14 Ocak 2011 Cuma

Ali Sami Yen’e Veda,Türk Telekom Arena’ya Merhaba



‘’Galatasaray Türkiye’dir’’ diye bir sloganımız var,bilenler bilir.

Gerek Türk Futbolu’nun Batı’ya açılan penceresi olması bakımından;gerekse sayısı Türkiye sınırlarını aşan milyonlarca taraftarı sebebiyle,hakikaten ‘’Türkiye’dir Galatasaray’’.

Geçtiğimiz Salı günü,yıllarca tarih yazdığı,Avrupalılar tarafından cehennem adı verilen stadına veda etti Galatasaray.

Muş’taki,Van’daki,Ankara’daki,İstanbul’daki,İzmir’deki,Viyana’daki,Brüksel’deki, kısaca Dünyanın dört bir yanındaki taraftarıyla ‘’hoşçakal’’ dedi evine Galatasaray.

Salı günü Ali Sami Yen’de şeklen yaklaşık 30.000 kişi vardı,ancak ruhen;milyonlar ‘zorlu sevda’sıyla vedalaşıyordu.

Bilet bulabilen şanslı kişiler orada yerlerini almıştı. Bizde şükürler olsun ki,yerimizi alan şanslı kişilerdendik arkadaşlarımızla.

Saat 5,30-6 gibi stada girdik,11.30 da ayrıldık. Ali Sami Yen’de yaklaşık 6 saat geçirdim ama inanın bir 6 saati daha geçirmeye razıydım,öyle bir atmosfer vardı.

Eğer ki Eski Açık ve Yeni Açık(ben yeni açıktaydım) Kapalı’ya ayak uydurabilseydi,inanılmaz bir nostalji yaşanabilirdi Ali Sami Yen’de. Geçmişte söylenmiş,hafızalarda yer edinen hemen hemen bütün tezahüratları söylemeye çalıştı Kapalı Tribün.

Hagi’yi,Hakan Şükür’ü,Popescu’yu,Arif’i yeniden ve son kez Ali Sami Yen’de görmek çok güzeldi. Hagi 1 ay idman yapsa,kilo verse tekrar takır takır topunu oynar,bunu bir kez daha bize gösterdi 

Aslında kafamda maç kısmına değinmekte vardı ama Ali Sami Yen ve Aslantepe temalı bir yazıda bunu yapmak,konu başlığına ve Ali Sami Yen’e hakaret gibi olur,o yüzden maçı es geçiyorum.

Sanırım herkes için son nokta,Ali Kırca’nın okuduğu şiirdi. Ali Kırca o şiiri okurken,gözüm Ali Sami Yen’in tribünlerine son kez teker teker baktı. O tribünlerde yaşadıklarım aklıma geldi,orada yer alan binlerce kişi gibi benimde gözlerim doldu,boğazım düğümlendi.Ali Sami Yen ve veda kelimelerini yan yana getirmek benim için o an o kadar zordu ki…

Geri sayım yapacağız dendiğinde bir tarih gözlerini yumuyordu adeta. Benim içinde çok nostaljik bir maçtı. Yeni Açık Üst tribününde başlayan Ali Sami Yen maceram,yine Yeni Açık Üst’te bitiyordu.

Geri sayımdan sonra ise,sevdiğini kaybetmenin verdiği hüzünle,hastanedeki doktorlara saldıran insanların yaşadığı ruh haline benzer bir duygu hakim olmuştu Ali Sami Yen’e.

Stat koridorlarında Acil Çıkış yazısını sökenler,duvarı eşeleyenler,son kez Sami Yen’e ayak basmak için sahaya girmek isteyenler… Ne ararsanız vardı. Dışarı adım attığımızda ise artık geri dönüş yoktu. Ali Kırca üstad’ın deyişiyle:’’Çığlıklarımızı,hasretimizi ve gözyaşlarımızı Ali Sami Yen’in çimlerine bırakıp,gitme vakti gelmişti.’’.



15 Ocak Cumartesi günü ise,yeni bir tarihin başlangıcı olacak Galatasaray için. Adeta Saltanat’tan Cumhuriyet’e geçecek Galatasaray. Yeni bir stad,yeni bir heyecan,Ali Sami Yen’in vasiyetine sadık kalmak şartıyla yeni bir gelecek…
Yarın binlerce insan Galatasaray’ın parlak olacağını düşündüğüm geleceğine ilk adımı atmak için Aslantepe’de olacak.
Yeri gelecek sevinecek,yeri gelecek üzülecek Galatasaray yeni yuvasında. Her şeyden önemlisi,Ali Sami Yen’in bıraktığı mirası taşıyacak oraya. Onun üzerine bir şeyler inşa etmeye çalışacak. Hagi gibi,Tugay gibi en az bizler kadar Galatasaraylı insanların önderliğinde yapmaya çalışacak bunu. Bize düşen görev ise,onlara hak ettiğinden daha fazla destek vererek,onların yanında olmak.
Gündüz Kılıç’ın lafıyla bitireyim yazımı.
‘’ Kısacası Galatasaray, bir halatı hep birlikte çekenlerin, hep birlikte üzülüp, hep beraber sevinmesini bilenlerin takımıdır.”

9 Ocak 2011 Pazar

Galatasaray Cafe Crown 63 – Olin Edirne 70



Doğrusunu söylemem gerekirse,bu sene tüm branşlar içerisinde beni en çok üzen maç oldu Olin Edirne maçı. Arka arkaya çıkacağımız iki deplasman öncesi,mağlubiyet alacağımıza çok fazla ihtimal vermiyordum. Takımın rehavate girmesinden korkuyordum,bir yerde kaybedeceğimizi de biliyordum;ama bu maç Olin maçı olmamalıydı.

Galatasaray Cafe Crown'da Oktay Hoca,Sertaç ve Göksenin'e şans verdi bugün. Bu tercihleri görünce,maçı biraz hafife aldığını hissettim. Nitekim Ermal Kurtoğlu'da faul problemine girince,zor anlar başladı Galatasaray Cafe Crown için.

Galatasaray Cafe Crown'ın en önemli özelliği sergilemiş olduğu olağanüstü savunmaydı. Bugün bu savunmanın dozajı biraz azdı. Kafalarında Olin maçını rahat geçeriz düşüncesi varolduğundan kaynaklanıyordu bu birazda( Öyle ki,biz bench arkasındaydık maçta, bir iki sıra arkamızdan birisi,''bu maçı 20 sayı farkla kazanın beyler'' tarzında bir söylemde bulundu. Taraftarın beklentisinin arttığını gösteriyordu bu ve hoş bir şey değildi). Savunma sertliği bu kadar düşükken,hücumda da üretken olamayınca;2.yarıda çok zor anlar yaşadı Galatasaray Cafe Crown. Özellikle 3.çeyrekte skor bakımından çok kısırdık. Sadece 10 sayı bulabildik ve tam tamına 27 sayı yedik.(Bunda Shipp'in sakatlanıp,ikinci yarıda oynamaması da etkiliydi).

Her ne kadar Tutku ve Shumpert ile oyunda kalmaya çalışsak da;takım Olin Edirne'nin etkili hücumlarına yanıt veremedik ve sahadan boynu bükük ayrıldık. Bu mağlubiyet,Galatasaray Cafe Crown'ın bu sezonki ilk iç saha mağlubiyeti oldu.

Salonda atmosfer müthişti. Seyirci takıma inanmıştı. Maçtan sonra söylenen ''yenilsen de yensen de'' hakikaten çok içtendi. Umuyorum taraftarlar bu mağlubiyetten ötürü takıma küsüp,maçlara gelmemezlik etmez. Unutulmamalı ki,Galatasaray Cafe Crown bu sene yeni bir yapılanmaya gitti,yeni oluşturulan bir ekibin ilk senede buralarda olması büyük bir başarı. Taraftarın bunu da göz önünde bulundurup,desteğini esirgememesi lazım.

7 Ocak 2011 Cuma

Biglia ve Culio Aynı Karede



Öğrendik ki,bu ikili çocukluk arkadaşıymış. Culio bugün Galatasaray'a transfer oldu,Biglia'da gelir mi dersiniz?

6 Ocak 2011 Perşembe

İlk Yarının Ardından:Fenerbahçe




Aslında Trabzonspor ile ilgili yaptığım değerlendirmenin hemen ardından gelecekti ilk yarıdaki Fenerbahçe’nin değerlendirmesi. Ama bizim kulüpte yaşanan sansasyonel olaylardan dolayı bir türlü fırsat bulamadım yazmaya.

Geride bıraktığımız ilk yarıda,biz patır patır dökülürken;ezeli rakibimiz Fenerbahçe’nin durumu nasıldı?

Öncelikle şunu söyleyeyim. Eğer Fenerbahçe bugün liderin 9 puan gerisinde,Türkiye Kupasında oynadığı 2 maç sonunda 0 puan ile son sırada,UEFA Avrupa Ligi’ne de ön elemede veda etmişse,bunun tek sorumlu Aykut Kocamandır.

Açalım.

Geçen seneye gidelim hep beraber. Cristian ile Andre Dos Santos’u Fenerbahçe’ye öneren kişi kimdi? Aykut Kocaman.

Daum geçen sezonun devre arasında sol beke oyuncu isterken,buna izin vermeyen kimdi?Aykut Kocaman

Bulunduğumuz transfer sezonu içerisinde,kadrosundan memnun olmayan ve özellikle de sol beke oyuncu isteyen kim? Yine Aykut Kocaman.

Hal böyleyken gidip de suçu başkana ya da futbolculara atmaya gerek yok. Bir de hakem meselesi var ki buna da çok kısaca değinelim. Hakemlerden yakınan Aykut Kocaman,ilk yarı itibariyle o yakındığı hakemler Galatasaray’ı kaç maçta doğramış bir ona baksın,sonra da gelsin Fenerbahçe’nin kaç maçta hakemler tarafından kollandığına ek olarak da kaç maçta hakemler tarafından cezalandırıldığına baksın… Eğer bugün Galatasaray’dan Rijkaard gitmiş,Galatasaray şampiyonluk potasından uzaklaşmışsa;yapılamayan transferler kadar hakem hatalarının da payı büyüktür. Böyle rezil bir ortamda biz hakemler hakkında konuşmazken,Aykut Kocaman’ın gelip hakemlerin arkasında sığınarak üste çıkmaya çalışması ayıptır.

Tekrar konuya dönelim.

Sene başında bir sistemi olduğunu,bunun içinde hızlı kanat adamlarına ve etkili bir forvete ihtiyacı olduğunu deklare etti Aykut Kocaman. Bu doğrultuda forvet hattına Niang gibi çok önemli bir golcü,kanatlara da Stoch gibi yetenekli,topla çok iyi dribling yapabilen ve (her ne kadar ben tutmasam da) kendisinin özellikle istediği bir adam olan Dia’yı takıma aldırdı. Buraya kadar her şey tamam. Yönetim üzerine düşen görevi yaptı,hocanın istediği adamlar alındı ancak;Aykut Kocaman üstüne düşen görevi yapmadı. Kafasında kurduğu oyun şablonunu takımının sahaya yansıtabilmesi için ihtiyacı olan şey kondisyondu. Aykut Kocaman’ın da teknik direktörlüğünü bu noktada devreye sokması gerekiyordu. (hem de önünde Rijkaard gibi bir örnek varken!) Kondisyonu sağlam olmayan bir takımla,inanılmaz efor sarfedilmesi gereken bir sistemi uygulamaya kalktı. Özellikle Türkiye gibi sert bir ligde Fenerbahçe’nin bu zafiyetle başarılı olma şansı sıfırdı. Ancak Aykut Kocaman bunu öngöremedi. İlk yarı bittiğinde Fenerbahçe’nin en çok eleştirilen yönü,60. dakikadan sonra takımın işlememesiydi. Bu yüzden de kendi sahasında oynadığı maçların ilk yarılarına fişek gibi giriyor,atabildiği kadar gol atıyor ikinci yarıda da oyunu rölantiye alıyordu. Ancak aynı başarıyı deplasmanda tekrarlayamayınca Fenerbahçe,puan kayıpları yaşamaya başladı ve şu an ligde bulunduğu konuma geldi.

Fenerbahçe çok kırılgan bir yapıya sahip. Bir de gerekli kondisyon yüklenmediği için sene başında,bir tek Emre’nin savaşmasıyla ayakta kalmaya çalışıyorlar. Her ne kadar şu aşamada iyi gibi görünen yabancı oyuncu topluluğuna sahip olsa da Fenerbahçe,eksik yönleri çok fazla. Özellikle Türk rotasyonunda. Mesela Emre çıkıyor oyundan,yerine giren adam Selçuk Şahin. Eğer başarıya ulaşmak istiyorsan(özellikle Avrupa’da) yerli oyuncu kaliten yüksek olacak. Yerli oyuncuların ne kadar kaliteliyse,başarılı olma ihtimalinde o denli artar. Çünkü yerli oyuncuların kalitesi,yabancı oyuncuların sahaya yansıttıkları performansı da doğrudan etkiler.

İlk yarıda Fenerbahçe’nin başını ağrıtan bir diğer önemli konu defans hattıydı. Ben özellikle orta göbeği değerlendireceğim. Son 1-2 senedir Fenerbahçe’de en çok eleştirilen adam Bilica. Fazlaca hata yaptığı görüşünde Fenerbahçeliler-ki son derece haklılar- ancak unuttukları ya da atladıkları önemli bir nokta var. Bilica Fenerbahçe’de oynayacak bir oyuncu değil,kabulüm fakat Bilica ne kadar hatalıysa yenen gollerde;Lugano’da en az o denli hatalı.

Fenerbahçe-Paok maçından sonra sağlam Fenerbahçeli diye nitelendirebileceğimiz arkadaşlarımdan biriyle konuştum. Aynı anda Karpaty-Galatasaray maçı olduğu için Fenerbahçe’nin maçını izleyememiştim. Son durum nedir dedim. Lugano bir pozisyonda çok ağır kaldı,hiç olmayacak bir gol yedik dedi. Eve geldim pozisyonu izledim,golü atan adam neredeyse orta sahadan alıyor topu ve direkt kaleye gidiyor. Lugano adama müdahale dahi edemiyor. 2-3 sene önceki Lugano olsa,o pozisyonu o adama yar eder miydi? Hepimiz biliyoruz ki etmezdi.

Bir futbolcu 2 maçta bir ince ince hata yapmaya başlamışsa,o futbolcunun o kulüpteki miyadı dolmuş demektir. Fenerbahçe’nin Lugano’nun yaptığı hatalara dikkat etmesi lazım. Bilica suçsuz demiyorum ama tüm suçu Bilica’nın üzerine yıkmakta biraz insafsızlık olur.

Peki ikinci yarı Fenerbahçe ne yapar?

Açık söyleyeyim şampiyon olacağını düşünmüyorum. Hatta biraz daha ileri gidip,ikinci yarının ilk haftasındaki Antalya maçında puan kaybedebileceklerini düşünüyorum. Her ne kadar Aykut Kocaman ve Aziz Yıldırım hakemleri etkilemeye yönelik açıklamalar yapsada. İkinci haftada oynayacakları Trabzonspor maçını bir şekilde kazanacaklardır. Zaten başka şansları da yok. İlk hafta Antalya’ya kaybetseler dahi,bu maç onlar açısından çok önemli. Hakemler ve Trabzonspor üzerinde ciddi bir baskısı olacaktır Fenerbahçe’nin şampiyonluk yarışından kopana kadar(ki bence koptular). Ayrıca devre arası yaptıkları sert çıkış ile Trabzonspor camiasını da ciddi şekilde strese soktuklarını hep birlikte gözlemleyebiliyoruz sanırım.

4 Ocak 2011 Salı

Kazım Kazım Galatasaray'da




Günlerdir ‘’umarım gerçekleşmez’’diye temennide bulunduğumuz transfer,ne yazık ki gerçekleşti. Bugün itibariyle Kazım Kazım Galatasaray’ın futbolcusu.

Tavrımı belli etmekten çekinmeyeceğim. Kazım’ın transferine olumlu bakmıyorum. Belki alternatif olarak iyi gibi gözüken bir transfer olabilir ama Galatasaray değerlerini düşündüğümüzde,çok anlamsız ve taraftarı çileden çıkaracak bir transfer olduğunu görüyoruz.

Misimovic’i disiplinsiz diye kadro dışı bırakan ve her fırsatta takıma karakterli futbolcu kazandırmak istiyorum diyen Hagi’nin,Kazım Kazım’ı takımına istemesi de çok manidar olmuş. Tabi Misimovic’i gerçekten Hagi kadro dışı bıraktıysa!

Tabi şunuda söylemek lazım. Kazım artık Galatasaray’ın futbolcusu. Kendi adıma söylemem gerekirse-her ne kadar çok tepkili olsam da bu transfere- Galatasaray sahaya çıktığı zaman X,Y,Z futbolcu benim için fark etmiyor. Maç bitimine kadar takımı sonuna kadar destekliyorum. Takımda hoşnut olmadığımız oyuncular var diye,takımı desteklemeyecek halimiz yok. Bize yakışmaz bu durum. O futbolcuyu sahada ter dökerken ıslıklayarak Galatasaray’a zarar vermiş oluyoruz çünkü.

Son zamanlarda üzerinde durduğumuz Galatasaray değerleri fazlasıyla yıpratıldı ve bu değerler hala yıpratılmaya devam ediyor. İnsanların Kazım transferine tepki göstermesi de bu nedenden kaynaklanıyor. Önceden sarfedilen sözler ile sergilenen tavırlar birbirini tutmayınca,ortaya çıkan görüntü de hoş olmuyor maalesef.

Ali Sami Yen’e Veda Ederken



Ne maçlar yaşandı
Dünya cehennemi burada tanıdı
Elveda Sami Yen
Bir gün geri geleceğiz yeniden

Bu şekilde inletiyorduk tribünleri Ali Sami Yen’den ilk kez ayrı düşerken. 2003-2004 sezonunda yaşadığımız ayrılık geçiciydi. Fazla değil 1 sene sonra kavuşacaktık mabedimize. Bunu bilmek,ayrılık acısını çekilebilir hale getiriyordu. Biraz da avutuyorduk kendimizi’’araya mesafe girerse özlem daha fazla olur’’ diye düşünerek.

Seneler seneler önce,çok zor şartlarda kavuştuğumuz stadımıza-ya da evimize!- veda etme vakti geldi.

Bir kız düşünün ki gelin olacak. Çocukluğunu,gençliğini,yetişkinliğini kısacası geçmişine dair yaşadığı her ne varsa bırakıp,yeni bir sevdaya kucak açacak. Her daim beraber yaşadığı ailesinden,canının bir parçasından ayrılıp;hayatının bundan sonrasını beraber geçireceği diğer parçasına koşacak. Elbette ki ailesini görecek,onların halini hatrını soracak ama hiçbirşey eskisi gibi olmayacak.

Biz Galatasaraylılar,bahsetmiş olduğum ‘’gelin’’den tek bir yönden ayrılıyoruz.

Her şeyimiz olan,her türlü mutluluğu beraber yaşayıp,her türlü hüznü beraber paylaştığımız biricik Ali Sami Yen’imizi bir daha görme şerefine nail olamayacağız. Arabayla,metrobüsle,otobüsle Mecidiyeköy yolundan geçerken ‘’bak işte burası Sami Yen’’ diye gösterebileceğimiz bir yer olmayacak 11 Ocak itibariyle.

Tarifsiz bir hüzün bu, insanı derinden etkileyen.

Avrupalıların ‘’The Hell’’ dediği evimizi,bu zamana kadar ayakta tutmayı başardık. Başkaları alttan ısıtmalı koltuklarda zorluk çekmeden sevdasını yaşarken,biz hiçbir zorluğa aldırmadan haykırıyorduk sevdamızı.

Yine o başkaları tarafından hor görülen,aşağılanan,gecekondu denilen mekanda biz yıllarca tarih yazdık. Kimisi:’’Kimse beni bu stada 25.000 kişi olduğuna inandıramaz.’’ dedi, kimisi de:’’Bu taraftar bizde olsa,her sene şampiyon oluruz’’dedi.



Bizim içinse ‘’hayatın tam ortası’’ idi Ali Sami Yen,ilk aşkımızdı.

Şimdi ise,yıllarımızı beraber geçirdiğimiz ilk aşkımızdan ayrılıp,bize yeni mutluluklar yaşatacak son aşkımızla tanışacağız.
İlk ve son aşk arasında kalmak zor iş vesselam. Bize düşen görev,ilk aşkımızı hiçbir zaman unutmayıp,aynı sevgiyle son aşkımıza bağlanmaya çalışmak….

Eminim ki Ali Sami Bey hayatta olsa,o da bizim yapacağımızı yapardı…

2 Ocak 2011 Pazar

Beşiktaş Cola Turka:71-73:Galatasaray Cafe Crown



Belki de sezonun en önemli maçlarından birini oynadı Galatasaray Cafe Crown. Hem kazanılan Fenerbahçe Ülker maçının anlamlı hale gelebilmesi hem de liderliği devam ettirebilmek adına mutlaka kazanmamız gereken bir maçtı.

Beşiktaş Cola Turka'da Cüneyt,Likholitov ve Chatman'ın olmayışları maç öncesi ibreyi Galatasaray'a doğru çeviren etmenlerdi. Galatasaray için tek dezavantaj,Çarşamba günü oynadığı Fenerbahçe Ülker maçında çok fazla efor sarfetmiş olmasıydı.

Galatasaray akıllı başladı mücadeleye ve aynı akıllılıkta da sürdürdü mücadeleyi. Bir deplasman takımı nasıl oynamalı bunu gözler önüne serdi. Maç Galatasaray lehine bir yerde kopacaktı. Bunun içinde sabırlı bir şekilde oynamak gerekiyordu. Galatasaray'da bunu başardı. Bir ara fark 14-15 sayıya kadar çıktı. İşte tam da bu bölümde Galatasaray sakinliğini koruyamadı. Rehavette diyebiliriz buna. Çünkü bu filmi daha önce iki kez görmüştük Pınar Karşıyaka ve Efes Pilsen maçlarında.

Efes Pilsen maçından sonra oyuncularına ''Siz Efes Pilsen'i gerçekte yendiniz,ama rehavete girdiğiniz için kaybettiniz'' demiş Oktay Hoca. Oyuncular ders çıkarmış olacaklar ki;bugün ehemmiyeti elden bırakmadılar. Tutku'nun bundaki payı elbette ki çok büyük.

Galatasaray Cafe Crown olarak ''şampiyonluk'' sözcüğünü ağzımıza almak istiyorsak,2 yeni takviveyeye ihtiyaç duyduğumuzu da itiraf etmek zorundayız. Kaliteli bir pota altı oyuncusu ve guard ile,bu takım çok önemli dereceler alır ligde,buna inanıyorum.

Zorlu bir hafta geçirdik. Bu zorlu haftanın sonunda hem liderliği ele devraldık hem de çok zorlu bir deplasmanı geride bıraktık. Mücadelesi ile formanın hakkını veren basketçilerimize canı gönülden teşekkürler.