21 Temmuz 2013 Pazar

Yeniden heyecanlanmak

Bizler Galatasaray'ı çok sevdik. Belki de hayatta en çok onu sevdik. Ailemiz gibi, canımızdan bir parça gibi.

Ben biraz şanslı bir insanım. Babam çok iyi bir Galatasaraylı, arkadaşları da hakeza öyle. Dolayısıyla Galatasaraylı bir ailenin Galatasaraylı bir oğlu olarak büyüdüm ve çocukluğum maçlarda geçti.

Lig maçından daha çok Şampiyonlar Ligi maçlarına gittim. Zaten Galatasaraylı iseniz Avrupa Kupası maçlarının önemi sizin için her şeyden farklıdır.

Babam iki kardeş ve bir tane ablası var. Amcam yok ancak babamın en yakın arkadaşı Ayhan Amca benim için aileden biri gibidir. Onu ve ailesini çok severim. Biz Ali Sami Yen'e maçlara giderken Eyüp'te oturan Ayhan Amca'yı da alır, Mecidiyeköy'de belirlediğimiz otoparka arabayı bırakır oradan da stada geçerdik. Bu yüzden birçok maçı beraber izledik ve beraber sevinip, beraber üzüldük. O dönemki çocuk aklımla Şampiyonlar Ligi maçlarına gitmek bana büyük keyif verirdi ve eğer Ayhan Amca bir maça gelmiyorsa o maçta, o maçtan aldığım tatta bir şeyler eksik olurdu. Bunu da babama her defasından söylerdim zaten.

Maçlardan dönüşte arabaya bindiğim an uyurdum ancak buna çok değinmeyeceğim.

Tabi Olimpiyat Stadı'ndaki maceradan sonra biz maçlara beraber gitmeyi bıraktık. Hatta beraberi geçtim, hiç gitmemeye başladık. Bunun takımın içine düştüğü durum ile alakası yoktu. Herhangi bir nedeni de yoktu aslında. Ben tabi o aralar babamı yine sıkıştırıyordum ancak yoğun olduğu için gidemeyeceğimizi söylüyordu. Bu esnada maçların hiçbirini kaçırmıyorduk (kendimi bildim bileli hazırlık maçlarını dahi kaçırmam). Önemli maçlarda Ayhan Amcalar bize gelir, maçları beraber izlerdik. Hala da izlemeye devam ediyoruz.

Nedendir bilmem, onlarla beraber izlemiş olduğum maçlarda daha bir güvende olur, daha bir galibiyete emin hissederim kendimi.

Babam, ben ve Ayhan Amca amiyane tabirle azılı birer Fatih Terim hayranıyız. Bize göre Galatasaray için dünyanın en iyi hocası o'dur ve o hayatta olduğu müddetçe Galatasaray'ı ondan başkası çalıştırmamalıdır.

Fatih Terim'i sevmek, Galatasaraylı olmak gibi bir miras adeta. 2004 yılında Olimpiyat Stadı'nda Hoca Galatasaray'a veda ederken stada gidip gözyaşı dökmüş insanlarız neticede. O bizim kalbimizin en güzel, en özel yerinde durur. Yüreğimizdeki en nadide parçalardan biridir. Ve netice ne olursa olsun onun değeri değişmez. Galatasaray'ın ete kemiğe bürünmüş hali derler onun için, hakikaten benim için de öyledir. Ben de kendisini babam gibi severim zaten. Ona her zaman inandım, inandık ve o hiçbir zaman bizi yanıltmadı.

Ne zamandır tribünlerden uzak olan babam ve Ayhan Amca bu sene aldıkları kararla kombine edindiler ve yeniden tribünlere geri dönüyorlar. Ben de daha önceden almış olduğum kombine ile onlara eşlik edeceğim.

Bu iki futbol kurdu, Fatih Terim aşığı ile yeniden Galatasaray için yollara düşmek, Galatasaray uğruna bir şeyler yapmak yeni sezon öncesinde beni yıldız transferi kadar heyecanlandıran bir durum. Fatih Terim, Galatasaray'ın başına geldiğinde nasıl heyecanlandıysam, aynı heyecan yine içimde hasıl oldu.

Futbol ve Galatasaray bize çok güzel insanlar ve çok güzel anılar kazandırdı. Çocukluk kahramanım olan Fatih Terim'i, çocukluk anılarımdaki başrolü oynayan babam ve Ayhan Amca'yla birlikte (artık tayfaya kardeşim de eklendi) yeniden statta izleyecek, destekleyecek olmak paha biçilemez bir duygu.

Hep birlikte, nice zaferlere. Hepimizin yürekten inandığı gibi; o en büyük kupa Fatih Terim'in ellerinde kalkacak!

17 Temmuz 2013 Çarşamba

Notts County maçının ardından





Hazırlık maçları her zaman heyecan verici olmuştur benim için. Takımın en hazır olmayan halinden başlayıp, formunun zirvesine çıktığı ana kadar geçirdiği evrimi görme şansı yakalarsınız. Bu da muazzam bir haz verir.

Galatasaray’ın oynamış olduğu iki hazırlık maçında da şunu net bir biçimde görme fırsatımız oldu. Hoca’nın kafasında, şimdilik, iki sistem var. İlki; 4-2-3-1. Her iki hazırlık maçının ilk yarısında da bu sistemi denedi Fatih Terim. Birinde Elmander tek forvetteki isimdi, diğerinde Umut. Hoca, bu sistemi denediğinde sahada yer alan kadro rotasyon ağırlıklı oyunculardan oluşuyordu. Birkaç as adam dışında (Eboue,Riera gibi) bu oyuncuları görmek istedi bu sistem içerisinde.

Diğer sistem ise geçen sezonki Schalke deplasmanıyla birlikte ortaya çıkan ve bir nevi şampiyonluğu getiren sistem; 4-1-3-2. Bu sistemi as oyuncuların ağırlıkta olduğu kadroda denedi Fatih Hoca. Melo’nun yokluğunda bu görevi zaman zaman Yekta, zaman zaman da Selçuk üstlendi. Geçtiğimiz sezon Selçuk’un üstün bir gayret ve başarıyla oynadığı sol iç mevkisinde ise bu kez Emre Çolak ve Erman Kılıç denendi.

Buradan şu noktaya gelmek istiyorum, takım içerisinde Melo’nun muadili olabilecek tek oyuncunun Ceyhun Gülselam olabileceğini düşünüyorum. Hoca, orada geçen sezon Engin’i denedi, bu sene de Yekta’yı deniyor. Ancak ne Engin ne de Yekta o vasıfta oyuncular değil kanımca. Bilhassa Engin’in orta sahanın göbeğine hapsedilmesinden ziyade, kanatlarda kullanılması taraftarıyım. Çünkü Engin o mevkide oynayabilecek kadar  teknik kapasitesi üst düzeyde olan bir oyuncu değil. Sadece hırsı ve mücadele gücü onu o mevki için alternatif olarak kılıyor. Oysa Engin kanatta denense, kısmen daha bağımsız oynayacağından, çok daha yaratıcı ve faydalı olabilir.  Yekta ise oyun kurucu gibi oynatıldığında daha fazla fayda verebilecek bir isim. Nitekim kendini hissettirdiği zamanlarda Kasımpaşa’da o görevdeydi.

Tabi kanat dedim ancak henüz hangi sistemin uygulanacağını da kestiremiyoruz. 4-1-3-2’de salt bir kanat anlayışının olmadığını biliyoruz. Bu sistemde beklerin önemi bir kat daha artıyor ve merkezde oynayan oyuncular hem merkez hem de kanat oyuncusuymuş gibi oynuyor. 

Engin’in inanılmaz verimli oynadığı ilk sezona geri dönelim. Hoca, Engin’i kanatta kısmen serbest bırakarak oynatmış ve Engin’den maksimum verim almıştı ancak geçen sezon Melo’nun kampa çok geç katılması ve eldeki tek alternatif olan Ceyhun’un yeterli katkıyı verememesi Engin alternatifini ortaya çıkartmıştı. Bu sene ise Melo kampa yetişiyor ve onun alternatifi olan Ceyhun da geçen sezonun kendisine verdiği özgüvenle çok daha etkili oynuyor. Bu açıdan, Engin’in kenar oyuncusu rotasyonu için düşünülmesinin çok daha olumlu olacağı kanaatindeyim.

Önümüzdeki sezon en çok katkı vermesi beklenen oyunculardan biri de Emre Çolak. Taraftarlar tarafından çokça eleştirilse de, önemli bir potansiyele sahip genç oyuncu. Emre Çolak, Fatih Terim tarafından ilk sezon yokluktan dolayı kanatta denense de merkez orta sahada oynama yetileri çok daha kuvvetli olan bir oyuncu. Nitekim geçen sene Fatih Terim kendisine bu mevkide görev vermiş ve Emre de sezon başında burada kısmen etkili olmuştu (hatta sezonun ilk maçı olan Kasımpaşa karşılaşmasında sahanın adeta yıldızıydı ve Melo’nun yerinde oynayıp, Selçuk’a partnerlik yapmıştı).

Bu sene oynanan iki maçta da Emre’yi oyun kurucu olarak sahaya sürdü Fatih Terim. Zaman zaman sistem değiştiğinde sol içe de kendisini kaydırdı. Emre de ilk maçta oynadığı futbolla beklentileri yine arttırırken ikinci maçta kısmen hayal kırıklığı yarattı. Belki de onun bu istikrarsızlığı taraftar nezdindeki kredisinin de çok çabuk tükenmesine sebep oluyor. Oysa, kafasını sadece futbola verebilse; çok önemli işler başarabilir Galatasaray adına. Tekniği çok iyi, sol ayağını da hakeza iyi kullanıyor. İyi de şut atıyor ancak ‘’decision’’ diye adlandırabileceğimiz karar verme yetisi, ya da futbol zekası, çok üst düzeyde değil. Bu da onun önündeki en büyük engel olarak duruyor. Fakat çalıştığı hoca, Türkiye’nin en iyisi. Avrupa’nın da sayılı teknik adamlarından biri. Bu eksikliğini onunla daha fazla diyalog haline girerek ve onun tavsiyelerine uyarak giderebilir. Bunun dışında, Sneijder gibi mevkisinin en iyi 10 oyuncusundan biriyle aynı takımda yer alıyor. Onun zekasından ve tecrübesinden faydalanmak da onun elinde. Eğer, elindeki bu fırsatı kullanıp, kendini geliştirebilirse Galatasaray’a hem bugün hem de gelecekte oldukça faydası dokunabilir.

Bunun dışında, Fatih Terim’in oyuncularından bu sezon bolca hücum pres ve kapılan toplarla hızlı hücum istediğini biliyoruz. İlk maçta olmasa da Notts County maçında hücum presten emareleri görme fırsatı bulduk. Bu sayede önce Umut ardından da Engin rakipten topu kapıp, çok ciddi tehlikeler yarattı rakip kalede. Buna ek olarak, zaman zaman tek ve dikine paslarla oyunun temposunu yukarılara çekmeye çalışıp, daha akıcı şekilde hücum etmek isteyen bir Galatasaray gördük.

Fatih Terim’in idmanlarda üzerinde durduğu konulardan bir tanesi de şut çekme meselesiydi. Galatasaray, son iki sezonda şut çekme konusunda oldukça pasif kalmıştı. Neticede gol atmak istiyorsanız bunun en büyük silahı şut çekmek. Pas ve diğer organizasyonlarla da bir yere kadar etkili olabiliyorsunuz. Eğer henüz makine gibi işleyen bir takıma sahip olamamışsanız, oyunun sıkıştığı anlarda oyunu çözebilmek adına şut, en büyük silahınız olabilir. Galatasaray iki maçtır uzaktan şutu deniyor. Başarılı oluyor ya da olmuyor ancak deniyor. Bu olumlu bir durum. Emre Çolak ve Sneijder’in bu vesile ile atmış olduğu iki klas gol olduğunu da hatırlatalım.

Malaga maçı büyük resmi görebilmek açısından büyük önem taşıyor. Rotasyon oyuncularından ziyade as futbolcularıyla maça başlayacaktır Fatih Terim. Böylece hem kafasındaki sisteme hem de oynatmak istediği futbola dair ipuçlarını daha net bulabiliriz.

11 Temmuz 2013 Perşembe

İç transferin önemi



Transfer önemlidir. Bilhassa taraftarlar için dış transferler çok önemlidir. Taraftar; sürekli yıldız oyuncu gelmesini ve onları kendi takımlarının forması altında izlemeyi ister. Hakkıdır da.

Bir de iç transfer vardır. Taraftar; sevdiği oyuncuların sözleşmesinin uzatılmasını ister ve çoğu zaman da olaya mantıksal çerçevede değil, duygusal açıdan bakar. Yine hakkıdır. Çünkü taraftarlık böyle bir şeydir. Çoğu zaman futbolun bir oyun olduğunu unutup, oyuncu ve teknik heyetle bağ kurarsın. Birnevi aşk gibidir. Aşk'ta da mantık devreye girse, duygular kaybolur. Nasıl ki aşk'ın en saf hali güzelse; futbol takımlarına beslenen sevgide de bu güzeldir. Hesapsız, kitapsız; sadece sevmek. Ne güzel şey...

İç transfere değineceğim. Geçtiğimiz günlerde Gökhan Zan ve Engin Baytar ile sözleşme yenilendi. Gökhan Zan'ın ''cam adam'' görüşlerinden sıyrılıp, saygı duyulan bir oyuncu halini almasına çok sevindim.

Bir futbolcunun taraftar nezdinde olumsuz algıya sahip olması çok kötü bir durumdur. O algıyı kırmak çoğu zaman imkansıza yakındır. Bunu başarabilenler de saygı duyulmayı hakeder. Gökhan Zan da saygıyı hakediyor.

İlk 11 oyuncusu olmadığını o da biliyor. Çoğu zaman yedek kalıyor ancak kapris yapmıyor. Çalışıyor. Sadece ve sadece çalışıyor. Görev kendisine geldiğinde de elinden gelenin en iyisini yapıyor. Allah çalışana yardım eder derler; Gökhan da formayı kaptığında ortaya koyduğu yürekle taraftar nezdindeki algısını değiştirmeyi başardı birnevi çalışmanın karşılığını aldı. Rotasyonda çok faydalı olacaktır.

Gelelim Engin Baytar'a.

İnsanları kaybetmek kolaydır. Mühim ve zor olan onları kazanabilmektir. Fatih Terim'in de bu konuda usta bir isim olduğunu biliyoruz. Yine kolay olanı seçmek yerine zor olanı tercih etti. Engin'e bir kez daha ''sana güveniyorum'' mesajı verdi. Engin bu mesajın ne kadarını algılayabilecek, onu sezon içerisinde göreceğiz.

Malum yabancı meselesinden sonra Türk oyuncuların hem önemi hem de ortaya koyacakları performans kat be kat arttı ve başarıda kilit rol halini aldı.

Engin, iki sene önce Kadıköy'de ilan edilen şampiyonluğun kahramanlarındandı. Ancak aynı Engin geçen sezon adeta yokları oynadı. Hazır, futbola konsantre olmuş bir Engin'in neler yapabileceğini hepimiz çok iyi biliyoruz. Yedekte Türk oyuncuların oturacak olmasını da göz önüne alınca Engin'in göstereceği iyi performansın en az dış transfer kadar değerli olacağını söylemek sanırım yanlış olmaz.

Engin, işin sadece teknik kısmından ziyade mücadele gücüyle de çok değerli bir oyuncu. Misal, yetişmesi zor olan topa bile koşar ya da ekstra çaba sarfederek top kapar, taraftar bu olaydan sonra gaza gelir, desteğini arttırır vs.

Drogba ve Sneijder faktörü


Geçtiğimiz sezon potansiyelini sahaya yansıtamayan bir diğer isim de Wesley Sneijder'di. Neden bilmiyorum ancak Sneijder inanılmaz derecede göz ardı ediliyor. Sneijder'in ne denli büyük bir oyuncu olduğunun farkında değil sanırım insanlar. Mevkisinin sayılı oyuncularından biri önümüzdeki sene Galatasaray hücumlarında beyin olacak. Bu durumun farkedilmemesininde temel sebep Sneijder'in geçen sene sakatlıktan ötürü son haftalarda sahada olamaması sanırım.

Didier Drogba, geçen sezon başlangıcını Çin'de yaptığından fizik olarak üst seviyede değildi. Her ne kadar 35 yaşında olsa da normal fiziği çok iyi olduğu için yaş onun adına dezavantaj olmuyor. Buna rağmen Drogba'nın geçen sezona damga vurduğunu düşünürsek, hazırlık kampını Galatasaray'da yemiş bir Drogba'nın önümüzdeki sezon çok çok daha etkili olacağı varsayımında bulunmak sanırım yanlış olmaz.

Göründüğü üzere Galatasaray'ın mevcut kadrosuna Engin, Sneijder ve Kazım gibi takım içinde olan ancak geçen sezon belirli sebeplerden ötürü fayda sağlayamamış isimler katılacak. Bu, en az dış transfer kadar önemli ve dikkat edilmesi gereken bir husus. Zira sezon içerisinde bu oyuncuların verdikleri katkının ne kadar değerli olduğunu hep birlikte göreceğiz...

20 Haziran 2013 Perşembe

Galatasaray Erkek Basketbol Takımı



Sezonun en özel adamlarına bir teşekkür yazısı bu...

Futboldan sonra en çok takip edilen spor dalı olan erkek basketbolda tam 25 maç üst üste kazanma başarı gösterip, 23 yıl aradan sonra Galatasaray camiasına bu branşta şampiyonluk hediye ettiler.

Dile kolay, 25 maç...

Aslında başardıkları çok büyük bir iş fakat şu an birçoğumuz farkında değiliz. Zira bu takımın şampiyon olacağını çoook önceden hepimiz biliyorduk. Bu duygu da bizi ister istemez bir rahatlığa sürükledi. ''Acaba şampiyon olacak mıyız?'' sorusundan ziyade; ''şampiyonluk kupasını ne zaman kaldıracağız?'' sabırsızlığına geçiş yaptık.  Aynı durum futbolda da söz konusu olmuştu. Gençlerbirliği'nin Fenerbahçe'den puan aldığı hafta lig bitmiş, sonraki haftalar kısmen ''öylesine'' oynanmıştı.

Tabi bu noktaya ulaşmak kolay olmadı. Sene başında Oktay Mahmuti gidip yerine Ergin Ataman geldiğinde bu takıma inanan insan sayısı azınlıktaydı.

Maça gelmeyenlerden tutun da, takımı takip etmeyenlere kadar bir sürü insan gördük bu dönemde. Birilerine olan kızgınlıkları Galatasaray sevgilerinin önüne geçti ne yazık ki.

Yaşanan sakatlıklardan sonra Ergin Ataman yeni oyuncu istediğinde ''ehehe yine oyuncu istiyor, bahane arama'' diye dalga geçenleri sıklıkla gördük. Bunları yapanlara tepki gösterdiğimizde ise kötü olan yine biz olduk.

Böyle durumlarda her şeyin ilacı zamandır. Yapmanız gereken tek bir şey vardır; beklemek. Ve aynı zamanda inandığınız insana destek vermek.

Aynı durum iki sene önce Fatih Terim geldiğinde de yaşandı. Bakın herhangi bir ismi söylemiyorum, Fatih Terim diyorum.

Galatasaray'ı bulunduğu durumdan çıkaracak tek isim Fatih Terim dediğimizde ''ama onun egosu var'' dan tutun da ''sadece motive etmekle bu işler olmaz'' safsatasına kadar bir sürü argümanla bu karara karşı çıkıldı. O gün de aynı şey geçerliydi. Sadece beklemek gerekiyordu. İnancımızı kaybetmeden ve destekleyerek...

Zaman orada olduğu gibi burada da bizleri haklı çıkardı. Ergin Ataman; ona inanan az sayıdaki Galatasaray taraftarını utandırmadı ve bu kulübe türlü zorluklar altında çok ama çok değerli bir şampiyonluk kazandırdı.

İşin teknik ve taktik kısmına girmek istemiyorum ama takımın en önemli üç dört ismi geri dönüşü olmayacak şekilde takımdan ayrı kalmak durumunda kaldı hem de sezon ortasında. Takıma olan inanç zaten yerlerdeyken böyle bir durumun altından kalkma başarısını her teknik adam ve takım gösteremez. Ergin Ataman işte bunu başardığı için çok değerli ve bir o kadar da özel bir koç.

Size samimi gelmeyebilir ama içinde Galatasaraylılık hissini taşıyan bir adam Ergin Ataman. Ve çok da iyi bir winner.

Büyük başarılara ulaşmak istiyorsanız bazen risk almanız gerekir. Denenmemişi denersiniz. Misal; bu sene Anadolu Efes ile oynadığımız maçta bu zamana kadar hiç yapmadığı bir hamle olan üç uzunlu oyuna döndü Ergin Ataman ve bu sayede o maçı kazandı. Şartlar zordu ve bir şeyler yapması gerekiyordu. Neticede bir tercihte bulundu ve kazandı, yeniden.

Galatasaray için çok geç kalmış bir adımdı erkek basketbol branşında şampiyon olmak. Doğru insanın önderliğinde aşıldı bu eşik. Artık çok daha büyük hedefler peşinde koşma zamanı, fazla hayalperest olmadan ancak inanarak. Zira inanç ve çalışma başarıyı getirir. Ergin Ataman önderliğindeki Galatasaray da bunu başarabilecek güçte.

Ne söylense yetersiz gibi gözüken durumlar vardır ya; bu şampiyonluk da öyle işte.

Emeği geçen oyuncular, teknik ekip ve Ergin Ataman'a en içten teşekkürlerimle...

7 Haziran 2013 Cuma

Chedjou, Erman Kılıç ve Carlinhos transferleri üzerine

Fatih Terim'in göreve geldiği ilk yıl şampiyon olan ancak buna rağmen ilk yılın sonunda kadrosuna çok fazla ekleme yapan ve yeni bir omurga oluşturan Galatasaray, bu transfer sezonunda oldukça rahat. Kemikleşen bir kadro var ve bunun üzerinde bazı oynamalar ve eklemeler yapılacak.

Galatasaray'ın eksiklerini analiz ederek başlayalım. Takım, Ujfalusi'nin yaşamış olduğu talihsiz sakatlıkla birlikte savunmada lider bir oyuncu eksikliği çekti sezon boyunca. Belki de uzun vadede katkı sağlaması için alınan Dany, birden savunmasının liderliğini üstlenmek zorunda kaldı.

Dany, benim çok beğendiğim bir oyuncuydu. Özellikle Gaziantep'teyken özel hayranlıkla izlerdim. Transferine de bu yüzden sevinmiştim (hatta Fatih Terim kendisi için; çok süratli, teknik. Türkiye'nin belki de en iyi stoperlerinden biri demiş Uğur Meleke'ye). Fakat, birden takımın savunmasındaki liderlik rolünün ona verilmiş olması bazı şüpheleri de beraberinde getirdi.

Çok net bir şekilde hatırlıyorum; geçen sezon oynanan Süper Kupa finalinden önce maça dair babamla konuşurken üzerinde en çok kafa yorduğumuz şey Dany'nin maçta göstereceği performanstı. Zira, Ujfalusi cezalı olduğundan oynayamayacaktı. Dany'nin o maçtaki partneri Semih'in de geçen sezon Ujfalusi önderliğindeki savunmada görev yapmış olması, iki tecrübesiz oyuncunun yan yana oynaması anlamı taşıyordu.

Sadece o maç üzerine yapılan düşünceler bile içerisinde yoğun soru işaretleri barındırırken; bütün bir sezonu Dany - Semih ikilisi ile geçirdik.

Buna rağmen, bilhassa Semih'in, muazzam bir performans ortaya koyduğunu söylemem lazım. Ciddi manada çok ''büyük'' oynadı. Dany ile Semih sezon boyunca birbirlerinin hatalarını telafi ettiler. Dany'nin de kötü bir sezon geçirdiğini söyleyemeyiz ancak savunmaya çok daha tecrübeli bir stoperin gerektiği de net bir biçimde ortaya çıktı.

Buradan Chedjou transferine geleceğim. Yıllardır gözlemlediğim bir durum var. Fransa Ligi'nden gelen oyuncular bu topraklara çok kolay uyum sağlıyor ve birçoğu da başarılı oluyor. Bu sebepten ötürü, Fransa Ligi'nin ilk beş sırasındaki takımlardan alınan oyuncuların direkt katkı verebileceğini düşünüyorum.

Ribery olsun, Perez olsun, Mondragon olsun hatta direkt Fransa üzerinden gelmeseler de Elmander ve Dany de Fransa'da oynayan oyuncular ve hemen hepsi çok iyi performans sergilediler. Bunlar aklıma ilk gelenler, liste daha da genişletilebilir tabi. Bu durumun tersi yok mu; o da var. Mesela, yine, ilk aklıma gelen PSG'den aldığımız ancak çok da faydalı olmayan Christian. Bu tarz spesifik örnekler de pek tabii var fakat genele vurduğumuzda oldukça başarılı bir tablo çıkıyor ortaya.

Chedjou'yu daha önce hiç izlemedim. O yüzden detaylı bir analiz yapmam mümkün değil fakat bu tezim üzerinden gittiğimde; Fransa gibi bir ligde en iyi savunmacı seçilmiş olması benim için çok önemli bir veri. Bir başka önemli şey ise şu; seyreden arkadaşlarım lider özellikli bir oyuncu olduğunu söylüyor. Savunmamızdaki temel eksikliğin bu olduğu göz önüne alınırsa, isabetli bir tercih olabilir gibi duruyor.



Gelelim bir diğer transfere, Erman Kılıç'a.

Bu transferden memnun olup olmamak, transfere nasıl baktığınız ile alakalı biraz da. ''Şampiyonlar Ligi'nde şampiyonluğu hedefliyoruz, basında Nani ismi çıkıyor bizim aldığımız oyuncuya bak'' diye bir düşünceye sahipseniz; Erman Kılıç isminin sizi tatmin etmesi mümkün değil.

Ancak olaya; ''bu takımın alternatif oyuncuları  geçen sezon PTT 1.Lig takımı olan 1461 Trabzon'a kupada elendi, o yüzden çok faydalı transfer'' diye bakarsınız; Erman Kılıç ismi sizi oldukça mutlu eder.

Doğru bakış açısı da ikinci olan. Halihazırda anlamsız bir yabancı sınırlaması varken ve  Türkiye Ligi'nin kalburüstü oyuncularından biri olarak sayılabilecek Erman Kılıç'ın sözleşmesi elindeyken onu almak değil, almamak hatadır.

Herkes paylaşıyor zaten istatistiklerini, bir kez de benim paylaşmama gerek yok, görmüşsünüzdür muhtemelen. Fatih Terim, ilk şampiyon olduğu sezon Engin Baytar'dan nasıl katkı aldıysa; Erman Kılıç'tan da aynı katkıyı alabilir. Erman Kılıç biraz da yapı itibariyle Gökhan Zan tarzı bir oyuncu. Bu tarz oyuncular yedek kalmayı sorun etmez, sürekli çalışır ve şans bulduklarında bunu en iyi şekilde değerlendirmek için terinin son damlasına kadar mücadele eder.

Bu transferin bir diğer öenmli tarafı da takımdaki mevcut sol ayaklı oyuncu sayısında artışa sebep olması. Takımdaki sol ayaklı oyuncu sayısı oldukça az ve bu zaman zaman sıkıntı yaratabiliyor. Basit ve önemsiz gibi görünse de bence çok değerli bir ayrıntı.



Coritiba - Flurminense maçında, Galatasaray'ın müstakbel transferi Carlinhos'u seyretme şansı buldum. Herkes gibi ben de kendisini videolardan izlemiştim fakat 90 dakika seyretme şansım olmamıştı. Açıkçası merak ettiğimde bir oyuncuydu.

Şöyle küçük bir anı ile başlayayım; geçen sezon yazlıkta olduğum bir dönemde babam aradı ve gece herhangi bir futbol maçı olup olmadığını sordu. Şansına o gece Fluminense'nin maçı vardı, izlemesini önerdim. Ertesi gün babamı aradım maçı izleyip izlemediğini sormak için. İzlediğini ve Fluminense takımında çok iyi oynayan, hayran kaldığı bir sol bek oyuncusu olduğunu söyledi. İsmini hatırlayamıyorum şu an ama çok kaliteli topçu dedi. Tabi daha sonra bu ismin Carlinhos olduğunu araştırıp, öğrendik.

Babamın futbol görüşlerine çok değer veririm. Futbolcudan da anlar. Onun tesadüfen izlediği bir maçta beğenmiş olduğu oyuncunun bir sezon sonra Galatasaray ile anılması kuşkusuz hoş bir sürpriz oldu bizim için. Bu olaydan sonra Carlinhos'u 90 dakika izleme isteğim daha da bir arttı.

Bir oyuncunun kaliteli mi yoksa vasat mı olduğunu izlemiş olduğunuz bir maçtan anlayabilirsiniz. İzlediğiniz maçta performansı vasat olabilir ancak yeteneği ile size mesajı verir. Yaptığım analizin bir maç üzerinden olduğunu bir kez daha vurgulayarak şunları söyleyebilirim; Carlinhos gerçekten de çok yetenekli bir oyuncu. Hemen hemen bütün Brezilyalı oyuncularda olan ''bilek inceliği'' Carlinhos'ta da mevcut. Çok rahat adam geçebiliyor ve gerektiğinde geriden oyun kurma işini üstlenebiliyor (devşirme sol bek Riera'nın geçen sezon bu özelliği ile Galatasaray'a çok fayda sağladığını hatırlamakta fayda var).

Fatih Terim'in çok sevdiği bir bek stiline sahip kendisi. Sürekli hücumu düşünüyor ancak bunu yaparken de savunmadaki temel görevlerini unutmuyor. Özellikle maçın başındaki bir pozisyonda Coritiba atağında kademeye girerek takımınının gol yemesine engel oldu.

Benim şansıma olsa gerek; maçta takımının tek golünü Carlinhos attı. Kornerden ön direğe kesilen topu kafayla filelere gönderdi. Ancak bu, çokça gördüğümüz bir özelliği değil.

Bunun yanı sıra, ortaları oldukça isabetli. Öylesine içeriye top şişirmiyor, bilinçli toplar kesiyor. Gözüme takılan zaaflarından biri sert bir oyuncu olmaması. Bu durum, oynadığı ligden de kaynaklanıyor olabilir, bilemiyorum. Netice itibariyle çok komple bir oyuncu olduğunu ve fayda sağlayabileceğini düşünüyorum.

24 Mayıs 2013 Cuma

Babam gibi seviyorum...



Hayatta birilerini seversiniz, o gider. Yasını tutarsınız. Yıllar alır. Daha sonra karşınıza bir başkası çıkar. Bir bakışı, bir sözü, bir hareketi sizi etkiler. Onun girdabına girer, çıkamazsınız. Sonra da ona karşı hisler beslemeye başlarsınız. Eğer istikrarı yakalarsanız; ne ala. Yok eğer yakalayamazsanız, bu bir kısır döngüdür. Doğru insanı bulana dek böyle devam eder.

Hayat da futbol gibi derler ya; çoğu zaman değildir aslında. Doğru insanı bulur, ona saygı duyup, onu severseniz tabi. Bir futbolcuyu seversiniz, nefret ettiğiniz takıma gider, o an kendinizi aldatılmış gibi hissedersiniz. Oyunu sorgularsınız ama sonra aklınıza tuttuğunuz takım gelir, ''aslolan o'' dersiniz ve yola devam edersiniz.

Hayatta hep doğru insanları sevdim. Buna futboldaki karakterler de dahil. Çocukluğumun baş kahramanı olduğundan mıdır bilinmez ama ona olan sevgimin büyüklüğünü kelimelerle tarif edemeyeceğim ve beni asla hayal kırıklığına uğratmayan tek adam Fatih Terim oldu.

Sevmiyorum, tapıyorum. Ona çok güveniyorum. ''Babam kadar seviyorum'' diye tanımlarım bana Fatih Terim'i soranlara... Zira başka türlü ona olan sevgimi anlatamam ki... İlginçtir aynı soruyu babama sorsanız, o da aynı cevabı verir. Babam bizleri, yani çocuklarını, nasıl seviyorsa, Fatih Terim'i de öyle seviyor. Biz babamı nasıl seviyorsak; Fatih Terim'i de öyle seviyoruz.

Bunu insanların anlamasını da beklemiyorum aslında. Bir kız ile çıksam, sırf ben ile yani arkadaşlarıyla çıkıyor diye saygı duyup, ona göre davranır ya insanlar; heh işte bu konuda da öyle davranıp, tepki verseler yeter.

Yüz yüze hiç tanışmadım. Bir kere Galatasaray Tv vasıtasıyla mesaj gönderdim, sorumu cevapladı, bir kere de Simge Fıstıkoğlu yanımda telefonla aradı, benden ve ona olan sevgimden bahsetti (hala Simge Fıstıkoğlu'na dua ederim o hareketinden dolayı, hakkı hakikaten ödenmez). Bu kadar. Ancak futbolun ve Galatasaray'ın bana kazandırdığı en büyük isim kendisi oldu.

İyi ki Galatasaraylıyım diye şükrettiğim zamanlarda aklıma gelen ilk isim hep o olur. Ali Sami Yen'e ve Metin Oktay'a saygı duyarım ama benim gördüğüm en büyük Galatasaray efsanesi Fatih Terim'dir.

Bazı akşamlar kulaklığımı takıp şarkı dinlerken Galatasaray'ı düşünürüm ve aklıma bir şekilde o gelir. Takımın başında olsa da, olmasa da...

Sadece Galatasaray'ı mı düşünüyorum, tabii ki hayır. Çok farklı insanlar aklımın içinden geçti yazlıkta, balkondaki salıncakta oturup sabahın ilk ışıklarına kadar dışarıyı izlerken...

Hani birini seversiniz ve ne yaşanırsa yaşansın hiç unutmazsınız ya; Fatih Terim de öyle aslında. Her şeyi düşünürüm. Önem sırasına göre yerleri değişir ama kapanış hep Fatih Terim ile olur.

Çoğu zaman onunla aynı şeyleri düşündüğümü hissederim. Verdiği kararları görünce de bu düşüncemden emin olurum. Bilhassa da Galatasaray konusunda.

Onun basın toplantılarında, röportaj ve sohbetlerinde söylediği sözler çoğu zaman hayatımda belirleyici unsurlar olur. Onu ve söylediklerini örnek alırım. Ve her seferinde bir kez daha kendimle gurur duyarım; ne kadar doğru bir insanı sevip, örnek aldığım için...

Bazı akşamlar olur ki insanlar tatlı krizine girer ve yemeden duramazlar. Benim de bazı akşamlar Fatih Terim krizim oluyor. Keşke yanımda olsa da ona olan sevgimi ifade etsem diye düşünürüm ama yanımda değildir ve sevgimi ya babamla paylaşırım ya da buralara dökerim.

Evet, yine Fatih Terim sevgim geldi. Hem de tam yarınki sınava çalışırken. Ona çalışmak varken burada bu yazıyı yazdığım için pişman mıyım, tabii ki hayır.

Seni çok seviyorum hocam.

7 Mayıs 2013 Salı

Şampiyon Galatasaray



Geçen seneki stresli ve son maça kalan yorucu şampiyonluktan sonra bu seneki şampiyonluk oldukça sönük kaldı. Şu an hemen hemen tüm Galatasaraylılar normal bir lig maçı kazanmış gibiler. Yakalanan başarı sadece bir gün kutlandı ve ertesi gün herkes normal hayatına geri döndü. Bunda hemen hemen bütün sezonu lider geçmiş olmanın da payı var şüphesiz. Galatasaray, adeta şampiyon başladığı sezonu şampiyon bitirdi.

Yeni kurulan takımın ilk senesinde şampiyon olması mı daha zordur yoksa takip eden sezonda üst üste ikinciyi kazanmak mı, her zaman tartışılır. Her ne olursa olsun, ilk durumun daha zor olduğunu düşünenlerdenim. Neticede yeni kurulan bir takım, birbirini tanımayan oyuncular ve ulaşılması gereken büyük başarılar... Tüm handikapları gidermeli ve arzulanan başarıya ulaşmalısın. Galatasaray böyle bir ortamda şampiyonluğu son maçta hem de Kadıköy'de kazanmıştı geçen sene. Dolayısıyla o şampiyonluk, bu senekine göre çok çok daha zordu. İçerisinde çok fazla mesaj barındırması, şike davasından sonraki ilk sezonda kupayı şike skandalının baş aktörü olan Fenerbahçe'nin sahasında kaldırması oyuncu ve taraftara ne derece özgüven yüklediyse; aynı oranda da rakipte özgüven kaybına neden oldu.

İlk senede gelen şampiyonluk, kadro iskeletinin oturması, Şampiyonlar Ligi'ne doğrudan katılmış olmanın maddi getirisi gibi birçok etken Galatasaray'ın bir sonraki sezonu da zirvede bitireceği tezini kuvvetlendiriyordu.  Buna rağmen Galatasaray'ı en az geçen sezonki kadar çetrefilli bir yol bekliyordu zira takımın iskeletini oluşturan Muslera, Ujfalusi, Melo ve Elmander dörtlüsünden üçü belirli sebeplerden ötürü takıma katkı veremiyordu. Bunun anlamı şuydu; Galatasaray kendine yeni bir iskelet oluşturmak zorundaydı.

Galatasaray'ın belirli bir süre istenilen futbolu oynayamayışında yatan temel problem bu sıkıntıdan kaynaklanıyordu. Özellikle ilk yarıda Galatasaray'ı rakiplerinden ayıran temel fark kadro kalitesi oldu. Yeni kurmuş olduğu omurgası henüz oturmamış olsa da kadrodaki oyuncuların kalitesi Galatasaray'ın ilk yarıyı en yakın rakibinin beş puan önünde bitirmesini sağladı.

Skor olarak bir şekilde istediğini elde eden ancak oynadığı oyun dolayısıyla bolca ''acaba'' barındıran Galatasaray'ın kaderine direkt etki eden olay Fatih Terim'in 4-3-1-2 sistemine geçmesi oldu. Schalke maçından önce yapılan bu radikal hamle, takımdaki tüm oyuncuların maksimum verim vermesini sağladı. Özellikle Sneijder - Drogba ve Burak üçlüsünün bu hamleden sonra aynı anda sahada yer alıp, aynı oranda katkı vermeye başlaması Galatasaray'ı büyük bir buhrandan kurtarmış oldu.

Melo etkisi

Galatasaray bu sistem değişikliğiyle beraber en önemli transferini de gerçekleştirdi; Felipe Melo. Geçtiğimiz sezon Selçuk ile beraber muazzam işlere imza atan Brezilyalı, sezon başındaki bilinmezlik ve geç kalınmışlıktan dolayı  sezonun yarısından fazlasında silik bir performans ortaya koydu. Fizik olarak istenilen seviyeye yaklaştıkça sahada fark yaratmaya başlayan Melo, ''diamond'' diye adlandırabileceğimiz yeni şablonda rolünü çok iyi benimsedi ve kendini net olarak buldu.

Melo, fizik olarak güçlü oldukça sahada fark yaratabilen bir isim. Hazır olmadığı dönemlerde en çok göze çarpan eksikliği hamle zamanlamalarında yapmış olduğu hatalardı. Bu durum, onun sürekli faul yapmasına ve, doğal olarak, sinirlenmesine yol açıyordu.

Twitter'dan beni takip edenler çok net hatırlayacaklardır; sezonun ilk maçlarında Melo'nun sahadaki hali üzerine ''şeker gibi adam olmuş. Sıfır itiraz, bolca sakinlik'' tarzı bir yorum yapmıştım. Kendinde o gücü bulamayan Melo, taraftarı ateşleyen ''deli adam'' imajından da kısmen sıyrılmıştı. Ne zamanki fizik olarak güçlenmeye başladı, bu sezon kendini bulduğu ilk önemli maç Arena'da oynanan Manchester maçıydı tahminimce, o zaman taraftarı da ateşleme görevine yeniden soyundu. Hatta o maçta Burak'ın attığı golden hemen önceki kornerde pozisyonu yaratan isim olmuş ve hemen akabinde taraftarı yeniden ayağa kaldırmıştı.

Saygı duyulması gereken adam: Albert Riera


Elbette Didier Drogba'nın yapmış olduğu katkıya değineceğiz ancak ondan önce hakkını teslim etmemiz gereken bir adam var; Albert Riera.

Hakan Balta'nın sakatlık haberiyle sarsılıp, kara kara düşündüğümüz o günlerde Fatih Terim tarafından sol beke çekilen İspanyol'a güvenen insan sayısı çok azdı. İlk sezon gelen şampiyonluğun ardından, kadro planlamalarında kendisine yer verilmeyen isimlerdendi.

Riera oldukça teknik ve futbolu çok iyi bilen bir isim fakat nedendir bilinmez, geçen sezon sol kanatta görev aldığı maçlarda beklenen etkiyi yapmaktan oldukça uzak kaldı. Hücumdaki akıcılığı bir türlü sağlayamadı. Buna rağmen Fatih Terim, Kadıköy'deki şampiyonluk maçında Riera'yı 11'e koymuştu. Bu, Fatih Terim'in ona inandığının net bir göstergesiydi aslında.

Yine hafızalarımızı tazelersek, geçen sezon Arena'da oynanan Kayserispor maçında Hakan Balta'nın yokluğunda Riera sol bek oynamış ve Melo'nun atmış olduğu golün asistini yapmıştı. Belki bu senenin izlerini o maçta Fatih Terim gördü, bilemeyiz. Neticede bir risk aldı ve başarıya ulaştı.

Riera, hücuma çıkışlar yapmasının yanı sıra, defanstan oyun kurarken güvenilir bir adam olmasıyla da fark yarattı. Teknik bir oyuncu olduğu için çoğu zaman kendisine güvenip adam eksiltti ve takımın defanstan çıkmasına katkıda bulundu. Temel savunma bilgilerini öğrenmesiyle beraber ise güvenilen bir oyuncu haline dönüştü.

Lider: Didier Drogba

Elmander, Umut ve Burak'ın olduğu yerde Drogba'ya ihtiyaç var mıydı ya da şöyle soralım; sol bek ve stoper almak varken Drogba'yı almak lüks müydü?

Bu sorular, taraftarın kafasını kısa bir süre de olsa kurcaladı. Hatta yazdıklarıyla insanları etkileme potansiyeli çok yüksek olan bazı ''sözde'' spor yazarları; bu konu üzerinde çok net ifadeler kullanarak Drogba transferine şerh koymuştu. Yanılıp, hiçbir şey olmamış gibi Drogba dilenciliği yapmaları tabii ki uzun sürmedi.

Drogba, Galatasaray'a gol atarak katkı vermedi. En önemlisi, sahip olduğu liderlik vasıflarını sahada Galatasaray lehine oldukça iyi kullandı. Özellikle Fatih Terim'in cezalı olduğu maçlarda takımın saha içerisindeki antrenörü gibiydi.

Tüm bunların yanı sıra, ileriye gelen topları tutup, Galatasaray'ın hücumda çoğalmasına yardımcı oldu ve bir oyun kurucu edasıyla asistler yaparak skora katkıda bulundu. Gol ve asist hanesine sayı yazdırmadığı maçlarda dahi oyunu çözebilecek çok önemli paslar attı. Birçok maç var söyleyebileceğimiz ama ilk aklıma gelen Kayserispor maçındaki muazzam oyunuydu. Attığı paslar ve  yapmış olduğu adam eksiltmelerle ne kadar büyük bir futbolcu olduğunu, bu oyunu ne kadar iyi bildiğini hepimize defalarca kanıtladı.

Ve tabii ki Fatih Terim...

Galatasaraylı olmayan herkes çok iyi biliyordu ki, Galatasaray'ı durdurmanın tek, belki de en etkili, yolu Fatih Terim'i etkisiz hale getirmekten geçiyordu.

Verilen üç maçlık cezada bunu net bir biçimde gördük. O sekansta Galatasaray beş puan bıraktı. Ardından bir itibarsızlaştırma çalışması başladı. Saha dışını yönetmede bir usta olan ve bu da 3 Temmuz'daki şike operasyonunda net bir biçimde ortaya çıkan Aziz Yıldırım ve arkadaşları bu sürecin görünmez aktörleriydi. Özellikle kulüp kanallarında Fatih Terim'in üzerine oyunlar oynayıp, tüm ilgiyi o noktaya çekmeye çalıştılar. Ardından devreye hakemler girdi ve bu kez onlar Fatih Terim aleyhine çalışmaya başladı.

Herkesin olduğu gibi Hoca'nın da bir dayanma gücü vardı. Mersin maçı, bardağı taşıran son damla oldu. Herkesin unuttuğu bir şey vardı; Fatih Terim eskisinden daha da hırslıydı. Kendi deyimiyle ''Ay'dan da yönetse takımını şampiyon yapacaktı.''

Yaptı da.

Sivas maçından sonra tüm sahayı turlarken yüzündeki gururu ve hak edilerek kazanılmış başarının mutluluğunu net bir biçimde görebiliyordunuz.

İşin teknik, taktik boyutunu daha detaylıca ele alacağız. Daha öncesinde kapatmamız gereken bir hesap var. Yine bir 12 Mayıs akşamı, şampiyon gibi gidip, şampiyon gibi oynayıp, şampiyon gibi döneceğiz. Sonra oturup eksiği, gediği yazarız.

Yazıyı Fatih Hoca'nın bir cümlesiyle bitiriyorum;

''Benim düşmanım yok, başarının düşmanı var.''