtuların yuhalamaya dönmesine sebep olabilirdi. Bu da, Hamit gibi Galatasaray'a çok faydalı olabilecek bir oyuncunun sezonun hemen başında demoralize olmasına anlamına geliyordu ki, bu hiç istenilen bir durum olmazdı.
Galatasaraylı oyuncular ligi çok küçük görüyorlar ve bu da takımın konsantrasyon sorunu çekmesine sebep oluyor. Gördüğüm kadarıyla Fatih Terim de olayın farkında ancak uyarıları, üzülerek söylüyorum ki, yetersiz kalıyor. Medya tarafından bu denli gaza getirilen bir takımı, hayallerden gerçeğe döndürecek yegane antrenör de Fatih Terim'dir. Sanırım, bunun için de transfer döneminin bitmesini bekleyeceğiz zira hoca bu transfer mevzularına kafayı çok takıyor.
Antalyaspor maçı ciddi anlamda bir test maçı olacak. Galatasaraylı oyuncuların bir an önce kendine gelmesi lazım. Antalya maçında ortaya çıkacak görüntü, Manchester maçı öncesi daha net şeyler söylememizi sağlayacaktır.
23 Ağustos 2012 Perşembe
Galatasaray: 2-1 :Kasımpaşa
Herkes tarafından ligin ağır favorisi olarak gösterilen Galatasaray, rakiplerinin ilk haftada sırayla puan kaybetmesiyle beraber, pazartesi günü oynayacağı maça çok daha rahat ve kendinden emin çıktı.
Halihazırda kendinden korkan rakiplerine karşı, oynayacağı futbol ve alacağı galibiyet ile bir kez daha gözdağı verme şansı eline geçti Galatasaray'ın.
Maç öncesi rakibini çok fazla analiz etme şansı yoktu Galatasaray'ın. Zira yeni kurulan bir ekipti Kasımpaşa ve ne oynayacağını kestirmek o kadar da kolay değildi. Fakat, kurdukları kadroya bakılırsa ''hücumda etkili olurlar'' varsayımında bulunmak pek de zor değildi.
Milli maçta Semih'in sakatlanmasıyla beraber, Süper Kupa'dan sonra bir kez daha formayı Dany kaptı savunmada. Dany hakkında gerek hazırlık maçları olsun gerekse de Süper Kupa finalinden sonra olsun bir şeyler söyledim yazdığım yazılarda. Dany gerçekten çok farklı bir oyuncu. Hızlı, güçlü, teknik bir stoper ancak tek zaafı kendinde duyduğu aşırı güven ya da rahatlık. Bu rahatlık, çok harika oynadığı bir maçta bile başına iş açabilir Kamerunlu oyuncunun.
Selçuk, Galatasaray'a geldiğinden beri belki de en pasif kaldığı maçlardan birini oynadı. Rakip takım, adam markajı vererek Selçuk'u sindirmeye çalıştı. Kısmen de başarılı olduklarını söylemek lazım. Selçuk'un yanında oynayan Hamit'in de top kullanma konusunda sınıfta kalması, Galatasaray'ın oyun kurmasını engelledi. Tabi bu dakikalarda Dany orta sahaya kadar çıkarak oyuna yön vermeye çalıştı. Attığı uzun toplar genelde isabetliydi ancak bu, orta sahanın verimsiz görüntüsünün üzerini kapatamadı.
Bu dakikada devreye Fatih Terim girdi. Hamit'i sağa alıp, Emre Çolak'ı Selçuk'un yanına çekince oyunun rüzgarı Galatasaray lehine değişti.
Hazırlık maçlarından beri Emre Çolak'ın orta sahada daha verimli oynayacağını söyleyen biri olarak, genç oyuncunun orada gösterdiği muazzam performans beni fazlasıyla memnun etti. Emre Çolak'ın o mevkide oynamasına engel olan tek eksiğinin ''güçsüzlüğü'' olduğunu dile getiriyordum. Scott Piri yönetiminde bu eksikliğini kısmen de olsa giderince, ortaya gerçekten muazzam bir orta saha oyuncusu çıktı.
Hatta biraz daha ileri gideyim, öyle bir performans segiledi ki genç Emre, Melo'nun yaptığı onun yapamadığı tek şey, hava toplarındaki zaafiyetti. Onun dışında pek fark yoktu aralarında.
Emre'nin bu performansı hem Melo'ya formanın garanti olmadığı mesajını verdi hem de Galatasaray, orta saha rotasyonuna ciddi bir oyuncu ekledi.
Maçın geneline baktığımız zaman, klasik bir Galatasaray zaafı gördük. Orta sahada, savunmada çok etkili ancak hücuma gelince oyunun seyrini değiştirecek yaratıcı bir oyuncudan mahrum bir takım.
Emre Çolak bunu sol kanatta çok fazla yapamıyor. Aydın ise didiniyor, çabalıyor ama bir yerlerde eksiklik kalıyor. Amrabat esasında bunun için alındı fakat hem hazırlık kampının sonuna yetiştiği hem de oruç tuttuğu için henüz hazır değil. Hal böyleyken, Galatasaray'ın merkezden oyun kurmasını engellediğiniz an Galatasaray sıkıntıya düşüyor. Durum bu olunca, Galatasaray'ın elinde tek bir alternatif kalıyor; duran toplar.
Zaten Galatasaray, Kasımpaşa'ya karşı maçı koparamadıysa bu nedenden koparamadı. İlk gol de zaten duran toptan geldi, kilit öyle çözüldü.
Hani, Kaka dengeyi bozar diyen bir güruh var ya meydanda; işte onlar Kasımpaşa maçından sonra bir kez daha gözden geçirmeli bence düşüncelerini. Çünkü bu tarz bir oyuncunun varlığı Galatasaray'da çok az. Bu durum da, Galatasaray'ın hücumda sıkıntı yaşamasına sebep oluyor. Geçen sene de aynı sıkıntıyı yaşamıştı Galatasaray fakat bunu takım halinde hücum yaparak tolere etmişti Fatih Terim'in ekibi. Galatasaray'ın bu sene Şampiyonlar Ligi de oynayacağını varsayarsak, bu sıkıntı başına iş açabilir sarı kırmızılıların.
Öyle ki, bazı maçlar olur oyuna 90 dakika hükmedersin ancak o topu kaleye sokamazsan kazanamazsın. Ve, sergilenen mücadeleye de oyuncuların emeklerine de yazık olur.
Muhtemelen Fatih Hoca da bunun farkındadır ve gerekli hamleleri yapacaktır.
26 Şubat 2011 Cumartesi
İbb Maçının Ardından: Olmuyor

‘’Futbolda duygusallığa yer yok’’ futbol ile alaklı duymuş olduğum en güzel sözlerden biridir. ‘’İş ile arkadaşlığı karıştırmayın’’ lafına oldukça benzer.
Afilli cümleler kurupta girişi uzatma gibi bir derdim yok.
Bizim ortak gayemiz nedir? Galatasaray. Önce bunun bilincine varalım. Sevdiğimiz,efsane dediğimiz futbolcular olmuştur,olacaktır da. Onları sevmeye devam edelim fakat Galatasaray’a yararlı olamıyorlarsa da söyleyelim.
Hagi göreve geleli uzunca bir süre oldu. Devre arası oldu, istediği transferler yapıldı. Özellikle orta saha özelinde bakarsak,Mustafa Sarp,Barış ve Ayhan’a muhtaç olmaktan kurtuldu. Yekta gibi mevkisinin en önemli oyuncularından biri takıma kazandırıldı. Kısaca,Galatasaray’ın senelerdir kangreni olan orta sahada bir takım değişiklikler yapıldı.
Teşhiş doğruydu,öngörülen tedavide sağlıklıydı. Gel gelelim ki,uygulamada hata yapıldı,yapılmaya da devam ediliyor.
Galatasaray haftalardır kötü futbol oynuyor. İç sahada taraftarın muazzam desteği bambaşka konuma getiriyor maçları. Galatasaray seviye atlıyor adeta sahada ve galip geliyor. Ancak iş deplasmanlara geldiği zaman,berabere bile kalmakta zorluk çekiyor Galatasaray.
Bu, bu sene düzelmeyebilir,Hagi için gelecek seneyi bekleyin de denebilir. Ancak Hagi’nin vermiş olduğu teknik kararlarda ciddi sıkıntılar var.
Eğer ki sen hala Mustafa Sarp’tan medet umup onu ilk 11’e koyuyorsan,haftalardır dökülen Serkan Kurtuluş’u sağ bekte oynatmaya devam ediyorsan,orta saha diye aldığın Yekta’yı sağ açığa koyuyorsan,eleştirilere hazırsın demektir.
Bir teknik direktör yaptığı oyuncu değişiklikleri ile maçı takımının lehine çevirebilir. Oyuncu değişiklikleri mühimdir. Hagi kupada 3-2 kaybettiğimiz Gaziantepspor maçında maç 2-1 bizim lehimize iken yapmış olduğu değişiklikler ile maçın kaderini değiştirmişti. Hatta Hagi’nin hediyesi demiştim o maç yazısının başlığına. Eskişehirspor’u 4-2 yenerken,maç 3-0 olduktan sonra yaptığı Mustafa Sarp hamlesi ile maç birden 3-2’ye gelmişti.
Nitekim bugün çıkan kadro ve devamında gelen oyuncu değişiklikleri de maçın kaderine ciddi anlamda tesir etti.
Galatasaray zaten futbol namına bir şey ortaya koymuyor. Hagi’yi değerlendirebilmek için oyuna yapmış olduğu etkiye bakalım diyoruz,o da bizi tatmin etmiyor.
Peki biz hangi doneler ile Hagi’yi eleştirip/öveceğiz?
Kadroyu Hagi kurmadı bunda hemfikiriz. Ancak önümüzde bir Şenol Güneş örneği var. Geçen sezonun ortasında takımı devraldı,kısa sürede takım oynadığı futbol olarak seviye atladı. O takımı sene başında Şenol Güneş mi kurmuştu?
Hagi’yi eleştiren insanlara söylenen klasik laf şu ; ‘’yönetim suçlu iken neden Hagi’ye sarıyorsunuz?’’
Yahu bunu zaten herkes biliyor. Yönetimin suçsuz olduğunu inkar eden yok. Ancak Hagi’nin gelinen noktada başarılı olduğunu söylemekte bir hayli güç.
İşte burada da devreye Hagi’nin futbolcu iken Galatasaray için yaptıkları giriyor. Hagi bizim efsanemiz. En az Metin Oktay kadar seviyoruz onu. Ama antrenörlüğü hakkında değerlendirme yaparken duygusallığı bir kenara bırakıp öyle yapmalıyız eleştirilerimizi.
Mesela Lorik Cana’da aynı şekilde. Galatasaray taraftarı başarıya aç bir oyuncu istiyordu yıllardır orta sahaya. Çok isim geldi geçti ancak hiçbiri tatmin etmedi Galatasaraylıları. Sonra Lorik Cana transfer oldu takıma. Hırslı,savaşçı fakat hepsi bu. Devre arasında gelen Culio kadar bile katkı yapmadı Galatasaray’a. Ancak taraftarlar kendi kendilerine efsane yarattılar. İlk geldiği zaman Marsilya ve Sunderland’de kaptanlık yapmış olması nedeniyle ‘’acaba aradığımız oyuncuyu bulduk mu?’’ diye sorduk birbirimize. Rijkaard oynatmadığında neden oynatılmadı bile dendi. Ancak o günden beri Lorik Cana futbolunun üzerine koyamadı. Lorik Cana’yı eleştirenlere de tavır alıyor Galatasaraylı taraftarlar. Çünkü bu konuda da duygusal davranıyorlar.
Çarşamba günü Galatasaray’ın kader maçı var Gaziantepspor ile. Arena’da taraftarıyla kazanan bir Galatasaray olduğunu artık herkes biliyor. Yüksek bilet fiyatlarına rağmen taraftarı Galatasaray’ı gelip kurtarabilecek mi bakalım?
Bu sorunun cevabını herkes kadar ben de büyük bir merakla bekliyorum.
21 Şubat 2011 Pazartesi
Yılmaz Vural'ın Konyaspor Macerası

Dün büyük bir hevesle Konyaspor-İstanbul BB maçını izlemek için ekran karşısına geçtim.
Zihnimde her daim defansif bir takım olarak kalan Konyaspor,çalıştırdığı takımlara hücum futbolu oynatmasıyla bilinen Yılmaz Vural ile anlaşmıştı.
Bu birliktelikten nasıl bir futbol ortaya çıkacağını fazlasıyla merak ediyordum çünkü.
Şunu söylemem gerekir ki,Yılmaz Vural’ın işi gerçekten çok ama çok zor. Konyasporlu futbolcular defansif futbol oynaya oynaya hücum yapmayı unutmuşlar.
Maç boyunca istekli olan taraftı Konyaspor fakat hücumda inanılmaz beceriksizdiler. Ataktayken başvurdukları tercihler ve kaçırdıkları goller ile adeta hücum futboluna ihanet ettiler. Bu kadar kısa süre zarfında Yılmaz Vural neleri değiştirebilir Konyaspor’da bilemiyorum.
Konyaspor’da dikkatimi çeken bir oyuncu var. Montano.
Adam inanılmaz yetenekli fakat bir o kadar da bencil.
Mesela Konyaspor rakibini 3 e 2 yakalamış,bu adam pas atmak yerine 3 kişiyi de çalımlamayı tercih eder. Öyle bir adam yani
Ben ilkokula giderken Can Mert diye bir sınıf arkadaşım vardı.
İnanılmaz yetenekliydi ancak(aynı Montano gibi) çok bencildi.
Mehmet Demirkol’u dinleme fırsatı buldum bugün. Almeida ile ilgili değerlendirme yaparken ‘’Manda öldüren’’ diye tabir edebileceğimiz şutlar çıkarabilir demişti. Bu çocukta aynı bu şekilde şutlar atabiliyordu. Dehşet bir sol ayağı vardı ancak gel gelelim fazlasıyla egoistti.
Beden derslerinde maça başlamadan önce hepimiz uyarırdık paslı oynaması konusunda. Ha, o bizi dinlemezdi ayrı.
Dün Montano’yu izleyince bir kez daha aklıma geldi bu arkadaşım. Adam bir çok pozisyonda ya pas hatası yaptı ya da bencil davranıp topu kaptırdı. Zaten zamanında pas attığında,Konyaspor’u rahatlıkla pozisyona sokabiliyor. Bunu daha önceki haftalarda tecrübe ettik.
Yılmaz Vural’ın ne kadar deli dolu bir teknik direktör olduğunu hepimiz biliyoruz. Eğer Montano bu zihniyetini değiştirmezse,Yılmaz Hoca’nın hışmına uğrayabilir :)
20 Şubat 2011 Pazar
Beşiktaş: 2-4 :Fenerbahçe

Gel gitleri çok fazla olan bir maçtı.
Maç öncesine dönelim.
Schuster bir karar aldı ve Sivok ile Bobo’yu kadroya almadı. Karar tartışılır tabiki fakat bence yanlış bir hamleydi bu.
Bu hamle ile beraber sezonun tamamında kadroda şans vermediği Ferrari’yi birden sahaya sürmüş oldu Schuster. Hakeza Beşiktaş için çok önemli bir isim olan Bobo’yu da kızağa çekti.
Herkesin görüşüne saygılıyım fakat Almeida geldi geleli hiçbir şey oynamamışken,Bobo’ya bu şekilde muamele göstermek adaletsizliktir.
Schuster takıntılı bir adam. Fatih Tekke’ye de taktı ve gönderdi,şimdi de Bobo’ya taktı ve onu da göndermek istiyor. Bu bariz belli.
Tüm bunlara rağmen Schuster’in çıkardığı kadro fena değildi. Kaleye Rüştü’yü koyması,Ernst ile Necip’i oynatması artı durumlardı takımı için.
Ancak maça iyi başlayan taraf Fenerbahçe oldu. Aykut Kocaman’ın çalıştırdığı takımlarda yürüttüğü kontra atak felsefesi bugünde sürdü. Simao ve Quaresma ile kanatlardan saldırmaya çalışan Beşiktaş,kendi sağ kanadında açık veriyordu. Fenerbahçe’de kontra atağı düşündüğü için,hızlı oyunculara ihtiyacı vardı.
Eğer ki kontenjan izin verse Stoch’ta kadroda şans bulabilirdi Fenerbahçe’de. Ancak Stoch kontenjana takıldı ve sağ kanat Mehmet Topuz’a emanet edildi. Zira Topuz değilde Stoch kanatta oynamış olsaydı,Fenerbahçe daha tehlikeli hale gelebilirdi.
Neredeyse ilk 25-30 dakika maça hükmeden taraf Fenerbahçe idi. Beşiktaş pozisyon dahi üretemiyordu. Quaresma ile Guti’nin bireysel çabalarına rağmen hücumda çok pasif kaldılar. Ancak 30. Dakikadan itibaren oyun dengelenmeye başladı.
Beşiktaş bu dakikadan itibaren biraz daha komple oynamaya çalıştı ve oyunu rakip yarı sahaya yığmak istedi. Golde çok kritik bir zamanda geldi. İlk yarının son dakikasında gol atmakgolü bulan takım için her zaman artı bir durumdur. Beşiktaş bu avantajla girdi soyunma odasına.
İkinci yarının başlamasıyla beraber,Beşiktaş bu avantajı fazlasıyla kullandı. Artık oyun tamamen Fenerbahçe yarı sahasında geçiyordu. Duran toptan gol bulan Fenerbahçe,bu kez bir serbest vuruş organizasyonunda kalesinde gol gördü.
Beşiktaş’ın durmaya niyeti yoktu ve saldırmaya devam ediyordu. İşte ne olduysa 60. Dakikada oldu. Almeida öyle bir gol kaçırdı ki;maç adeta yeniden başladı bu pozisyondan sonra.
Hemen akabinde gelen penaltı pozisyonu ise,maçın rüzgarını Fenerbahçe lehine çevirdi.
Ferrari adeta takımına ihanet etti bu pozisyonda yaptığı hareket ile.
Oyunu domine ederken birden kaybetme düşüncesi ile karşı karşıya kaldı Beşiktaş.
Schuster’in orta sahayı boşaltıp,Necip-Aurelio değişikliği yapması,Fenerbahçe için bulunmaz bir nimetti.
Bu dakikadan sonra orta saha üstünlüğünü ele alan Fenerbahçe maça hükmetmeye başladı. Önce Alex’in kafası geldi,ardından ayak içi vuruşu.
Beşiktaş için bayram olacak gün birden hüsrana dönüştü.
Farktan ziyade 3 puanı düşünen Aykut Kocaman hamlelerini teker teker yaptı.
Kırmızı kart görmesi gereken pozisyon es geçilen Gökhan Gönül’ü akıllı bir hamle ile kenara aldı. Sanırım yapmış olduğu en önemli hamlede buydu oyun içerisinde.
Beşiktaş’ın en tehlikeli olduğu anlar,önde olduğu dakikalardır. Çünkü böyle bir durumda Beşiktaş’a gol atabilmek için savunmanda açık vermek zorundasın. Savunmanda açık vermen demek ise;Quaresma,Guti,Simao gibi çok önemli oyunculara boş alan vermen demek. Bu da Beşiktaş’ın işine gelen bir durum.
Maçta bu hale gelmişti. Fenerbahçe gol bulmak için saldırıyordu bu yüzden de savunmasında açık veriyordu. Eğer Ferrari büyük bir sorumsuzluk örneği göstermeyip,oyunda kalabilseydi;maç Beşiktaş lehine çok farklı gelişebilirdi.
Beşiktaş zaten ligi kaybetmişti kazanması yalnızca prestij açısından önemliydi ancak bunu başaramadılar.
Tarihinin en iyi kadrosunu kurduğu bir sezonda,tarihinin en kötü günlerini geçiren Galatasaray ile puan puana geldiler. Güler misin ağlar mısın durumu oldu birnevi.
Fenerbahçe ise çok şey kazandı. Puan kaybı muhtemel olan bir maçta galip gelerek çıkışını sürdürdü. Trabzonspor’u nereye kadar takip ederler bilemiyorum. Ancak önlerinde 3 maçlık ‘’kolay galip geliriz’’ diyebilecekleri bir seri var
Kasımpaşa,Gençlerbirliği,Konyaspor. Akabinde gelen 4 karşılaşma ise onların kaderini çizecek.
19 Şubat 2011 Cumartesi
Bucaspor Maçının Ardından: Yalnızca 3 Puan

Önce Bucasporla başlamak istiyorum.
Bülent Uygun’un yaptığı onca transfere karşın,sezon ortasında çekip gitmesi İzmir ekibine büyük zarar vermişti. Süper Lig’e yeni çıkmış olan ve yeni kurulan bir takım için atlatılması zor bir durumdu bu.
Sonra Samet Aybaba geldi takımın başına. İsabetli olduğunu düşündüğüm bir seçimdi bu. Gençlere şans vermeyi seven,bir hedef peşinde koşan bir teknik direktör Samet Aybaba. Çoğunlukla da futbol oynatmak istiyor takımına. Bucaspor’un başına geçtikten sonra da aynı düşüncesi devam etti Samet Hoca’nın.
Her ne kadar devre arası istediği transferleri yaptıramamış olsa da, takım olma olgusunu aşıladı Bucaspor’a. Oyun olarak istediklerini sahaya yansıtamasalarda,mücadele olarak ayakta durmaya çalışıyorlar.
Bucaspor tipindeki takımlar için eksik oyuncular çok büyük handikaptır. Bugün oynanan maç öncesi de,Bucaspor’un çok önemli oyuncuları sakat ve cezalı durumdaydı. Buna rağmen bugün sergiledikleri mücadele şapka çıkartılacak cinstendi.
Kolay teslim olmadılar ve net gol pozisyonlarına girdiler. Mendy biraz gününde olsa,Aslantepe’den büyük bir zafer ile ayrılabilirlerdi.
Hücumda beceriksizdiler ve girdikleri fırsatları değerlendiremediler. Fakat oynadıkları oyun gelecek adına ümit verdi.
Bucaspor’un sergilediği mücadele ne kadar üst düzeyde ise,Galatasaray’ın ki de o derece düşüktü.
Sivasspor ve Eskişehirspor maçlarında seyircisi ile bütünleşip,muazzam bir top oynayan Galatasaray gitmiş,yerine bambaşka bir Galatasaray gelmişti.
Mekan bu sefer oynatmadı fakat bir şekilde 3 puanı almayı başardı Galatasaray.
Burada sorulması gereken soru şu; bugün 3 puan mı çok daha önemliydi Galatasaray için,yoksa sergilediği futbol mu?
3 puan kuşkusuz önemli fakat bu seneden bir beklentisi kalmayan Galatasaray’ın oynadığı futbol ile izleyenlere umut dağıtması gerekiyordu. Fakat Galatasaray’ın kusurları bugün fazlaydı.
Tek tük olumlu diyebileceğimiz izlenimlerde edinmedik değil.
Birincisi,Culio’nun Galatasaray için, mevcut yapıdaki en önemli oyuncu olduğunu anladık. Çünkü maçın büyük bölümünde kötü bir oyun sergiledi Arjantinli oyuncu. Mücadele gücü yine üst düzeyde idi fakat hücumsal zenginlik açısından sınıfta kaldı.(Her ne kadar gol atmış olsa da). O kötü olunca,Galatasaray’da sergilenen oyun olarak vasatın altında kalıyor.
İkinci olarak,Sabri’den orta saha oyuncusu yaratmaya çalışmanın zaman kaybı olduğunu gördük. Hagi özellikle iç saha maçlarında, ilk dakikalarda Sabri’nin pres gücünden yararlanmak istiyor. Ancak Sabri sağ iç oynayan bir orta saha oyuncusu olarak çok da verimli olmuyor. Yıllardır oynadığı ve benimsediği mevki olan sağ beke geçmesi,tüm takım için en hayırlı seçenek olarak gözüküyor.
Üçüncü olarak, taraftar artık tavrını belli etti. Barış,Ayhan,Mustafa Sarp üçlüsünü takımda görmek istemiyor. Bunu teknik kadroya da ilettiler bugün Sarp oyuna girdiğinde onu ıslıklayarak.
Bu maçta gizli önemli bir ayrıntı var. Galatasaray uzun bir aradan sonra ‘BAM’ diye adlandırılan Barış,Ayhan ve Mustafa Sarp üçlüsü olmadan çıktı sahaya. Tabi bu gereklilikten mi,yoksa Hagi’nin düşüncesinden ötürü mü gerçekleşti bilemiyoruz. Ancak gerçek olan şey şu ki,Galatasaray taraftarı bu oyuncuları takımda istemiyor ve bu isteklerini de sesli biçimde dile getirmeye başladılar artık.
Sakatlık Baros’tan çok şey alıp götürmüş. Birebirlerde rakiplerine şans tanımayan golcü oyuncudan eser yok artık. Zamanla hazır olacak fakat kısa sürede bunu başarması zor gözüküyor.
Günün diğer kayıp ismi Stancu idi. Rumen golcü birkaç kez sahada varlığını belli etti,onda da tehlike yarattı. Oyun içerisinde Stancu’ya çok daha fazla sorumluluk aldırmalı Galatasaraylı futbolcular.
Yekta hamlesi önemli idi. Uzun süre sonra Yekta’yı gerçek mevkisi olan orta sahanın ortasında kullandı Hagi. Yekta’yı sağ açık oynatma sevdasından vazgeçti diye düşünürken,Kazım çıktı ve Yekta tekrar sağ açığa geçti. Bu konu önemli çünkü Galatasaray’ın orta sahada oynayacak bir Yekta’ya ihtiyacı var,sağ açıkta oynayacak olan Yekta’ya değil.
Galatasaray bugün gol dışında çok fazla pozisyon bulamadı. Maçın Aslantepe’de oynandığını ve rakibin de çok önemli eksikleri olduğunu düşünürsek,bu olumsuz bir durum Galatasaray için.
Lig için kazanmak tabiki önemli ancak gelecek senenin Galatasaray’ını düşünüyorsak,oynanan futbolda umut vermeli.
Önümüzdeki hafta oynanacak olan İstanbul Büyükşehir Belediyespor maçı,Hagi için ciddi manada bir test maçı olacak.
Neill’ın eksikliğinde orta sahada kime görev verecek hep birlikte göreceğiz. Zira;Ayhan,Barış,Mustafa Sarp üçlüsünden birine görev vermesi halinde kendini inkar etmiş olacaktır Hagi.
12 Şubat 2011 Cumartesi
Futbol Aklı

Galatasaray,Gaziantepspor’a kaybetti. Hem de top oynamadan ama rakibine de top oynatmadan.
Çok sıkıcı bir maçtı. Kupa maçından sonra yazdığım yazıda da söylemiştim Gaziantep ile oynayan takımların iyi futbol oynama şansı yok diye. Hele bir de Gaziantep 1-0 öne geçti mi,eyvah ki ne eyvah!
Servet’in yapmış olduğu büyük hataya,Hakan Balta’nın yerini kaybetmesi eklendi. Zapata’da tüm bu olanlara çanak tuttu.
Sonuç? Dakika 1. Gaziantepspor:1-0:Galatasaray
Gaziantep’in arayıpta bulamadığı. Maç boyunca toplasan kaleye 1 bilemedin 2 kere geldi Gaziantep,o kadar.
Peki Galatasaray ne yaptı? Hiçbirşey.
İlk dakikada gelen gol,Galatasaray’ı bir kez daha özgüveni ile karşı karşıya getirdi.
Takım zaten çok kırılgan. Geriye düştüğü hiçbir maçı kazanamıyor. Bir de üstüne üstlük bireysel hatalarla,maçın birinci dakikasında gol yiyince;otomatik olarak oyundan düşüyor.
Galatasaray belki maçı çevirebilirdi fakat futbol aklına sahip oyuncuları sahada olabilseydi.
Kim bu futbol aklına sahip oyuncular?
Harry Kewell, hazır bir Milan Baros ve Arda.
Harry Kewell her ne kadar oyunun tamamına ağırlığını koyamasada futbol aklı son derece yüksek olan bir futbolcu.
Asya Kupası’ndan döndü ve yorgundu. Yoğun maç temposunu kaldıramamış olacak ki,ufak bir sakatlık yaşamış. Hagi’de onu riske etmek istemedi,kararı doğruydu .
Fakat bu karar Galatasaray’ı sahip olduğu futbol aklından mahrum bırakmıştı.
Golden sonra rakibine direnç göstermeye çalıştı Galatasaray fakat Gaziantep’in neredeyse 8 kişi ile savunma yapması;Galatasaray’ın pozisyon bulmasını zorlaştırdı.
İkinci yarıya Milan Baros hamlesi ile başladı Hagi.
Milan Baros, Galatasaray’ın futbol kalitesini arttıran oyunculardan bir diğeri ancak hazır değil. O da bunun farkında. Hagi’nin yapacak bir şeyi yoktu,o da Milan Baros’u sahaya sürerek onun tecrübesinden yararlanmak istedi.
Fakat bu hamle işe yaramadı. Gaziantep ikinci yarıda daha fazla kapanmıştı. Tek başına maçı alabilecek bir oyuncu maçın kaderini değiştirebilirdi. Bu tanıma uyan tek bir futbolcu var Galatasaray’da,Arda. O da sakat.
Galatasaray Aslantepe’de bir Aslan’a dönüşüp,Aslan gibi kükrerken;deplasmanlarda süt dökmüş kediden farkı kalmıyor.
Gerek Sivas gerekse Eskişehir maçlarında oynadığımız iyi oyun hepimizi umutlandırmıştı fakat akabinde deplasmanlarda aldığımız kötü sonuçlar bizi hayal görmememiz konusunda uyardı.
Galatasaray sadece mücadele ediyor. Onun dışında yaptığı hiçbir şey yok.
Bu şekilde nereye kadar devam eder bilemiyorum. 2-3 hafta sonra kupa maçına çıkacağız. Aslantepe faktörü olmasa,kupadan da elenirdik. Allahtan maçlarımızı Aslantepe’de oynuyoruz. Stadın muazzam atmosferi takımı ateşliyor ve takımı kalitesinin kat be kat üzerinde futbol oynamaya sevk ediyor.
Haftaya Buca maçı var iç sahada. O maç için gönül rahatlığı ile kazanabileceğimizi söylüyoruz çünkü maç Aslantepe'de.
Peki ya sonra?
9 Şubat 2011 Çarşamba
Eskişehir Maçının Ardından: İki Farklı Galatasaray

Eskişehir maçıyla birlikte,iki farklı Galatasaray’ın varlığından söz edebiliriz artık.
1.si; Hagi’nin mimarı olduğu basan,koşan,gol pozisyonuna giren,izleyenlere keyif veren bir futbol oynayan(kısacası Fatih Terim’in 96-00 yıllarındaki takımına benzeyen) bir Galatasaray.
2.si ise;yine Hagi’nin mimarı olduğu,yukarıda saydığım özelliklere taban tabana zıt olan bir Galatasaray.
Birincisi ile başlayalım.
Rijkaard’ın ardından bir enkaz aldı Hagi. Bu gerçeği kabul etmemiz lazım. Son derece demoralize olmuş,futbola dair hiçbir şey ortaya koyamayan bir takım vardı ortada. Hal böyleyken mucize yaratmasını bekleyemezdik Hagi’den.(En azından devre arasına kadar). Devre arası önemli bir sınav olacaktı Hagi için. Gica,yaptırdığı nokta transferler ile bu sınavı başarıyla atlattı. Artık önünde aşılması gereken son, ama oldukça zorlu bir engel kalmıştı.
İstediği kadroyu kısmen de olsa kurmayı başardı Rumen Hoca. Artık teknik direktörlük meziyetlerini ortaya koyması bekleniyordu ondan. 5-6 ay gibi kısa bir sürede,takımı belli bir seviyenin üzerine çekmeliydi. Bu yüzden devre arası kampında gereğinden fazla çalıştırdı oyuncularını Hagi. (ne kadar çok çalıştıklarını kendisi de defalarca dile getirecekti ilerleyen zamanlarda)
Birşeylerin değiştiğini hissedebiliyorduk fakat hala net olmayan şeyler vardı. Takım bir yerde patlama yapıp,kendi kimliğini bulacaktı. Ama ne zaman?
Bunun cevabını sonraya bırakalım.
İkinciye geçelim.
Dediğimiz gibi,bu bahsettiğimiz takım birincisi ile taban tabana zıt. Bu takım,mücadele gücü fazlasıyla düşük,kalesinde goller gören,kalite olarak daha vasat bir takım.
Bu takımın da mimarı Gheorghe Hagi. Yaptığı oyuncu değişiklikleri ile bu takımın meydana çıkmasına sebep oluyor Gica. Bu çok önemli bir dezavantaj Rumen Hoca’nın Galatasaray macerası açısından.
Bu bilgiler ışığında Eskişehir maçını okumaya çalışalım.
Galatasaray maça hakikaten muazzam başladı. Gol yollarında sorun çeken,mücadele gücü fazlasıyla düşük olan Galatasaray’ın yerini,oyunu domine eden,ileride basan,son vuruşlarda etkili olan bir Galatasaray aldı. ‘’Bu takım ne zaman patlama yapacak?’’ sorusunun cevabı da bir şekilde verilmiş oldu böylece.
Eskişehir kesinlikle küçümsenmeyecek bir takım. Son mağlubiyetini ligin ilk yarısında almış,o tarihten itibaren hep aşama kaydetmiş, Beşiktaş’ı yenip Trabzonspor ile Avni Aker’de berabere kalmış bir takımdan söz ediyoruz.
İşte bu Eskişehir’e ilk yarı boyunca pozisyon vermedi Galatasaray. İkinci yarının başıyla beraber ise rakibinin sadece kımıldamasına izin verdi.
Oyunun ilk 60 dakikasında izlediğimiz Galatasaray;1 numaralı takımı temsil ediyordu sahada. Hagi’nin beklentilerini fazlasıyla karşılayan bir takımdı bu. Öyle ki,sergilenen performans Rumen Hoca’yı dahi şaşırtacak cinstendi.
Stancu’nun Kazım ile beraber kanatlardaki işlerliği arttırması,Kewell’ın tecrübe kokan performansı ile birleşince,hücumda çok etkili oldu Sarı-Kırmızılı ekip. Tabi bu üçlünün arkasında bir cengaver gibi savaşan,Culio –Sabri-Neill üçlüsünü unutmamak lazım.
Hagi’nin çok tartışılan Neill-Cana hamlesine ise çok fazla karşı çıktığımı söyleyemem.
Lorik Cana’yı her ne kadar taraftar çok sevse de;orta saha için bir bomba niteliği taşıyor kendisi. Bu anlamda Arnavut futbolcuyu Neill ile karşılaştıracak olursak;
Neill Arnavut oyuncudan daha kontrollü ve ayağı çok daha iyi top yapıyor. Buna bir de kesiciliğini eklediğimiz vakit,çok önemli bir ön liberoya dönüşüyor.
Arnavut futbolcu daha mücadeleci fakat feci kontrolsüz. Olup olmadık yerlerde kart görmesi,topu yönlendirmede(Neill’a göre düşünürsek) daha başarısız oluşu,orta saha için Arnavut oyuncuyu bir adım geriye itiyor.
69. dakikaya kadar aynı hırs ve istek ile mücadele eden Galatasaray;bu dakikadan itibaren geriye gitmeye başlıyor. Bunun temel nedeni ise, Hagi’nin oyuna müdahele etmedeki yetersizliği.
Bu dakikada oyundan Neill çıkıyor ve giren adam ise Mustafa Sarp! Ayhan ve Barış ile beraber Galatasaray’ın akıcı futbol oynamasına engel olan 3 isimden biri.
Hagi’nin burada yapması gereken basitti. Yorulduğunu düşündüğü Neill’ı kenara alıp,Yekta’yı oyuna sürmek. Yekta o işi yapabilecek yedekteki tek adam. Bir Selçuk İnan yaratabilirdi kendine Hagi fakat yapmadı. Nitekim Galatasaray 2 gol birden yedi ve maçı tehlikeye attı.
İlk golde kaybettiği top ile Galatasaray’ın kalesinde gol görmesine neden olan Sarp;ikinci golde de yerini kaybetti ve onun yerini kaybetmesi ile beraber Serkan Kurtuluş Sarp’ın açığını kapatmak için Batuhan ile eşleşti. Neticesinde Batuhan’a faul yapmak zorunda kaldı genç sağ bek. O faul,Galatasaray’ın kalesine gol olarak döndü.
Burada da ortaya 2 numaralı takım çıkıyor. Bu takımın da mimarı görüldüğü üzere Hagi. Oyuna yaptığı yanlış müdahale,kendine ait olan tüm artıları tek bir kalemde silebiliyor.
Ne Mustafa ne de Ayhan,Galatasaray’da yedekten gelip kaliteyi artırabilecek oyuncular değil.
Hagi’nin burada bir karar vermesi gerekiyor.
Kendisinin de fazlasıyla memnun olduğu ilk 60-65 dakikadaki Galatasaray ile mi devam edecek yola;yoksa oyuna sonradan girip, herkesi mest eden Galatasaray’ı yerle bir eden oyuncularla mı?
Vereceği cevap ile Hagi Galatasaray’daki kaderini çizecek.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)









