1 Kasım 2013 Cuma
Hayat, neden olmasın?
şöyle bir baktım da tam olarak bir ayı geçkin süredir yazı yazmıyorum. yazmaya da pek niyetim yoktu. bilen biliyor zaten. üzüldük, üzüldük ve en önemlisi yine üzüldük...
üzülmek bir yana hayal kırıklığına uğradık. alışmaya çalışıyoruz, alışacağız da muhtemelen.
bugün basın toplantısında seni izleyebilmek için okuldan erken çıktım. bütün planlarımı seni son kez ''galatasaray'ın'' hakkında konuşurken görebilmek için yaptım. allah'a şükür bir sıkıntı olmadı, izledik. izlerken ise duygulandık.
toplantıda şöyle bir laf sarfettin hocam, dedin ki; ''beni, hiç yüz yüze gelmediği hâlde çok iyi tanıyan galatasaraylılar var''. üzerime alındım hocam. babam da üzerine alınmış olacak ki sen o cümleyi sarfettikten hemen sonra yüzümüzde hafif bir tebessüm oluştu. ben az biraz duygulandım. ama 24 eylül akşamındaki gibi değil, bu kez daha güçlüydüm. öyle olmak gerekiyordu. sen de bunu isterdin eminim.
aslında ekleme yapılacak çok fazla şey de yok. seni içeren hikayelerim, anılarım anlatılacak kadar kısa değil. keşke daha fazla anımız olsaydı. insana yaşayamadığı başarıların, mutlulukların acısı daha fazla koyuyor.
senin sözlerinle bitiriyorum hocam...
''son sözüm; beni ben yapan, fatih terim'i ''imparator'' diye bağrına basan, iyi günde de kötü günde de daima yanımda olan muhteşem galatasaray taraftarına...
ben; ne sizden ne de galatasaray'dan ayrılmadım,ayrılmam. ben; ne sizi ne de galatasaray'ı bırakmadım, bırakmam!
şimdi elimi kalbime götürüyorum, elimi kalbime koyuyorum. galatasaray taraftarının benim için yaptıklarına sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. 40 yıl içinde hakkım varsa hepsini galatasaray taraftarına ve galatasaraylılara helal ediyorum.
siz de hakkınızı bana helal edin...''
sonuna kadar helal olsun hocam! hem, belki yine kavuşuruz;
''hayat... neden olmasın?''
27 Eylül 2013 Cuma
Şimdi sen gidiyorsun ya...
Nereden ne şekilde başlamalıyım gerçekten bilemiyorum. Esasında şu yazıyı yazacak gücü dahi kendimde bulamıyorum. Bugün üçüncü gün. Fatih Terim'in bizden koparılmasının üzerinden tam üç gün geçti. Hala daha bazı şeyleri kavramakta güçlük çekiyorum. Nasıl olur? Böyle bir şeye nasıl cürret ederler? 40 yıllık Galatasaray Kulübü Divan Üyesini, yaşayan en büyük Galatasaraylıyı ve en önemlisi Galatasaray'a hayatını adamış bu ismi nasıl bu kadar çabuk silebilirler?
Her şey bu kadar basit olmamalı, olamaz da zaten. Üçüncü döneminde Fatih Terim, Galatasaray'ın başına gelsin diye, kendi çapımda, elimden gelen her şeyi yaptım. 19 Mayıs'ta imzayı attığı açıklandığında Dünya'nın en mutlu insanı bendim, bizdik. Çünkü Galatasaraylı Fatih yuvasına dönmüştü. Hem de bir daha hiç ayrılmamak üzere...
İki güzel sene... Kendimi tanımaya başladığım yıllarda geçirdiğim en güzel iki sene ve baş mimarı yine Fatih Terim. Nasıl ki çocukluk kahramanım oldu, gençliğime de damga vuracaktı. Bunu hissediyordum. Zora düştüğüm zaman onu düşünür, mutlu ve umutlu olurdum. ''Biz Fatih Terim'e sahibiz be'' diye kendi kendimi teselli eder hayatıma devam ederdim.
Ben kafamı yastığa koyduğumda Galatasaray'ı düşünmeyi bırakalı iki sene oldu. Çünkü biliyordum ki bunu yapmama gerek yok. Hocam zaten fazlasını yapıyor. Ailesini ihmal ediyor ama Galatasaray'ına zaman harcıyor. Uykusuz kalıyor ama Galatasaray'ına zaman harcıyor. Kendinden alıp Galatasaray'a veriyor.
Galatasaray her zaman kazanır, her zaman şampiyon olur ama hiçbir şampiyonluk Fatih Terim ile alınan kadar anlamlı ve özel olmaz. Çünkü o, benim için Galatasaray tarihinin en büyük efsanesi. Ve en önemlisi ben onu babam gibi seviyorum.
Artık heyecanımı ve inancımı kaybettim. Odaklanamıyorum. Futbolu ne konuşmak ne de izlemek istiyorum. Bazen kendimi de sorguluyorum. Galiba sevmek suç bu dünyada. Vallahi bak. SEVMEK SUÇ. Çünkü kimi sevsek gidiyor. Ayırıyorlar bir şekilde. E o zaman niye seviyoruz ki abi? Ayrılıklar sevdaya dahilmiş de oymuş da buymuş da. Çok saçma.
Galatasaray Futbol Takımı'nın ne olduğunu anlamak isteyenlerin Fatih Terim'e bakması yeterliydi oysa. Galatasaray zaten güçlü ama Fatih Terim ile çok daha güçlü.
Mehmet Demirkol ''Türk Futbolu'nun kaderini değiştiren isim Selçuk İnan'' derken şiddetle muhalefet etmem de bu yüzdendi. Çünkü Türk Futbolu'nda birisi kader değiştirmişse bu isim Fatih Terim'den başkası olamazdı. Olmayacak da zaten.
Benim hayallerim vardı. Benim inancım vardı. Benim düşündükçe mutlu olduğum şeyler vardı. Şimdi hepsi gitti. Hayallerimi, inançlarımı en önemlisi çocukluğumu çaldılar be!
Babam da çok üzgün hocam. O da birilerine çok kızgın. O da bu durumu hayal bile edemezdi. Çünkü o da seni benim gibi seviyor. İnanır mısın, bu zamana kadar sadece bir kişi ile fotoğraf çektirmiş o da sensin. Öyle özelsin işte onun için. Hatta yıllar sonra tribüne dönme sebebi de sendin. Şimdi boşluktayız. Hem o, hem de ben. Ne yapsak bilmiyoruz. Galatasaray'a tutunalım, tutunacağız da muhtemelen ancak hayal kırıklığı çok başka şey hocam. Sana yapılanları hazmedemiyoruz. Onlar bize de yapıldı. Kabulllenemiyoruz.
Bir de senin yerine kimin geçmesini istediğimi soruyorlar. Bana bunu soruyorlar hocam. Ben buna cevap versem ne olur biliyor musun, sana ihanetlerin en büyüğünü yaparım. Çünkü benim için en iyisi sensin ve hep öyle kalacaksın. Yerine kim gelirse gelsin gözlerim o kulübede daima seni arayacak. Ben seni özleyeceğim. Yeniden gelene kadar...
Kardeşim adına çok sevinçliydim. Senin başarılarınla, senin yazacağın Galatasaray destanlarıyla büyüyecekti. Ama şimdi... Senin yerine gelecek abidik gubidik adamların yöneteceği Galatasaray'ı izleyecek. Ve anlamayacak hiçbir şeyi...
Ama onun da hayatında yer ettin be hocam. Kadıköy'deki şampiyonluk çok özeldi mesela. Ya da Schalke'yi orada yenmek. Bu çocukların da bu zaferlere ihtiyacı vardı. Bunlar için de kocaman bir eyvallah. Ama benim senden neyi istediğimi çok iyi biliyorsun. Ah be hocam, en büyük kupa işte. Ellerinde kalksa fena mı olurdu? Uyurken en çok hayal ettiğim şey buydu işte. Ben yine hayal edeceğim ama. Belki bir gün yine yollar kesişir he? Ne dersin?
Bir de sana bu kadar gönül vermemi anlamayanlar var. Varsın anlamasınlar. Zaten bizi kim anlıyor ki? Seni kaç kişi anlayabildi ki? Herkes anlayabilseydi asıl sıkıntı o zaman başlardı.
2004'te sana Olimpiyat'ta veda etmiştim. Hatırladın değil mi? Taa bizim tribünün önüne kadar gelip ''hakknızı helal edin'' demiştin. Ağlamıştık. Geçen gün yine aynısını demişsin, yine ağlattın. Cumartesi Arena'ya geliyormuşsun. Belki de son kez...
Ben yine orada olacağım. Sana olan sevgimi haykırmak, sana son kez ''İmparator'' diye bağırabilmek için.
Basket maçları da öksüz kalacak. Sen salona girdiğinde heyecanlanır, maça daha da motive olurdum. Sana ilk kez o kadar yakın olmuştum çünkü.
Bir de telefonda benden bahsetmişti sana Simge Fıstıkoğlu. Hatırladın di mi? O gün sana dediğim şeyi de anımsamışsındır; ''senle ilgili kitap yazacağım ama tek şartım var o da Şampiyonlar Ligi Kupası'nı kaldırman'' diye. O gün kahkaha atmıştın. Ben beklentiyi nasıl böyle yükseltmişim diye. Seni sen yapan buydu işte. Seni bunun için sevdik. Ama artık kavgamız daha da büyük Hocam. Sana yapılanları ömrü hayatım boyunca unutmayacağım. Ve her ne olursa olsun, sen her zaman benim en büyük Galatasaray efsanem olarak kalacaksın.
Elbet bir gün yine buluşuruz. O zamana kadar kendine iyi bak. Biliyorum, çok daha iyisini yazmam lazımdı sana. Ama olmuyor be hocam, valla olmuyor. Boğazım düğümleniyor, gözlerim yaşlanıyor ellerim klavyedeki tuşlara zor basıyor. İdare et be, belki bir gün bir yerde karşılaşırız. O zaman sana olan sevgimi çok daha net ifade edebilirim, kim bilir.
Bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Senin de dediğin gibi; Allah yardımcımız olsun.
Hoşçakal...
23 Eylül 2013 Pazartesi
Geri dönüş
Filmi biraz geriye sarıp 17 Eylül akşamına dönmek lazım. Nasıl ifade etsek, ne söylesek bilemiyorum. Salı gününden pazar gününe geçen süre beş günden çok daha fazlasıydı. Böyle bir durumda hiçbir şey söyleyemezsiniz. Sadece en yakın maç gününü beklersiniz. Öyle bir ruh haline bürünürsünüz ki; tarifi yoktur. İster Galatasaray taraftarı olarak böyle ağır skorlar almaya alışkın değiliz deyin, ister büyük beklentilerimiz vardı... Ortak nokta şu; çaresizlik hissini o gün tüm Galatasaraylılar yaşadı.
Galatasaray'a saldırmak, Galatasaray'ı aşağa çekmek için en ufak fırsatı bekleyenler için bu skor bulunmaz bir nimetti. Hem içten hem dıştan vurmaya başlayanlar oldu. Oysa olması gereken çok basitti; sessiz kalıp takıma destek olmak. Genelde kolay olanlar yapılmaz zaten, yapılsa ortada sorun olmayacaktır çünkü. Durduk yere kaos yaratmak, bundan beslenmek isteniyor herhalde. Ancak olan yine taraftara oluyor, en çok zararı onlar görüyor.
Normal şartlarda zaten zor geçmesi olası olan Beşiktaş maçı, hem yaratılan atmosfer hem de içine düşülen psikolojik durum nedeniyle bambaşka bir hal aldı. Pazar günü Galatasaray, 76 bin kişi önünde şampiyonluk maçına çıkacakmış gibi bir hava yaratıldı.
Yabancı liglerdeki maçlarda, zaman zaman, mağlup konumda olan takımın durumunu anlatmak için ''x şimdi dağa tırmanmak zorunda'' denir. Almeida'nın golünden sonra Galatasaray için geçerli olan şey tam olarak buydu.
Galatasaray her ne kadar istediği futbolu oynayamıyormuş gibi gözükse de üç yıllık bir takım ve Beşiktaş'a göre oldukça tecrübeli. Genç ve yeni bir takım olan Beşiktaş'ın böyle bir atmosferden olumsuz etkileneceği çok açıktı. Galatasaray'ın Fatih Terim ile beraber inanılmaz derecede düzelen derbi karnesi de malum. Bu durum Galatasaraylı oyuncuların kendilerinden emin ve sağlam oynamasına yol açtı. Ancak devreye 1-0 mağlup durumda girmek Fatih Terim'in önünde sadece 45 dakikalık bir zaman dilimi bırakmıştı.
Fatih Terim'in üzerinde yeteri kadar baskı var zaten. İster kendi yarattı deyin, ister başka bir şey. 6-1 kaybedilen, hem de iç sahada kaybedilen, Real Madrid maçından sonra ligde de dokuz puan geriye düşmek taşları ciddi manada yerinden oynatırdı. Belki ligin şu haftalarında dokuz puan geriye düşmek Galatasaray'ın şampiyonluk umutlarını bitirmezdi ama psikolojik olarak çok sıkıntılı durumlara sokardı. İşler daha da zorlaşırdı. Tabi rüzgarlı, fırtınalı havalarda gemiyi karaya yanaştırmada adeta bir usta olan Fatih Terim'in kenarda olması Galatasaray'ın en büyük şansıydı.
Önünde kalan 45 dakika için takımını çok iyi hazırladı Fatih Terim. Galatasaray'ın en büyük sorunu gol atamıyor oluşuydu. Garip belki ancak Drogba, Burak ve Sneijder'li ileri hücum hattı gol atamıyor. Böyle bir sıkıntı var. Engin - Bruma değişikliği bu açıdan Galatasaray'ın çehresini değiştirdi. Bu üçlüye geriden bir ismin destek vermesi ve destek verirken de dikine oynayıp, adam eksileterek bunu yapması çok ciddi avantaj oluşturdu Galatasaray için.
Bruma, henüz ham. Yani işlenmeye hazır ancak işlenmemiş. Bu hali bile göz kamaştırmaya yetiyor. Önceki maçlardan tek farkı savunmaya daha fazla yardıma gelmesiydi. Bu görevi de başarıyla yerine getirdi. Buna karşın Galatasaray'ın ikinci yarıda yaptığı en önemli hamle; alanları çok iyi kapatması oldu. Çünkü mevcut sistemde Selçuk sağ iç oynamak zorunda kalıyordu ve en ufak konsantrasyon bozukluğu, iyi alan kapatamama rakibe orta sahada etkili olup, hücumda tehlike yaratma fırsatı veriyordu. İkinci yarı bu dengeyi kusursuz şekilde sağladı Galatasaray. Bu da, maçı getiren etkendi zaten.
Galatasaray dün üç puandan çok çok fazlasını aldı Olimpiyat Stadı'nda. Galatasaray için ''yeniden hayata döndü'' desek sanırım yanlış olmaz. Geçen sene de üç maçlık mini bir kriz yaşamıştı Fatih Terim'in öğrencileri. Bu kez yaşanan kriz ise çok derin ve ağır oldu. Atlatmak ise geçen seneki kadar kolay değildi...
Galatasaray'a saldırmak, Galatasaray'ı aşağa çekmek için en ufak fırsatı bekleyenler için bu skor bulunmaz bir nimetti. Hem içten hem dıştan vurmaya başlayanlar oldu. Oysa olması gereken çok basitti; sessiz kalıp takıma destek olmak. Genelde kolay olanlar yapılmaz zaten, yapılsa ortada sorun olmayacaktır çünkü. Durduk yere kaos yaratmak, bundan beslenmek isteniyor herhalde. Ancak olan yine taraftara oluyor, en çok zararı onlar görüyor.
Normal şartlarda zaten zor geçmesi olası olan Beşiktaş maçı, hem yaratılan atmosfer hem de içine düşülen psikolojik durum nedeniyle bambaşka bir hal aldı. Pazar günü Galatasaray, 76 bin kişi önünde şampiyonluk maçına çıkacakmış gibi bir hava yaratıldı.
Yabancı liglerdeki maçlarda, zaman zaman, mağlup konumda olan takımın durumunu anlatmak için ''x şimdi dağa tırmanmak zorunda'' denir. Almeida'nın golünden sonra Galatasaray için geçerli olan şey tam olarak buydu.
Galatasaray her ne kadar istediği futbolu oynayamıyormuş gibi gözükse de üç yıllık bir takım ve Beşiktaş'a göre oldukça tecrübeli. Genç ve yeni bir takım olan Beşiktaş'ın böyle bir atmosferden olumsuz etkileneceği çok açıktı. Galatasaray'ın Fatih Terim ile beraber inanılmaz derecede düzelen derbi karnesi de malum. Bu durum Galatasaraylı oyuncuların kendilerinden emin ve sağlam oynamasına yol açtı. Ancak devreye 1-0 mağlup durumda girmek Fatih Terim'in önünde sadece 45 dakikalık bir zaman dilimi bırakmıştı.
Fatih Terim'in üzerinde yeteri kadar baskı var zaten. İster kendi yarattı deyin, ister başka bir şey. 6-1 kaybedilen, hem de iç sahada kaybedilen, Real Madrid maçından sonra ligde de dokuz puan geriye düşmek taşları ciddi manada yerinden oynatırdı. Belki ligin şu haftalarında dokuz puan geriye düşmek Galatasaray'ın şampiyonluk umutlarını bitirmezdi ama psikolojik olarak çok sıkıntılı durumlara sokardı. İşler daha da zorlaşırdı. Tabi rüzgarlı, fırtınalı havalarda gemiyi karaya yanaştırmada adeta bir usta olan Fatih Terim'in kenarda olması Galatasaray'ın en büyük şansıydı.
Önünde kalan 45 dakika için takımını çok iyi hazırladı Fatih Terim. Galatasaray'ın en büyük sorunu gol atamıyor oluşuydu. Garip belki ancak Drogba, Burak ve Sneijder'li ileri hücum hattı gol atamıyor. Böyle bir sıkıntı var. Engin - Bruma değişikliği bu açıdan Galatasaray'ın çehresini değiştirdi. Bu üçlüye geriden bir ismin destek vermesi ve destek verirken de dikine oynayıp, adam eksileterek bunu yapması çok ciddi avantaj oluşturdu Galatasaray için.
Bruma, henüz ham. Yani işlenmeye hazır ancak işlenmemiş. Bu hali bile göz kamaştırmaya yetiyor. Önceki maçlardan tek farkı savunmaya daha fazla yardıma gelmesiydi. Bu görevi de başarıyla yerine getirdi. Buna karşın Galatasaray'ın ikinci yarıda yaptığı en önemli hamle; alanları çok iyi kapatması oldu. Çünkü mevcut sistemde Selçuk sağ iç oynamak zorunda kalıyordu ve en ufak konsantrasyon bozukluğu, iyi alan kapatamama rakibe orta sahada etkili olup, hücumda tehlike yaratma fırsatı veriyordu. İkinci yarı bu dengeyi kusursuz şekilde sağladı Galatasaray. Bu da, maçı getiren etkendi zaten.
Galatasaray dün üç puandan çok çok fazlasını aldı Olimpiyat Stadı'nda. Galatasaray için ''yeniden hayata döndü'' desek sanırım yanlış olmaz. Geçen sene de üç maçlık mini bir kriz yaşamıştı Fatih Terim'in öğrencileri. Bu kez yaşanan kriz ise çok derin ve ağır oldu. Atlatmak ise geçen seneki kadar kolay değildi...
9 Eylül 2013 Pazartesi
Ünal Aysal - Fatih Terim - TFF üçgeni
İnsanlara fazlaca paranoyak bir yaklaşım olarak gelebilir ama Fatih Terim üzerinden Galatasaray'ın durdurulmak istendiğini düşünüyorum ben. Yabancı sınırı da buna yönelik bir hamleydi, Hoca'nın Milli Takım'dan davet alması da.
''Fatih Terim giderse Galatasaray çöker mi, ne alakası var?'' diyenlerin ise olayı çok basite indirgediği kanaatindeyim. Fatih Terim her şeyden evvel bir Galatasaray efsanesidir. Hem de Metin Oktay kadar efsane bir isimdir. Hatta ve hatta yaşayan en büyük efsanedir. Kısacası Galatasaray için teknik direktörden daha fazlasıdır. Bana göre dünya üzerinde Galatasaray ile bu denli uyum yakalayabilecek belki de tek hocadır. Bunu da artık taraflı tarafsız herkes anladı.
Talihsiz bir ikinci dönem geçirdi, bu durumu kabul etmek istemeyenler o dönemi öne sürerek argüman oluşturdular kendilerine. Üçüncü dönem başlarken de hep o ikinci dönem gündeme getirilip bir algı yaratılmaya çalışıldı. Ancak Hoca, kazandığı başarılar ile yine kendini kanıtladı. Artık sorgusuz sualsiz hemen herkes Fatih Terim'in Galatasaray için dünyadaki en iyi hoca olduğunu biliyor. Ve mevcut Galatasaray'ı durdurmanın yolunun da Galatasaray - Fatih Terim bağını koparmaktan geçtiğini düşünüyorlar.
Lig artık tek taraflı bir hal almaya başladı. Galatasaray dominasyonu ile geçecek bir lig istemiyorlar. Bu kimsenin işine gelmiyor çünkü. Bunun için de Başbakan önderliğinde bir organizasyon başlatıldı. Muhtemelen Hoca'ya da birçok yerden yoğun baskı var.
İsteyen göstermelik desin, isteyen başka bir yorum yapsın ancak yönetim kurulunun almış olduğu ''iki yıl sözleşmeyi uzatıyoruz'' kararı, mühim bir karardır. Fatih Terim imzayı attığı an hem spekülasyonların önüne geçecek hem de oyunu kısa vadede durdurmuş olacak
Ben Hoca'nın teklifi reddedeceğini düşünmüyorum. İmzayı atacaktır. Ancak sene sonunda TFF, Fatih Terim'i bırakmayacaktır. Esasında TFF görünümlü Başbakan desek daha doğru. Bu kez ''her iki takımı da çalıştır'' baskısı gelecektir. İki takım olayına da Ünal Aysal peşinen karşı olduğunu söyledi. Bu kez Fatih Terim - Ünal Aysal ikilisi bir kez daha karşı karşıya gelmiş olacak çünkü Fatih Terim, kendince Milli Dava olarak gördüğü, Milli Takım antrenörlüğünü mutlaka yürütmek isteyecektir. Ünal Aysal'ın deyimiyle ''nur topu gibi'' bir kaosumuz daha olacak.
Bu durumun orta yolu yok gibi gözüküyor. Ya Fatih Terim bu oyunu görüp, ''Milli Dava''sından vazgeçecek; ya da Ünal Aysal ''Hoca sadece Galatasaray'ı çalıştıracak'' düşüncesinden...
Burada hangisinin doğru ya da yanlış olduğundan ziyade içinde bulunduğumuz durumu analiz etmeye çalıştım. Yoksa bütün Galatasaraylılar şöyle bir durumda Ünal Aysal'ın düşüncesini destekleyecektir hiç kuşkusuz.
26 Ağustos 2013 Pazartesi
Bursaspor: 1-1 :Galatasaray
Gerek Burak'ın Emirates Kupası'nı kaçırması gerekse de hazırlık turnuvasında uygulanmayan yabancı sınırı, Galatasaray'ı tek forvetli sistemde oynama itmişti. Amrabat'ın üstün gayreti, Galatasaray'ın kanatlardan etkili hücumlar yapmasına olanak vermişti. Hal böyle olunca herkes Galatasaray'ın bu sene tek forvet oynayacağını düşündü ancak işin aslı öyle değildi. Burak'ın dönüp Amrabat'ın tribüne çıkmasıyla birlikte mevcut kadronun oynayabileceği en iyi sistem olan 4-1-3-2'ye yeniden geçiş yapıldı.
Galatasaray'ın ne şekilde oyun kurduğu çok net belli artık. Stoperler topu beklere atıyor, bekler uygun pozisyonda olan orta saha oyuncusuna (bu zaman zaman Melo zaman zaman Selçuk oluyor. Bazen Sneijder de geriye gelebiliyor diğer iki oyuncu markajdaysa) topu aktarıyor ve o oyuncular Galatasaray'ın hücumunu şekillendiriyor.
Galatasaray bu pas organizasyonunu ne kadar hızlı yaparsa rakip kalede o kadar etkili ve tehlikeli bir takım oluyor. Maçın ilk yarısında tempolu bir oyun olması, Galatasaray'ı hızlı oynamaya itti. Bu yüzden de ilk yarıda nispeten istediklerini başaran bir Galatasaray vardı. Buna rağmen ilk yarıda sahanın en kötüsü belki de Burak'tı. Hemen hemen kendisine gelen bütün topları ezdi.
Burak böyle bir forvet işte. Sırtı dönük oyunu başaramayan, çok top kaybeden ama bir o kadar da yetenekli ve gol vuruşlarında başarılı. Burak, potansiyel bir gol silahı olduğu için de, ne kadar kötü oynarsa oynasın, kesilemiyor. Az önce dediğim gibi, belki de sahanın en kötüsüydü harcadığı pozisyonlarla ama ilk yarının sonunda golünü atmayı başardı.
Galatasaray'ın ikinci yarının ortasından itibaren düşmeye başlayan performansını oyundan çıkanlar üzerinden değil, oyuna girenler üzerinden okumakta fayda var.
Tek fovete dönmek için Drogba ya da Burak'tan birini feda etmek gerekiyordu. Normali Burak'ın çıkmasıydı zira takımın skoru koruması gerekiyordu ve bunu yapabilmek için de ileride top tutabilecek bir isme ihtiyaç vardı. Bu ismin de Burak olmadığı aşikar ancak hem Burak'ın gol atmış olması hem de iki haftadır süregelen spekülasyonlar, tercihin Drogba olmasına sebebiyet verdi. Bu şekilde düşünüp, karar vermek ne kadar doğru; tartışılır. Drogba maçın başından beri sertliklerden yılmış, bu sebepten de biraz agresifleşmişti. Muhtemelen gol atarak cevap vermek istedi fakat o esnada oyundan alındı, sanırım tepkisi de bunaydı.
Oyuna giren Emre Çolak'ın hem ayağında top tutması hem de Bursaspor'un sağ tarafını oldukça etkili kullanması gerekiyordu fakat Emre aldığı topların çoğunu ezdi ve seri oynayamayı düşünmediği için de kaptırdı. Top ayağına geldiği zaman saklamayı iyi beceren Hamit'in de oyundan çıkmasıyla ilerde top tutan oyuncusu sayısı sıfıra yaklaştı.
Galatasaray, Umut'un oyuna girmesiyle yeniden çift santrafora döndü. Emre Çolak sol iç, Erman da sağ içe kaydı. Ancak hem Erman hem de Umut'un etkisiz oluşu Galatasaray'ı hücum yapamayan bir takım haline dönüştürdü.
Burak'ın maç boyunca kendisine atılan güzel pasları düzgün kontrol edemeyişi Galatasaray'a pahalıya patladı. Burak'ın pozisyonlarına çok benzeyen bir pozisyonda Batalla, Burak'a ders verircesine bir kontrolle topu önüne aldı ve Enes'e golü attırdı. Belki de koca maçın özeti olacak an buydu...
20 Ağustos 2013 Salı
Fatih Terim'i Galatasaray'dan koparma operasyonu
Şike olayı patlak vermeden önce yıllarca Aziz Yıldırım'ın nasıl bir adam olduğunu, maçların çoğuna illegal şekilde etki ettiğini, Türk Futbolu'na nefret tohumları ektiğini söyleyip durduk. Biz o gün bunları söylerken bizi komplo teorisyeni olarak niteleyenler, 3 Temmuz'da başlayan şike operasyonuyla beraber bizim haklılığımızı da görmüş oldu. Her ne kadar hala bu durumu kabul etmemek için direnseler de mızrak artık çuvala sığmıyor. Mesele de zaten bu değil. Başlığa bakıp da ''neyin operasyonu'' diyebilecekler için böyle bir açıklama girdim sadece.
Yıldırım Demirören'in TFF'ye kimler tarafından ve ne için getirilidiğini 10 yaşındaki çocuk bile biliyor. Demirören aslında misyonunu tamamlamıştı ancak UEFA'nın şike yapan iki takım hakkında kararını ''nihayet'' vermiş olması, seçilen değil atanan başkanı zor duruma soktu. CAS'ın kararı onamasından sonra ortaya çıkacak durumları birilerinin lehine idare edebilmek için o koltukta kalması gerekecek.
Dün, Fatih Terim'in Milli Takımın başına geçeceğine dair ciddi bir iddia ortaya atıldı. Hatta Göksel Gümüşdağ özelinde ''yukarılardan'' da Hoca'ya yönelik ciddi bir baskı olduğuna dair söylentiler var.
Mehmet Demirkol ''Türk Futbolu'nun kaderini değiştiren adam Selçuk'tur'' dediğinde bu söylediğine en sert muhalefeti yapan insanlardan biri bendim. Türk Futbolu'nun kaderini değiştiren adam ne Selçuk, ne de bir başka futbolcudur. Türk Futbolu'nda dengeleri Galatasaray lehine değiştiren adam Fatih Terim'in ta kendisidir.
TFF, geçen sene vermiş olduğu cezalarla Fatih Terim'i yıldırmayı başaramadı. Galatasaray'ı engelleyebilmelerinin yegane yolu Fatih Terim'in üzerine oynamaktı. Bu oyunu da çok iyi oynadılar ama Terim'in takımını tribünden yönetmesi bile Galatasaray'ın şampiyon olması için yeterli oldu. Son çare olarak da Milli Takım antrenörlüğü teklifi gündeme geldi.
Ben bu teklifi samimiyetsizce ve art niyetli buluyorum. Fatih Terim'e şirin gözükebilmek için önce ''ilk sene iki takım çalıştır, sonra sadece Milli Takımı çalıştırırsın'' demek aleni biçimde Fatih Terim'i Galatasaray'dan koparmaya çalışmakla eş değerdir. Bunu yaparken de ''milli mesele'' adı altında o duyguları istismar ederek bir algı yaratmaya çalışıyorlar.
Cezalarla yetinmeyip, 6 artı 0 artı 4 ile Galatasaray'a büyük bir darbe vuran ancak buna rağmen uslanmayan TFF, son kozunu da böylece oynamış oldu. Ligin Galatasaray tekeline girecek olması onları ciddi biçimde korkutuyor ve bu durumdan rahatsızlar.
Fatih Terim, Milli Takım'ın başına geçtiği an zaten onu yıpratmak için aportta bekleyenler bunun üzerinden Hoca'nın üzerine gelecek. Neden Galatasaray'dan fazla oyuncu aldın, Fenerbahçe'ye niye böyle yaptın, şu kulüpten niye az aldın gibi sonu olmayan eleştirilerle Hoca'nın motivasyonunu oldukça aşağı çekmeye çalışacaklar. Açıkçası TFF'nin başındaki ismi, verilen kararları vs görünce bunun kurgulanmış bir oyun olduğunu düşünüyorum.
Fatih Hoca, bu gerçeğin farkına mutlaka varacaktır ve oyuna gelmeyecektir. Galatasaraylıların da bu konuda çok dikkatlı olması ve kurgulanan bu kumpasın içine düşmemesi gerekiyor.
Yıldırım Demirören'in TFF'ye kimler tarafından ve ne için getirilidiğini 10 yaşındaki çocuk bile biliyor. Demirören aslında misyonunu tamamlamıştı ancak UEFA'nın şike yapan iki takım hakkında kararını ''nihayet'' vermiş olması, seçilen değil atanan başkanı zor duruma soktu. CAS'ın kararı onamasından sonra ortaya çıkacak durumları birilerinin lehine idare edebilmek için o koltukta kalması gerekecek.
Dün, Fatih Terim'in Milli Takımın başına geçeceğine dair ciddi bir iddia ortaya atıldı. Hatta Göksel Gümüşdağ özelinde ''yukarılardan'' da Hoca'ya yönelik ciddi bir baskı olduğuna dair söylentiler var.
Mehmet Demirkol ''Türk Futbolu'nun kaderini değiştiren adam Selçuk'tur'' dediğinde bu söylediğine en sert muhalefeti yapan insanlardan biri bendim. Türk Futbolu'nun kaderini değiştiren adam ne Selçuk, ne de bir başka futbolcudur. Türk Futbolu'nda dengeleri Galatasaray lehine değiştiren adam Fatih Terim'in ta kendisidir.
TFF, geçen sene vermiş olduğu cezalarla Fatih Terim'i yıldırmayı başaramadı. Galatasaray'ı engelleyebilmelerinin yegane yolu Fatih Terim'in üzerine oynamaktı. Bu oyunu da çok iyi oynadılar ama Terim'in takımını tribünden yönetmesi bile Galatasaray'ın şampiyon olması için yeterli oldu. Son çare olarak da Milli Takım antrenörlüğü teklifi gündeme geldi.
Ben bu teklifi samimiyetsizce ve art niyetli buluyorum. Fatih Terim'e şirin gözükebilmek için önce ''ilk sene iki takım çalıştır, sonra sadece Milli Takımı çalıştırırsın'' demek aleni biçimde Fatih Terim'i Galatasaray'dan koparmaya çalışmakla eş değerdir. Bunu yaparken de ''milli mesele'' adı altında o duyguları istismar ederek bir algı yaratmaya çalışıyorlar.
Cezalarla yetinmeyip, 6 artı 0 artı 4 ile Galatasaray'a büyük bir darbe vuran ancak buna rağmen uslanmayan TFF, son kozunu da böylece oynamış oldu. Ligin Galatasaray tekeline girecek olması onları ciddi biçimde korkutuyor ve bu durumdan rahatsızlar.
Fatih Terim, Milli Takım'ın başına geçtiği an zaten onu yıpratmak için aportta bekleyenler bunun üzerinden Hoca'nın üzerine gelecek. Neden Galatasaray'dan fazla oyuncu aldın, Fenerbahçe'ye niye böyle yaptın, şu kulüpten niye az aldın gibi sonu olmayan eleştirilerle Hoca'nın motivasyonunu oldukça aşağı çekmeye çalışacaklar. Açıkçası TFF'nin başındaki ismi, verilen kararları vs görünce bunun kurgulanmış bir oyun olduğunu düşünüyorum.
Fatih Hoca, bu gerçeğin farkına mutlaka varacaktır ve oyuna gelmeyecektir. Galatasaraylıların da bu konuda çok dikkatlı olması ve kurgulanan bu kumpasın içine düşmemesi gerekiyor.
12 Ağustos 2013 Pazartesi
Galatasaray: 1-0 :Fenerbahçe
Sezon öncesinde düzenlenen Süper Kupa, her ne kadar işin ucunda kazanılacak bir şampiyonluk olsa da, aslında moral kazanma, kaybetme maçları. Hele ki bu maç bir derbi ise; bir kupadan daha fazlası…
Galatasaray, hazırlık maçlarında, biraz da Burak’ın sakat olmasından ötürü, çoğunlukla tek forvetli sistemi baz alan bir oyun şablonu ile sahada yer aldı. Burak Yılmaz, Emirates Kupası’na da katılamayınca bu durum iyice perçinleşti. Bu yüzden, Galatasaray’ın Fenerbahçe karşısına tek forvetle çıkacağı neredeyse kesin gibiydi.
Hazırlık kampında dikkat çeken oyuncuların başında Amrabat geliyordu. Kamp boyunca oynanan hazırlık maçlarında göstermiş olduğu hırs, formaya aç oluşuyla dikkatlerin üzerinde toplanmasını sağladı. Oynanan maçların hemen hepsinde Sneijder ile olan uyumu ve oyunu dikine oynama isteği göze çarptı. Fatih Terim her daim forma adaletinden yana olan bir teknik direktördür. Amrabat da çalışkanlığı ile formayı çok istediğini bize olduğu kadar Fatih Terim’e de göstermiş ki, Süper Kupa finalinde ilk 11 başladı.
Bu durum benim için sürpriz olmadı. Hem Fatih Terim’in forma adaletine güvenmem hem de Fenerbahçe’nin sağ kanadındaki sıkıntıdan faydalanabilecek olması Amrabat’ı bir adım öne çıkarıyordu maç öncesinde. Amrabat’ın Kayseri’ye giden kafilede yer aldığını öğrenince kafamda tek bir soru belirdi: ‘’Amrabat takıma girerse kim kesik yer?’’
Sabri’nin cezalı oluşundan ötürü Eboue’nin yeri garantiydi. Onunla birlikte Sneijder, Drogba ve Muslera da yeri garanti olan diğer isimlerdi. Savunmada yaşanan zaaflardan ötürü Gökhan Zan’ın stoperde oynayıp, Chedjou’nun dışarıda kalabileceğini düşündüm ancak Gökhan’ın maç eksiğinin oluşu beni bu düşünceden vazgeçirdi. Özellikle Emirates Kupası’nda Melo’nun gereğinden fazla top kaybı yapması sebebiyle onun kesik yiyebileceğini düşündüm. Ancak Melo’nun takıma katmış olduğu dinamizm ve sertlik bu düşünceden de caymama neden oldu. Zor bir karardı. Fatih Terim’in düşüncesini beklemekten başka yapacak bir şey kalmadı. Netice itibariyle kesiği yiyen Chedjou oldu. Maç performansı ne olursa olsun Amrabat, Fenerbahçe maçında oynamayı sonuna kadar hak etmişti ve bu tercih oldukça doğruydu.
Fenerbahçe’nin Salzburg ile oynadığı iki maçta da oyunun büyük bölümünü Avusturya ekibinin domine etmiş olmasının altında yatan temel sebep rakibin çok koşması, seri oynaması ve pres yapmasıydı. Kadro kalitesi olarak iyi durumda olmayışları elenmelerindeki yegane sebepti. Galatasaray’da ise kadro kalitesi aşırı yüksek, tempo ve pres oldukça az durumdaydı. Yine de stoperde Bekir’in oynayışı ve sağ bekte adeta işlenmeye hazır bir maden olarak duran Mehmet Topuz’un varlığı Galatasaray’ı bir adım öne çıkarıyordu.
Fenerbahçe muhtemelen Galatasaray’ın savunma zaafları üzerinden durmuştu zira Chedjou ile Semih ikilisi çok fazla yan yana oynama fırsatı bulamadı. Ancak Gökhan Zan hamlesi rakibi bir nebze de olsa yanılttı çünkü bu ikili geçen sene yan yana oynama fırsatı buldu ve Gökhan, Chedjou’ya oranla hava toplarına da oldukça hakim bir isimdi. Fenerbahçe’nin maç boyunca havadan oynaması Galatasaray’ın işine geldi.
Maçın favorisi olan taraf Galatasaray olmasına rağmen Fenerbahçe oyun hakimiyetini maçın başında Galatasaray’a kaptırmadı. Bunun başarılmasındaki temel etken; oyuna geriden başlayan Galatasaray’ın en temel iki oyuncusu Melo ve Selçuk’a adam markajı verilmesiydi. Selçuk, hazırlık maçlarından beri fazlaca durgun. Basit oynamayı tercih ediyor ve sorumluluk almaktan kaçıyor. Maç içerisinde de Ümit Davala’nın Selçuk’u birkaç kez uyardığını gördük. Özellikle maçın ilk yarım saatlik bölümünde sahada varlığından haberimiz bile olmadı. Bu bölümde Sneijder’i orta sahaya kadar gelip top yapmaya çalışırken gördük.
Galatasaray’da ilk yarıda göze çarpan bariz eksiklik şuydu: Hücum oyuncuları ile kanat oyuncuları arasındaki mesafenin fazla oluşu ve bu oyuncuların birbirlerinden kopuk oynamaları.
Hakan Balta çok tartışılan bir bek oyuncusu. Eğer takımınız iyiyse Hakan Balta iyidir, sırıtmaz. Eğer takımınız kötüyse, Hakan Balta takımda en çok göze çarpan oyuncu olur. Hazırlık maçlarında istikrarsız bir performans sergilemesi ancak yabancı sınırından dolayı mecburen final maçında oynayacak olması taraftarı endişeye düşürmüştü. Fatih Terim de bu şekilde düşünmüş olacak ki; Amrabat’a, Hakan Balta’ya sürekli destek verme görevi vermiş. Faslı oyuncu sürekli Hakan’a yardıma geldi ve birnevi defansif kanat oyuncusu gibi oynadı. Dikine oynayışı ve hızıyla takımını rakip yarı sahaya taşıyan Amrabat’ın böyle bir direktifle sahada yer alışı Galatasaray hücumlarının kalabalık olmayan şekilde gerçekleşmesine neden oldu. Hamit’in de etkisiz kalması Galatasaray’ı hücumda Sneijder-Drogba ikilisine bağımlı hale getirdi. Ne zamanki Amrabat ve Melo hücuma destek vermeye başladı, Galatasaray çok adamla ve organize şekilde rakip kalede pozisyonlar bulmaya başladı. İlk yarının son on dakikasıyla birlikte oyuna ağırlık koymaya başlayan taraf da Galatasaray oldu.
Galatasaray ikinci yarıda Ümit Davala’nın tabiriyle ‘’birlikte’’ oynamaya başladı. Amrabat, Hamit, Melo ve Selçuk daha fazla yer aldılar Fenerbahçe yarı sahasında. Fenerbahçe’nin 10 kişi kalmasıyla birlikte oyun artık tek taraflı hale döndü.
Bruno Alves’in atıldığı pozisyonun kahramanı kuşkusuz Melo’ydu. Melo oyuna o kadar hakim ki, Alves’in sarı kartla oynadığını çok iyi biliyordu ve dengesiz şekilde topa geldiğini anladığı anda topa hareketlendi ve zamanlamasını da çok iyi ayarlayarak hem faulü aldırdı hem de rakibinin bir kişi eksilmesini sağladı.
Sırf mesaj vermek için sahaya beş yabancı ile çıkan Ersun Yanal’ın neden Yobo’yu dışarıda bıraktığı ise bir Galatasaraylı olarak benim değil ama Fenerbahçeliler’in mutlaka tartışması gereken bir konu. Antrenörler her türlü şartı gözeterek 18 hazırlamakla hükümlüdür. Belki de Yobo olsa, Fenerbahçe 10 kişi kaldıktan sonra ‘’çakma’’ değil, Kadlec-Topal, gerçek bir stoper ile oynama imkanı bulacaktı.
Galatasaray, iki sene önceki Fenerbahçe maçlarında olduğu kadar baskın ve çok pozisyona giren bir yapıda gözükmese de kaleye oldukça yüksek sayıda şut çekti ancak bunlardan sadece birinde golle buluşabildi. Burak’ın olmayışı tek forvetli sistemi deneme fırsatı sundu Fatih Terim’e. Onun gelişiyle birlikte, özelikle ligde, 4-1-3-2 sistemine dönüş olacaktır.
Galatasaray’ın hücum ve savunma stratejileri üzerinde durmasında fayda var. Takım şu an Sneijder ve Drogba’ya bağımlı halde bir görüntü sergiliyor. Daha komple bir şekilde hücum etmeyi ve her oyuncudan skor katkısı almayı mutlaka başarmalı.
Savunmada ise birkaç kez yerleşim hatası yapıldığını gördüm. Özellikle ilk yarıda bir pozisyonda savunmada bulunan oyuncular ve pozisyon gereği savunmaya yardımcı olan Melo tamamen içeri gömülerek sol kanattan içeriye doğru topla dribbling yapan Hasan Ali’ye bomboş bir koridor açtılar. İşin ilginç tarafı ise Hasan Ali’yi o pozisyonda geriden takip eden isim Gökhan Zan’dı. Yapılan bu hata, Fenerbahçeli oyuncuların kötü bitiriciliği sebebiyle golle sonuçlanmadı.
Gökhan Zan’ın maçta dikkat çeken en büyük eksiği ise topla çıkışlarda yaptığı pas hatalarıydı. Hava toplarında ne kadar başarılıysa, savunmadan çıkarken yapılan paslarda da bir o kadar başarısızdı. Sanırım Chedjou’nun en çok bu özelliği Galatasaray’ın işine yarayacak.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



