Selçuk İnan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Selçuk İnan etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

24 Aralık 2012 Pazartesi

Trabzonspor: 0-0 :Galatasaray



Galatasaray için üç puandan daha fazla anlam barındıran bir maçtı Trabzon karşılaşması. Kazanmak; yapılan onca puan kaybına rağmen ciddi bir avantaj ile ligin ilk yarısını bitirme anlamına geliyordu. Olmadı. ''Kazanamıyorsan kaybetme'' penceresinden bakmak zorunda kaldığımız bir maç oldu.

Müsabakanın ilk yarısında Galatasaray ne istediğini bilen, oyuna hükmeden, rakip kaleye bilinçli şekilde atak geliştirmeye çalışan bir ekip görünümündeydi. Önemli maçlarda farklı bir konsantrasyon ile oynayarak istediğini almayı başaran bir profil çizmişti sarı kırmızılılar. Bu maçın ilk yarısında da bu görüntüye benzer bir görüntüyü bize gösterdiler.

Genelin aksine ilk yarı bittiğinde fazla karamsar değildim. Söylediğim gibi, ilk yarıda ortaya konan performanstan memnun olmakla birlikte; ikinci yarıda bunun daha da geliştirileceği kanaatindeydim. Bu durumun da, üç puan için yeterli olacağını tahmin etmiştim. Fakat yanıldım. Galibiyet için ilk yarıdaki görüntüsünü biraz daha iyileştirmesi gereken Galatasaray, daha da geriye gitmişti ve etkisiz bir peformans sergiliyordu.

İşin biraz daha teknik tarafına geçelim. Galatasaray ne zaman 4-4-2'den vazgeçip üçlü orta sahaya dönse, bu değişiklik takıma bir şekilde olumlu sirayet ediyordu. Gerek skor olarak avantajı yakalamışken olsun, gerekse de mağlupken olsun bu hamle hep var olan performansı yukarı çekmişti. Fatih Terim de bu gerçeğe güvenerek maçın ikinci yarısında üç orta sahaya döndü yeniden. Fakat bu kez görüntüde fazla bir değişiklik olmadı. Bu hamleyle beraber daha da ileri gitmesi gereken Galatasaray, hücumda farkını ortaya koyamamakla kalmadı; kalesinde de ciddi tehlikeler yaşamaya başladı.

Hoca'nın ikinci planı da şu (Trabzon maçı özelinde değil, genel olarak) : Yedekte bir forvet tutar. Bu forvet oyuncusunu, çok büyük bir aksilik olmadığı müddetçe, forvet hattından birisi ile değiştirmez, son ana kadar önemli bir skor opsiyonu olarak yanında tutar. Buna ek olarak; skor üstünlüğünü yakaladığı maçlarda tek forvete döner ve eğer beraberlik golünü kalesinde görürse yanındaki forveti sahaya sürerek yeniden forveti ikiler.

Bu maçta ilk plan tutmayınca ikinci plan devreye girdi. Elmander oyuna dahil oldu ve Burak ile Elmander oyunun geri kalan dakikalarında çift forvet olarak sahada yer aldı. Oyuna sonradan girdiğinde etkili bir performans ortaya koyan Aydın'ın da maçın içerisinde fazla girememesi Galatasaray'ın hücum anlamında beklenen patlamayı yapmasına engel oldu.

Galatasaray'ın maç boyunca kaleyi bulan şut sayısı: 0. Bu maçın belki de en önemli şifresi. Buna rağmen; Burak girdiği iki pozisyonda Galatasaray'ın aradığı golü bulabilirdi fakat başaramadı. Bunda biraz da, Burak'a gelen tepkilerin payı var. Zira, Burak iki pozisyonda da şut çekmek yerine pası tercih edebilir ve arkadaşlarına golü servis edebilirdi. O an, aklıyla değil kendince farklı duygularla hareket etti. Sanırım bu hareketi Trabzon maçı özelinde tolere etmek mümkün. Çünkü Burak, Akhisar maçında moral bulması için Sercan'a gol attırmış bir adam.

Kazanıp ciddi bir avantaj elde etme fırsatını kaçırdı Galatasaray. Yine de kaybedilmiş pek fazla bir şey olduğunu düşünmüyorum. Ligin ilk yarısında bu kadar fazla puan kaybı yapmasına rağmen ilk yarıyı zirvede bitirmek oyuncular açısından da bir moral olmuştur diye tahmin ediyorum. Devre arasında takıma takviye elbet ki çok önemli bir durum ancak transferden ziyade Melo'nun, Elmander'in, Engin'in fiziksel olarak çok daha üst seviyelere gelecek olması Galatasaray adına en az transfer kadar değerli bir olay.

1 Aralık 2012 Cumartesi

Galatasaray: 1-1 :Gaziantepspor



Lafı eveleyip gevelemenin manası yok. Futbolun basit bir kuralı var: Şut atmazsan maç kazanamazsın.

Galatasaraylı oyuncular, ki dün de bunu defalarca gördük, ceza sahasına kadar gelip yan pas, geri pas yapıyor. Takımda şut çekmeyi akıl eden bir tek Hamit var. Zaten, genelde Hamit'in çektiği şutlarda takım tehlike yaratıyor, iç sahada oynuyorsak taraftar ivme yakalıyor ve maçın içerisine giriyor. Ancak, Hamit dışındaki oyuncular şut çekmek için şut çektiklerinden, genellikle başarısız oluyor.

Galatasaray, hücumda pasif kaldığı her dakika rakibini oyunun içine biraz daha çekiyor. Her boş dönülen hücum rakibin direncini biraz daha arttırıyor. Zaman daraldıkça Galatasaray, gol bulmak için tüm hatlarıyla rakibinin üzerine gidiyor ve geride rakibe boş alan bırakıyor. Hal böyle olunca rakipler de bir şekilde golü buluyor.

Fatih Terim, hemen her maçtan sonra ''pozisyon vermeden gol yedik'' diyor. Eğer, Galatasaray rakiplerini bu denli oyunun içerisinde tutarsa, ki burada Anadolu takımları ile oynadığı maçları kastediyorum, enteresan bir şekilde gol yeme ihtimali çok yüksek olur. Nitekim gol de geliyor zaten. Ancak, bir takım her maçtan sonra pozisyon vermeden gol yiyorsa orada sıkıntı vardır. Daha doğrusu, bu şekilde yenen golleri iyi analiz etmek gerekir.

Bunun bence en önemli nedeni yukarıda bahsettiğim sebepler. Yani, rakibi sürekli oyunun içinde tutmak ve her geçen dakika dirençlerini arttırarak ''biz bu işi başarabiliriz'' psikolojisiyle hareket etmelerine olanak sağlamak.

Daha önce yazmış olduğum yazılardan birinde, oyunun kilidini açmak için gerekli olan üç şeyden bahsetmiştim. Tekrar etmek gerekirse; hızlı paslaşmak, duran topları etkili kullanmak, bire-birlerde adam eksilterek sonuca ulaşmak. Galatasaray, ne hızlı oynamayı başarabiliyor, ne adam eksilterek gol bulabiliyor ne de duran topları etkili kullanabiliyor. Bir de bunlara bugün bahsettiğim kaleye şut çekmeme olayı eklenince ortaya hücum anlamında kötü bir tablo çıkıyor. Nasıl ki savunma hücumdan başlıyorsa, hücumdaki etkisizlik de savunmayı etkiliyor.

Tek forvetli sisteme geçmek faydalı olabilir mi, bilemiyorum. Elazığ maçında 4-5-1'e dönerek, hem de skor berabereyken, maçı almış bir Galatasaray var. Hoca da basın toplantısında sistem değişikliği olabileceğinin sinyallerini vermiş. Stattan eve gelince maçın tekrarına bakma fırsatı buldum. Selçuk, maçın son dakikasında kullanmış olduğu o rezil serbest atıştan sonra kenara dönüp ''yoruldum hocam'' demiş.  Orta sahayı bir fazlalaştırmak bir manada Selçuk'un da rahatlaması anlamına gelebilir.

Galatasaray, kendinden güçsüz takımlara karşı kafasında maçı kolay lokma olarak görüyor ve konsantrasyon eksikliği çekerek puan kayıpları yapıyor. Buna Braga maçını da örnek verebiliriz. İç sahadaki ilk Şampiyonlar Ligi maçıydı ve galibiyeti garanti olarak görmüştü herkes. Ancak işlerin hiç de öyle olmadığının farkına varılmasıyla birlikte Galatasaraylı oyuncular silkelenip kendilerine geldi ve akabinde oynadıkları 3 maçta 7 puanı hanesine yazdırdı. Çok yüksek bir ihtimalle, Portekiz'deki Braga maçından sonra Galatasaraylı oyuncular buna benzer bir durumu ligde de yaşayıp,  lige ağırlığını koymaya başlayacak. Bu zamana kadar yapılan puan kayıplarının belki de tek kötü yanı; ligi koparabilecekken rakipleri lige ortak etmiş olmamız, fazlası değil.


6 Ekim 2012 Cumartesi

Galatasaray: 1-1 :Eskişehir


Galatasaray'ın son iki maçında oynadığı rakipler, Orduspor ve Braga, birbirinin kopyası oyun anlayışlarına sahip ekiplerdi. Takım boyları çok kısa olan, rakibine boş alan bırakmayı sevmeyen ve kontra atak ile hücuma çıkmayı düşünce haline getirmiş...

Eskişehirspor ise bu ekiplerden çok daha farklıydı. Galatasaray'ın bugünkü puan kaybını son iki maçtaki rakip takım anlayışına bağlamak kesinlikle doğru değil.

Daha önce de söylediğim gibi, özellikle stoper mevkisinde rotasyona gitmeyi çok sağlıklı bulmuyorum. Sürekli değişen tandem oyuncuları savunma istikrarının sağlanmamasına neden olurken, takımın kolay gol yemesine sebebiyet veriyor. İşin en kötü tarafı ise Fatih Terim bunun hala farkında değil. O, işin daha çok rotasyon kısmında. Ancak fazla rotasyon da bu takıma zarar verir. Bu olay hakkında Fatih Hoca ile tamamen farklı düşüncelerdeyim.

Galatasaray, ilk golü bulana kadar çok vasat bir futbol oynadı. Yine temposuz, hücumda etkisiz kısaca sıkıcı bir futbol sergiledi. Gelen gol ile beraber Galatasaray çok daha iyi hücum yapmaya başladı. Bunda şüphesiz ki Amrabat'ın oyuna girişi etkili oldu. Yazının başında da belirttiğim gibi, Eskişehirspor Galatasaray'ın son iki maçında karşılaştığı rakiplerden daha farklı bir futbol anlayışına sahip. Takım halinde kendi yarı sahasına çekilip savunma yapabilen bir ekip değil. Dolayısıyla Amrabat gibi yaratıcı bir oyuncu ile rakip kalede çok daha tehlikeli olunması bir tesadüf olarak değerlendirilmemeli. Galatasaray'ın 1-0'dan sonra eleştirilebilecek belki de tek yanı, farkı daha da arttıramamasıydı.

Golün hemen ardından hocanın Yekta hamlesi önemliydi. Bu hamle takıma ''kontrollü oynayın'' mesajı veriyordu. Nitekim, bu hamleden sonra ortaya çok daha iyi futbol oynayan bir Galatasaray çıktı. Zaten maç boyunca kalesinde çok fazla tehlike vermedi takım. Eskişehirspor'un gol bulabilmesi için bireysel bir hataya ihtiyaç vardı. Tam da bu dakikada ortaya son haftaların formsuz ismi Selçuk çıktı. Yenilen goldeki hatalar zinciri onunla başladı. Yapılan gereksiz bir top kaybı Eskişehirspor'un golü ile sonuçlandı. Yine aynı noktaya geleceğim, takım savunmasıyla oynamak bu tarz gollerin yenmesine sebebiyet veriyor malesef. Gerek Braga maçında yediğimiz gol, gerekse de Eskişehir'in bulduğu gol kopya gollerdi. Muslera topu kurtardı, hem de defalarca kurtardı, seken topu Galatasaraylılar uzaklaştıramadı, rakip golü attı. Oysa birbirini tanıyan savunma oyuncuları bir arada oynasaydı eğer, kaleciden dönen toplar bu denli sıkıntı yaratmazdı.

Tabi şunu da unutmamak lazım, geçen sene Galatasaray'ın omurgasını oluşturan dört isim Muslera, Uujfalusi, Melo ve Elmander'di. Bugünkü karşılaşmaya baktığımızda sahada sadece Melo ve Muslera vardı. Muslera şahane oynarken, Melo dökülüyordu. Bu maçın özelinden çıkıp genele döndüğümüzde ise, omurga ile gereğinden fazla oynandığı gerçeğini görüyoruz. Umut olsun, Burak olsun bunlar önemli oyuncular fakat Elmander'in kesik yemesi için ( onun görevini yapacak adamın Umut olduğunu varsayarak söylüyorum bunu) Umut'un takım ile daha fazla haşır neşir olması gerekiyor. Bir anda takımın omurgasıyla bu denli oynanırsa haliyle bu durum sıkıntı yaratır. Elmander yaşı gereği her sene performans olarak düşüş yaşabilir, bu doğaldır. Hatta zaman zaman kesik de yemesi gerekir ama geçiş dönemini atlatmadan bunun gerçekleşmesinin takıma zarar verdiğini sanırım hepimizin kabul etmesi gerekir. Çünkü hepimiz, zaman zaman, Elmander'in artık yedeğe çekilmesi gerektiği düşüncesine sahip olduk

Türkiye Ligi'nde maçlar bir şekilde kazanılır. Bugün bile Eskişehir'in doğru düzgün pozisyonu yok ama hedef Avrupa ise bu sıkıntılar orada çok fazla baş ağrıtır. Galatasaray'ın şu an için kaybettiği bir şey yok. Sadece ligi erken koparma fırsatını elinden kaçırdı, hepsi bu. Ceptekini bitirmeden toparlanmak, Galatasaray için en büyük amaç olmalı.

8 Eylül 2012 Cumartesi

Hollanda: 2-0 :Türkiye

Esasında maçla ilgili herhangi bir şeyler yazmayı planlamıyordum ancak Hiddink'in ayrılmasıyla beraber boşalan teknik direktörlük koltuğu için önce Mustafa Denizli'yi, daha sonra da Abdullah Avcı'yı aday olarak düşündüğüm için bugünkü mağlubiyette kısmen de olsa sorumluluk hissettim.

Abdullah Avcı, gerek kadro seçimi gerekse de oyunu okuma yönündeki sıkıntılarıyla beni tam bir hayal kırıklığına uğrattı.

Öncelikle dün gece ile başlayalım.

Abdullah Avcı, dün gece Ntvspor canlı yayınına çıkarak soruları yanıtladı ve bence rakiple alakalı söylememesi gereken birçok şey söyledi.

Öncelikle rakibi analiz etmeleriyle ilgili bir örnek verdi ve Hollanda'nın oynadığı bir maçı izlerken; maçın 18 dakikalık bölümünü 2.5 saat analiz ettiklerini söyledi. Bu konuda kendisini samimi bulduğumu söylemeliyim. Ancak bundan sonra rakiple ilgili yapmış olduğu analizleri canlı yayında detaylıca açıklaması tam bir skandaldı.

Bir antrenör olarak tabi ki rakibi analiz edecek ve bunu yaparken de rakiple ilgili bazı tespitlerde bulunacak lakin bunu ekran önünde detaylıca açıklamak inanılmaz derecede yersiz. Bunu tecrübesizliğine ve iyi niyetine veriyorum diyelim ve diğer konuya geçelim.

Esasında kendisine Selçuk ile arasında bir sıkıntı olup olmadığına dair gelen soruya verdiği cevaptan bugün sahada Selçuk'un ve Burak'ın olmayacağını çıkarabilirdik.

Kendi oyun şablonuna saygı duyuyorum, 4-2-3-1 'i tercih ediyor olabilir ama çıkardığı 11'in savunulacak tek bir tarafı yok.

Hollanda'nın maçı Türkiye yarı sahasına yığacağı, hücumu düşüneceği, savunmayı öne çıkaracağı maç öncesi hemen herkesin bildiği bir şeydi. Burada yine Abdullah Avcı'nın sözünden alıntı yapacağım; ''kendi takımında formda olan oyuncuyu milli takımda göremeyebilirsiniz'' demişti Abdullah Hoca. Madem ki sen tek forvetli bir sistemle sahada yer alıyorsun ve rakibin savunmasını öne çıkaracağını biliyorsun; maça Umut ile değil Burak ile başlaman lazımdı. Çünkü savunma arkasına atılacak toplarda Burak'ın gol bulma ihtimali, Umut'un gol bulma ihtimalinden daha fazla. Umut her ne kadar formda bir oyuncu olsa da, Milli Takım'da yedek kalabilirdi, bunu Abdullah Avcı bir gece önce kendisi söyledi.

Gelelim olayın diğer boyutuna. Milli Takım'ın orta sahasında Emre, Topal oynadı önlerinde de Arda yer aldı.

Emre B. kendi takımında bile şans bulamayan ve maç eksiği olan bir oyuncu. Bunu en iyi bilen isim zaten Abdullah Avcı. Selçuk'un ise geçen sezon yapmış oldukları ortada. Hal böyleyken ve Hollanda'nın en büyük zaafı savunma arkasına atılacak toplarken, Selçuk'u ilk 11'de başlatmamak intihar etmektir. Bunun açıklanabilir bir tarafı yoktur.

Bir antrenör kötü bir ilk 11 sahaya çıkarabilir. (Fatih Hoca'nın bile yanlış kadro çıkarmışlığı vardır) Neticede bazı mevkilerde oyuncu seçiminde bulunurken kararsız kalabilirsiniz ve bir tercihte bulunmak durumundasınızdır. Ancak eğer iyi antrenörseniz, yaptığınız seçimin yanlış olduğunu anladığınız anda diğer opsiyona geçiş yaparsınız. Hatanızı görmekte ne kadar gecikirseniz, aldığınız eleştiri de o denli artar. Zaten iyi antrenör ile kötü antrenör arasındaki farkı oluşturan şeylerden biri de budur. Antrenörlük sadece iyi bir takım kurmak ile olmaz. Takım kurmak, o kurduğunuz takımı gerçek manada bir ''takım'' yapmak da tabi ki önemlidir. Ancak en az bunlar kadar önemli olan bir şey varsa, o da oyunu okuyabilme becerinizdir. İyi bir antrenör oyunu iyi okuyup, yapacağı hamleler ile maçın kaderini değiştirebilmelidir.

Abdullah Avcı hem kadro seçiminde hem de oyunu okuma konusunda bu akşam sınıfta kaldı. Hollanda öyle ahım şahım bir top da oynamadı. Defansları inanılmaz derecede kötüydü. Robben'in kişisel gayreti ile hücumda yaratıcılık sağladılar, Sneijder'in yardımı ile defanstan top çıkarma konusunda sıkıntı yaşamadılar ve Van Persie'nin golcülüğü ile sonuca gittiler.

Bazı oyuncular vardır, kadro kurarken ilk olarak tahtaya onların ismini yazmanız gerekir. Mesela şu an Türk kaleciler içerisinde en iyi kaleci Volkan Demirel'dir, ilk sıraya onu yazarsın. Orta sahaya da yazılması gereken ilk adam ne Emre Belözoğlu'dur ne de Nuri Şahin'dir. Oraya yazılması gereken ilk adam Selçuk İnan'dır.

Abdullah Avcı eğer başarılı olmak istiyorsa, önce Türkiye'nin omurgasını net bir şekilde belirlemek zorunda. Zira, eğer bir takımın omurgasını sağlam bir şekilde kurmazsanız, başarılı olma ihtimaliniz çok azdır.

Abdullah Avcı'nın yanlışlarını görüp görmeyeceğini, eğer görebilirse bu yanlışların üzerine eğilip eğilmeyeceğini her birlikte izleyeceğiz. Ancak oyunu okuma konusundaki bu yanlışları hiç ama hiç hayra alamet değil.

21 Mart 2012 Çarşamba

Erken Veda




Deplasmanda Fenerbahçe'ye karşı sergilenen güzel futbol ve son dakikada kaçan galibiyet, takımın özgüvenini fazlasıyla arttırmış. Özellikle Sivasspor karşısında, bilhassa ilk 45 dakika, sergilenen futbolda bunu net bir biçimde gördük.

İlk yarıda Galatasaray muuazzam bir baskı kurdu rakibi karşısında. Aynı Fenerbahçe'ye yaptığı gibi Sivasspor'u da rakip yarı sahasına hapsetti. Bu baskı, Galatasaray'ın rakip kalede tehlikeli olmasını sağladı ancak skorun değişmesini sağlayamadı.

Bazı kilit oyuncuların yokluğunda Galatasaray'ın temel sorunu bir kez daha gözler önüne serildi. Takımda sene başından beri varolan fakat Fatih Terim'in müthiş dehası ile bu eksikliği hissetmediğimiz ''yaratıcı oyuncu'' zaafı, Fenerbahçe maçından sonra bugün de kendini gösterdi.

Galatasaray rakip üzerinde müthiş bir baskı kuruyor fakat bu baskı gol ile sonuçlanmayınca manasızlaşıyor.

Bugünkü maç bize bir şeyi daha gösterdi. O da; Elmander'in bu takım için ne denli değerli bir oyuncu olduğu.

Hem Necati hem de Milan Baros bugün adeta sahada yoktular. Ne Baros ne de Necati, Elmander kadar güçlü olamadıkları için Galatasaray gol yollarında ciddi sıkıntı çekti. Necati ve Baros rakip savumayı yıpratamadılar ve rakip savunmanın diri kalmasına sebep oldular. Hal böyle olunca, ne Necati ne de Baros golü getirecek o son vuruşu yapamadılar.

Maçın iyilerinden olan isim de Aydın'dı. Maç sonu öğrendik ki sakatlığından dolayı çıkmak zorunda kalmış. Onun yeniden taraftarı heyecanladıracak bir futbol sergilemesi bile başlı başına bir olay. Burada da Fatih Terim'e bir kez daha saygı duyması lazım herkesin. Belki de sene sonunda, Emre Çolak ile Semih Kaya'nın yanına Aydın Yılmaz'ı ekleyeceğiz kimbilir...

Sivasspor ilk yarının son beş dakikasında Galatasaray kalesinde tehlikeli işler yapabildi ancak. Yani Sivasspor turu daha fazla haketti diyemeyiz. Galatasaray turu ne kadar hakettiyse, Sivasspor da o kadar haketti. Fazlası yok.

Oyuna sonradan girenlerden fark yaratan isim Emre Çolak oldu. Çok çalıştı, çok mücadele etti ancak o da maçın dönmesini sağlayamadı. Aslında Engin'in yerine orta sahada onun oynaması belki Selçuk'un aktifliği açısından daha yararlı olabilirdi.

Tabi Selçuk'un aktifliği demişken, Melo'ya da ayrı bir parantez açalım o halde. Özellikle Galatasaray'ın savunma kurgusu açısından çok önemli bir isim olduğunu daha önce söylemiştik. Fatih Terim'in de söylediği gibi, iyi oynadığı maçların hatrına, bazı karşılaşmalardaki lakayıt tavırlarını ''görmezden gelmek'' gerekiyor sanırım. Atağa kalkarken yapılan ayağa paslarda Selçuk'a müthiş kolaylık sağlıyor, aynı zamanda rakip atakları ilk olarak o karşılıyordu. Bugün Engin bu işlevi göremedi. Fatih Hoca, Engin'in delidolu halinden yararlanmak istedi ancak orada Ceyhun Gülselam'ın denenmesi, Engin'in kanatlara kayması daha olumlu sonuçlar doğurabilirdi.

Bu maçı fazla kafaya takmayarak ancak gerekli dersleri de çıkararak önüne bakmalı Galatasaray. Önündeki üç maç fazlasıyla önemli ve değerli. Çünkü puan farkını daha da arttırma şansına sahip olacak oynadığı maçları kazandığı takdirde. Diyelim ki bir şekilde fark açılmadı, o zaman da aradaki puan farkını korumuş olacak rakipleriyle.

Unutulmasın ki, Galatasaray ''hala'' bu ligin en iyi top oynayan takımı. Kulübede ise bu takımın sahip olduğu potansiyeli fazlasıyla kullanan Fatih Terim var. Kupa'dan elenmek pek tabii üzüntü verici ancak play-off öncesi bu sonuç, küçük bir uyarı olarak görülmeli.

28 Şubat 2012 Salı

Fatih Terim: Benim Galatasaray ile ilgili hayallerim Dünya'dan büyük




Beşiktaş maçından sonra hangi başlığı atabilirim diye çok düşündüm fakat stattaki o muhteşem koreografiden sonra, maç için en uygun başlığın bu olacağına karar verdim.

Bu tarz maçlardan sonra oyunun içerisinde kalıp, yorum yapabilmek çok kolay olmuyor. Özellikle de stadyumdan maç izledikten sonra, teknik-taktik konularında fikir yürütmek bir hayli zor. Çünkü statta izlediyseniz maçı, o heyecana ister istemez kendinizi kaptırıyorsunuz ve sahadaki detayları göremiyorsunuz.

Statta izlediğim maçlardan sonra sahadaki oyunun detayları hakkında fikir yürütmem genelde. Eve gelip, maçın tekrarını izlerim, ondan sonra yazmayı düşündüğüm şeyleri kaleme alırım. Beşiktaş maçından sonra bu çok mümkün olmadı. Aradan iki gün geçmesine rağmen maçın gollerini bile bugün izleme fırsatı buldum, öyle yoğun bir programdayım bu aralar.

Yine de çok detaya kaçmadan bir iki kelam da bulunmak istiyorum maçla ilgili.

Fatih Terim'in Galatasaray'ın başına tekrardan gelmesini şu hayatta benim kadar çok isteyen pek azdır diye düşünüyorum ( bu konuda iddialıyım). Aklımdan hep geçirmişimdir, hocaya sevgimizi belli edebileceğimiz güzel bir organizasyon yapılsa ne iyi olurdu diye... Maçlardan hemen önce ''İmparator'' diye inler stadyum fakat bunun birnevi alışkanlık haline geldiği için yapıldığı intibası uyanıyor bende. Kısaca daha farklı, daha özel bir şey olmasını hep arzuladım.

Ve Beşiktaş maçında, o muhteşem koreografi ile karşılaştım. O şovu izlerken, en az Fatih Terim kadar duygulandım. O yolun sonundaki kupa hangimizin hayali değil ki zaten?

Ve ben adım gibi eminim ki, Fatih Terim de Galatasaray ile o kupayı kazanabilmek için tekrardan bu kulübe geldi. Taraftarın yaptığı belki şovdu fakat şovun içerisinde herkesin benliğinde bir yerlerde duran ''o'' gerçek vardı. O gerçekte bu hafta ile beraber Fatih Terim'e aksettirilmiş oldu. ''Senin kadar biz de inanıyoruz hocam o kupaya'' mesajı verildi. Hoca da bu mesajı almaktan ötürü çok mutluydu maç sonunda. Ben bunu gözlemledim.

Saha içine girelim o zaman.

Galatasaray neyi doğru yaptı peki?

Bir kere şunu söylemek lazım, Galatasaray'ın bu denli pasif bir oyun sergileyeceğini düşünmemiştik hiçbirimiz. Fenerbahçe ile oynanan maç hatırlamızda. O maçtaki gibi bir başlangıç beklemiştik Galatasaray'dan. Buna karşın, çok daha kontrollü bir takım gördük sahada. Hani şu meşhur topun arkasına geçme olayı var ya, işte Galatasaray bunu çok iyi başardı maçta.

Aslında tempo yapmadan da golü buldu Eboue'nin çabası ve biraz da şansla. Galatasaray'ın kanatlarda yaşadığı sıkıntı ortadayken, Eboue'nin sağ taraftan hücuma çıkarak gerçekleştirdiği bindirmeler bu eksikliğin göz ardı edilmesine sebep oluyor. Bu açıdan bile çok önemli bir oyuncu Eboue Galatasaray için. Bilhassa onun bu bindirmeleri bu sezon çok önemli.

Fatih Terim'in maçtan sonra söylediği gibi, Galatasaray'ın kanatlarında yer alan oyuncular orta saha patentli oyuncular. Kanat adamı değiller ama kanatta oynamak zorundalar çünkü eldeki malzeme bu kadar, daha fazlası yok. Engin çok farklı bir adam. Ne zaman ne yapacağı belli değil. Bazı pozisyonlar oluyor, çok beklenmedik hareketler ile skora katkı yapıyor bazı pozisyonlarda ise, çok düşünmekten basit bir şekilde yapması gerekeni yapamıyor ve Galatasaray çok adamla geldiği hücumlardan boş dönüyor. Engin ile oynayan hücum oyuncularının işi de bu anlamda çok zor.

Maç içerisinde top Selçuk'a geldikten sonra, yardım konusunda sıkıntılar yaşandı. Oyundan çıkana kadar Necati defalarca orta sahaya gelip, Selçuk'tan ilk topu alan isim oldu. En azından boşa adam çıkar düşüncesiyle diğer oyunculara vakit kazandırmaya çalıştı.

Selçuk ise gerçekten büyüleciyi bir isim Galatasaray için. Melo'ya ve Elmander'e yaptığı asistlerin yanı sıra, birçok pozisyonda oyunu açarak, oyunun sıkışık alanda oynanıp Galatasaray'ın top kaybı yapmasını engelledi.

Melo çok agresif. Maçın başında neredeyse atılıyordu. Bu tarz hareketleri sezon içerisinde defalarca yaptı. Durması gerektiği zamanı bilmiyor. Önümüzdeki haftalarda bir Fenerbahçe maçı oynanacak hem de deplasmanda. Bolca provokasyon olacak. O maçta ya Melo kırmızı kart görür, ya da Melo yaptığı hareketler ile taraftarı galeyana getirir, ortası yok bence.

Beşiktaş'ta Fernandes'in olmaması avantajdı. Çünkü Ernst eski etkinliğinde değildi, Necip ise henüz orta sahada büyük etkiler yaratabilecek bir oyuncu değil. Bu anlamda takımın beyni gibiydi Fernandes. Quaresma kanatlardan çok zorladı ancak biraz akıllı olsa, Semih'i oyundan atıırabilirdi çünkü Semih maçın başında çok gereksiz bir sarı kart görmüştü.

Bence maçın en güzel ikinci anı, Semih'in kendi kalesine attığı golden sonra tüm stadın Semih'i alkışlaması ve ''Semih Semih'' diye bağırmasıydı. Takıma girip oynaması çok önemli tabi ama hatadan sonra taraftarın desteğini alması, onu kazanabilmek adına çok çok daha önemli bir durumdu. Tabi Semih'in de bu yaptığı hatanın üzerine düşünmesi gerekiyor ki Avrupa Arenası'nda bunlar tekrarlanmasın.

Tüm hafta yapılan idmanların çoğunu kaçıran Elmander'in attığı iki golle maça damga vurması ve maç boyunca rakip stoperler ile boğuşması hakkında ise söylenebilecek çok fazla bir şey yok. Sadece önünde saygı ile eğilmek gerekir, hepsi bu.

Attığı son dakika golü, galibiyetten çok daha önemli şeyler ifade ediyordu. Şampiyonluğa giden yolun önünü fazlasıyla açtı o gol. Ama henüz daha işimiz bitmedi. Play - off başlamadan önce verilmesi gereken bir mesaj daha var...