Didier Drogba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Didier Drogba etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Temmuz 2013 Çarşamba

Notts County maçının ardından





Hazırlık maçları her zaman heyecan verici olmuştur benim için. Takımın en hazır olmayan halinden başlayıp, formunun zirvesine çıktığı ana kadar geçirdiği evrimi görme şansı yakalarsınız. Bu da muazzam bir haz verir.

Galatasaray’ın oynamış olduğu iki hazırlık maçında da şunu net bir biçimde görme fırsatımız oldu. Hoca’nın kafasında, şimdilik, iki sistem var. İlki; 4-2-3-1. Her iki hazırlık maçının ilk yarısında da bu sistemi denedi Fatih Terim. Birinde Elmander tek forvetteki isimdi, diğerinde Umut. Hoca, bu sistemi denediğinde sahada yer alan kadro rotasyon ağırlıklı oyunculardan oluşuyordu. Birkaç as adam dışında (Eboue,Riera gibi) bu oyuncuları görmek istedi bu sistem içerisinde.

Diğer sistem ise geçen sezonki Schalke deplasmanıyla birlikte ortaya çıkan ve bir nevi şampiyonluğu getiren sistem; 4-1-3-2. Bu sistemi as oyuncuların ağırlıkta olduğu kadroda denedi Fatih Hoca. Melo’nun yokluğunda bu görevi zaman zaman Yekta, zaman zaman da Selçuk üstlendi. Geçtiğimiz sezon Selçuk’un üstün bir gayret ve başarıyla oynadığı sol iç mevkisinde ise bu kez Emre Çolak ve Erman Kılıç denendi.

Buradan şu noktaya gelmek istiyorum, takım içerisinde Melo’nun muadili olabilecek tek oyuncunun Ceyhun Gülselam olabileceğini düşünüyorum. Hoca, orada geçen sezon Engin’i denedi, bu sene de Yekta’yı deniyor. Ancak ne Engin ne de Yekta o vasıfta oyuncular değil kanımca. Bilhassa Engin’in orta sahanın göbeğine hapsedilmesinden ziyade, kanatlarda kullanılması taraftarıyım. Çünkü Engin o mevkide oynayabilecek kadar  teknik kapasitesi üst düzeyde olan bir oyuncu değil. Sadece hırsı ve mücadele gücü onu o mevki için alternatif olarak kılıyor. Oysa Engin kanatta denense, kısmen daha bağımsız oynayacağından, çok daha yaratıcı ve faydalı olabilir.  Yekta ise oyun kurucu gibi oynatıldığında daha fazla fayda verebilecek bir isim. Nitekim kendini hissettirdiği zamanlarda Kasımpaşa’da o görevdeydi.

Tabi kanat dedim ancak henüz hangi sistemin uygulanacağını da kestiremiyoruz. 4-1-3-2’de salt bir kanat anlayışının olmadığını biliyoruz. Bu sistemde beklerin önemi bir kat daha artıyor ve merkezde oynayan oyuncular hem merkez hem de kanat oyuncusuymuş gibi oynuyor. 

Engin’in inanılmaz verimli oynadığı ilk sezona geri dönelim. Hoca, Engin’i kanatta kısmen serbest bırakarak oynatmış ve Engin’den maksimum verim almıştı ancak geçen sezon Melo’nun kampa çok geç katılması ve eldeki tek alternatif olan Ceyhun’un yeterli katkıyı verememesi Engin alternatifini ortaya çıkartmıştı. Bu sene ise Melo kampa yetişiyor ve onun alternatifi olan Ceyhun da geçen sezonun kendisine verdiği özgüvenle çok daha etkili oynuyor. Bu açıdan, Engin’in kenar oyuncusu rotasyonu için düşünülmesinin çok daha olumlu olacağı kanaatindeyim.

Önümüzdeki sezon en çok katkı vermesi beklenen oyunculardan biri de Emre Çolak. Taraftarlar tarafından çokça eleştirilse de, önemli bir potansiyele sahip genç oyuncu. Emre Çolak, Fatih Terim tarafından ilk sezon yokluktan dolayı kanatta denense de merkez orta sahada oynama yetileri çok daha kuvvetli olan bir oyuncu. Nitekim geçen sene Fatih Terim kendisine bu mevkide görev vermiş ve Emre de sezon başında burada kısmen etkili olmuştu (hatta sezonun ilk maçı olan Kasımpaşa karşılaşmasında sahanın adeta yıldızıydı ve Melo’nun yerinde oynayıp, Selçuk’a partnerlik yapmıştı).

Bu sene oynanan iki maçta da Emre’yi oyun kurucu olarak sahaya sürdü Fatih Terim. Zaman zaman sistem değiştiğinde sol içe de kendisini kaydırdı. Emre de ilk maçta oynadığı futbolla beklentileri yine arttırırken ikinci maçta kısmen hayal kırıklığı yarattı. Belki de onun bu istikrarsızlığı taraftar nezdindeki kredisinin de çok çabuk tükenmesine sebep oluyor. Oysa, kafasını sadece futbola verebilse; çok önemli işler başarabilir Galatasaray adına. Tekniği çok iyi, sol ayağını da hakeza iyi kullanıyor. İyi de şut atıyor ancak ‘’decision’’ diye adlandırabileceğimiz karar verme yetisi, ya da futbol zekası, çok üst düzeyde değil. Bu da onun önündeki en büyük engel olarak duruyor. Fakat çalıştığı hoca, Türkiye’nin en iyisi. Avrupa’nın da sayılı teknik adamlarından biri. Bu eksikliğini onunla daha fazla diyalog haline girerek ve onun tavsiyelerine uyarak giderebilir. Bunun dışında, Sneijder gibi mevkisinin en iyi 10 oyuncusundan biriyle aynı takımda yer alıyor. Onun zekasından ve tecrübesinden faydalanmak da onun elinde. Eğer, elindeki bu fırsatı kullanıp, kendini geliştirebilirse Galatasaray’a hem bugün hem de gelecekte oldukça faydası dokunabilir.

Bunun dışında, Fatih Terim’in oyuncularından bu sezon bolca hücum pres ve kapılan toplarla hızlı hücum istediğini biliyoruz. İlk maçta olmasa da Notts County maçında hücum presten emareleri görme fırsatı bulduk. Bu sayede önce Umut ardından da Engin rakipten topu kapıp, çok ciddi tehlikeler yarattı rakip kalede. Buna ek olarak, zaman zaman tek ve dikine paslarla oyunun temposunu yukarılara çekmeye çalışıp, daha akıcı şekilde hücum etmek isteyen bir Galatasaray gördük.

Fatih Terim’in idmanlarda üzerinde durduğu konulardan bir tanesi de şut çekme meselesiydi. Galatasaray, son iki sezonda şut çekme konusunda oldukça pasif kalmıştı. Neticede gol atmak istiyorsanız bunun en büyük silahı şut çekmek. Pas ve diğer organizasyonlarla da bir yere kadar etkili olabiliyorsunuz. Eğer henüz makine gibi işleyen bir takıma sahip olamamışsanız, oyunun sıkıştığı anlarda oyunu çözebilmek adına şut, en büyük silahınız olabilir. Galatasaray iki maçtır uzaktan şutu deniyor. Başarılı oluyor ya da olmuyor ancak deniyor. Bu olumlu bir durum. Emre Çolak ve Sneijder’in bu vesile ile atmış olduğu iki klas gol olduğunu da hatırlatalım.

Malaga maçı büyük resmi görebilmek açısından büyük önem taşıyor. Rotasyon oyuncularından ziyade as futbolcularıyla maça başlayacaktır Fatih Terim. Böylece hem kafasındaki sisteme hem de oynatmak istediği futbola dair ipuçlarını daha net bulabiliriz.

11 Temmuz 2013 Perşembe

İç transferin önemi



Transfer önemlidir. Bilhassa taraftarlar için dış transferler çok önemlidir. Taraftar; sürekli yıldız oyuncu gelmesini ve onları kendi takımlarının forması altında izlemeyi ister. Hakkıdır da.

Bir de iç transfer vardır. Taraftar; sevdiği oyuncuların sözleşmesinin uzatılmasını ister ve çoğu zaman da olaya mantıksal çerçevede değil, duygusal açıdan bakar. Yine hakkıdır. Çünkü taraftarlık böyle bir şeydir. Çoğu zaman futbolun bir oyun olduğunu unutup, oyuncu ve teknik heyetle bağ kurarsın. Birnevi aşk gibidir. Aşk'ta da mantık devreye girse, duygular kaybolur. Nasıl ki aşk'ın en saf hali güzelse; futbol takımlarına beslenen sevgide de bu güzeldir. Hesapsız, kitapsız; sadece sevmek. Ne güzel şey...

İç transfere değineceğim. Geçtiğimiz günlerde Gökhan Zan ve Engin Baytar ile sözleşme yenilendi. Gökhan Zan'ın ''cam adam'' görüşlerinden sıyrılıp, saygı duyulan bir oyuncu halini almasına çok sevindim.

Bir futbolcunun taraftar nezdinde olumsuz algıya sahip olması çok kötü bir durumdur. O algıyı kırmak çoğu zaman imkansıza yakındır. Bunu başarabilenler de saygı duyulmayı hakeder. Gökhan Zan da saygıyı hakediyor.

İlk 11 oyuncusu olmadığını o da biliyor. Çoğu zaman yedek kalıyor ancak kapris yapmıyor. Çalışıyor. Sadece ve sadece çalışıyor. Görev kendisine geldiğinde de elinden gelenin en iyisini yapıyor. Allah çalışana yardım eder derler; Gökhan da formayı kaptığında ortaya koyduğu yürekle taraftar nezdindeki algısını değiştirmeyi başardı birnevi çalışmanın karşılığını aldı. Rotasyonda çok faydalı olacaktır.

Gelelim Engin Baytar'a.

İnsanları kaybetmek kolaydır. Mühim ve zor olan onları kazanabilmektir. Fatih Terim'in de bu konuda usta bir isim olduğunu biliyoruz. Yine kolay olanı seçmek yerine zor olanı tercih etti. Engin'e bir kez daha ''sana güveniyorum'' mesajı verdi. Engin bu mesajın ne kadarını algılayabilecek, onu sezon içerisinde göreceğiz.

Malum yabancı meselesinden sonra Türk oyuncuların hem önemi hem de ortaya koyacakları performans kat be kat arttı ve başarıda kilit rol halini aldı.

Engin, iki sene önce Kadıköy'de ilan edilen şampiyonluğun kahramanlarındandı. Ancak aynı Engin geçen sezon adeta yokları oynadı. Hazır, futbola konsantre olmuş bir Engin'in neler yapabileceğini hepimiz çok iyi biliyoruz. Yedekte Türk oyuncuların oturacak olmasını da göz önüne alınca Engin'in göstereceği iyi performansın en az dış transfer kadar değerli olacağını söylemek sanırım yanlış olmaz.

Engin, işin sadece teknik kısmından ziyade mücadele gücüyle de çok değerli bir oyuncu. Misal, yetişmesi zor olan topa bile koşar ya da ekstra çaba sarfederek top kapar, taraftar bu olaydan sonra gaza gelir, desteğini arttırır vs.

Drogba ve Sneijder faktörü


Geçtiğimiz sezon potansiyelini sahaya yansıtamayan bir diğer isim de Wesley Sneijder'di. Neden bilmiyorum ancak Sneijder inanılmaz derecede göz ardı ediliyor. Sneijder'in ne denli büyük bir oyuncu olduğunun farkında değil sanırım insanlar. Mevkisinin sayılı oyuncularından biri önümüzdeki sene Galatasaray hücumlarında beyin olacak. Bu durumun farkedilmemesininde temel sebep Sneijder'in geçen sene sakatlıktan ötürü son haftalarda sahada olamaması sanırım.

Didier Drogba, geçen sezon başlangıcını Çin'de yaptığından fizik olarak üst seviyede değildi. Her ne kadar 35 yaşında olsa da normal fiziği çok iyi olduğu için yaş onun adına dezavantaj olmuyor. Buna rağmen Drogba'nın geçen sezona damga vurduğunu düşünürsek, hazırlık kampını Galatasaray'da yemiş bir Drogba'nın önümüzdeki sezon çok çok daha etkili olacağı varsayımında bulunmak sanırım yanlış olmaz.

Göründüğü üzere Galatasaray'ın mevcut kadrosuna Engin, Sneijder ve Kazım gibi takım içinde olan ancak geçen sezon belirli sebeplerden ötürü fayda sağlayamamış isimler katılacak. Bu, en az dış transfer kadar önemli ve dikkat edilmesi gereken bir husus. Zira sezon içerisinde bu oyuncuların verdikleri katkının ne kadar değerli olduğunu hep birlikte göreceğiz...

7 Mayıs 2013 Salı

Şampiyon Galatasaray



Geçen seneki stresli ve son maça kalan yorucu şampiyonluktan sonra bu seneki şampiyonluk oldukça sönük kaldı. Şu an hemen hemen tüm Galatasaraylılar normal bir lig maçı kazanmış gibiler. Yakalanan başarı sadece bir gün kutlandı ve ertesi gün herkes normal hayatına geri döndü. Bunda hemen hemen bütün sezonu lider geçmiş olmanın da payı var şüphesiz. Galatasaray, adeta şampiyon başladığı sezonu şampiyon bitirdi.

Yeni kurulan takımın ilk senesinde şampiyon olması mı daha zordur yoksa takip eden sezonda üst üste ikinciyi kazanmak mı, her zaman tartışılır. Her ne olursa olsun, ilk durumun daha zor olduğunu düşünenlerdenim. Neticede yeni kurulan bir takım, birbirini tanımayan oyuncular ve ulaşılması gereken büyük başarılar... Tüm handikapları gidermeli ve arzulanan başarıya ulaşmalısın. Galatasaray böyle bir ortamda şampiyonluğu son maçta hem de Kadıköy'de kazanmıştı geçen sene. Dolayısıyla o şampiyonluk, bu senekine göre çok çok daha zordu. İçerisinde çok fazla mesaj barındırması, şike davasından sonraki ilk sezonda kupayı şike skandalının baş aktörü olan Fenerbahçe'nin sahasında kaldırması oyuncu ve taraftara ne derece özgüven yüklediyse; aynı oranda da rakipte özgüven kaybına neden oldu.

İlk senede gelen şampiyonluk, kadro iskeletinin oturması, Şampiyonlar Ligi'ne doğrudan katılmış olmanın maddi getirisi gibi birçok etken Galatasaray'ın bir sonraki sezonu da zirvede bitireceği tezini kuvvetlendiriyordu.  Buna rağmen Galatasaray'ı en az geçen sezonki kadar çetrefilli bir yol bekliyordu zira takımın iskeletini oluşturan Muslera, Ujfalusi, Melo ve Elmander dörtlüsünden üçü belirli sebeplerden ötürü takıma katkı veremiyordu. Bunun anlamı şuydu; Galatasaray kendine yeni bir iskelet oluşturmak zorundaydı.

Galatasaray'ın belirli bir süre istenilen futbolu oynayamayışında yatan temel problem bu sıkıntıdan kaynaklanıyordu. Özellikle ilk yarıda Galatasaray'ı rakiplerinden ayıran temel fark kadro kalitesi oldu. Yeni kurmuş olduğu omurgası henüz oturmamış olsa da kadrodaki oyuncuların kalitesi Galatasaray'ın ilk yarıyı en yakın rakibinin beş puan önünde bitirmesini sağladı.

Skor olarak bir şekilde istediğini elde eden ancak oynadığı oyun dolayısıyla bolca ''acaba'' barındıran Galatasaray'ın kaderine direkt etki eden olay Fatih Terim'in 4-3-1-2 sistemine geçmesi oldu. Schalke maçından önce yapılan bu radikal hamle, takımdaki tüm oyuncuların maksimum verim vermesini sağladı. Özellikle Sneijder - Drogba ve Burak üçlüsünün bu hamleden sonra aynı anda sahada yer alıp, aynı oranda katkı vermeye başlaması Galatasaray'ı büyük bir buhrandan kurtarmış oldu.

Melo etkisi

Galatasaray bu sistem değişikliğiyle beraber en önemli transferini de gerçekleştirdi; Felipe Melo. Geçtiğimiz sezon Selçuk ile beraber muazzam işlere imza atan Brezilyalı, sezon başındaki bilinmezlik ve geç kalınmışlıktan dolayı  sezonun yarısından fazlasında silik bir performans ortaya koydu. Fizik olarak istenilen seviyeye yaklaştıkça sahada fark yaratmaya başlayan Melo, ''diamond'' diye adlandırabileceğimiz yeni şablonda rolünü çok iyi benimsedi ve kendini net olarak buldu.

Melo, fizik olarak güçlü oldukça sahada fark yaratabilen bir isim. Hazır olmadığı dönemlerde en çok göze çarpan eksikliği hamle zamanlamalarında yapmış olduğu hatalardı. Bu durum, onun sürekli faul yapmasına ve, doğal olarak, sinirlenmesine yol açıyordu.

Twitter'dan beni takip edenler çok net hatırlayacaklardır; sezonun ilk maçlarında Melo'nun sahadaki hali üzerine ''şeker gibi adam olmuş. Sıfır itiraz, bolca sakinlik'' tarzı bir yorum yapmıştım. Kendinde o gücü bulamayan Melo, taraftarı ateşleyen ''deli adam'' imajından da kısmen sıyrılmıştı. Ne zamanki fizik olarak güçlenmeye başladı, bu sezon kendini bulduğu ilk önemli maç Arena'da oynanan Manchester maçıydı tahminimce, o zaman taraftarı da ateşleme görevine yeniden soyundu. Hatta o maçta Burak'ın attığı golden hemen önceki kornerde pozisyonu yaratan isim olmuş ve hemen akabinde taraftarı yeniden ayağa kaldırmıştı.

Saygı duyulması gereken adam: Albert Riera


Elbette Didier Drogba'nın yapmış olduğu katkıya değineceğiz ancak ondan önce hakkını teslim etmemiz gereken bir adam var; Albert Riera.

Hakan Balta'nın sakatlık haberiyle sarsılıp, kara kara düşündüğümüz o günlerde Fatih Terim tarafından sol beke çekilen İspanyol'a güvenen insan sayısı çok azdı. İlk sezon gelen şampiyonluğun ardından, kadro planlamalarında kendisine yer verilmeyen isimlerdendi.

Riera oldukça teknik ve futbolu çok iyi bilen bir isim fakat nedendir bilinmez, geçen sezon sol kanatta görev aldığı maçlarda beklenen etkiyi yapmaktan oldukça uzak kaldı. Hücumdaki akıcılığı bir türlü sağlayamadı. Buna rağmen Fatih Terim, Kadıköy'deki şampiyonluk maçında Riera'yı 11'e koymuştu. Bu, Fatih Terim'in ona inandığının net bir göstergesiydi aslında.

Yine hafızalarımızı tazelersek, geçen sezon Arena'da oynanan Kayserispor maçında Hakan Balta'nın yokluğunda Riera sol bek oynamış ve Melo'nun atmış olduğu golün asistini yapmıştı. Belki bu senenin izlerini o maçta Fatih Terim gördü, bilemeyiz. Neticede bir risk aldı ve başarıya ulaştı.

Riera, hücuma çıkışlar yapmasının yanı sıra, defanstan oyun kurarken güvenilir bir adam olmasıyla da fark yarattı. Teknik bir oyuncu olduğu için çoğu zaman kendisine güvenip adam eksiltti ve takımın defanstan çıkmasına katkıda bulundu. Temel savunma bilgilerini öğrenmesiyle beraber ise güvenilen bir oyuncu haline dönüştü.

Lider: Didier Drogba

Elmander, Umut ve Burak'ın olduğu yerde Drogba'ya ihtiyaç var mıydı ya da şöyle soralım; sol bek ve stoper almak varken Drogba'yı almak lüks müydü?

Bu sorular, taraftarın kafasını kısa bir süre de olsa kurcaladı. Hatta yazdıklarıyla insanları etkileme potansiyeli çok yüksek olan bazı ''sözde'' spor yazarları; bu konu üzerinde çok net ifadeler kullanarak Drogba transferine şerh koymuştu. Yanılıp, hiçbir şey olmamış gibi Drogba dilenciliği yapmaları tabii ki uzun sürmedi.

Drogba, Galatasaray'a gol atarak katkı vermedi. En önemlisi, sahip olduğu liderlik vasıflarını sahada Galatasaray lehine oldukça iyi kullandı. Özellikle Fatih Terim'in cezalı olduğu maçlarda takımın saha içerisindeki antrenörü gibiydi.

Tüm bunların yanı sıra, ileriye gelen topları tutup, Galatasaray'ın hücumda çoğalmasına yardımcı oldu ve bir oyun kurucu edasıyla asistler yaparak skora katkıda bulundu. Gol ve asist hanesine sayı yazdırmadığı maçlarda dahi oyunu çözebilecek çok önemli paslar attı. Birçok maç var söyleyebileceğimiz ama ilk aklıma gelen Kayserispor maçındaki muazzam oyunuydu. Attığı paslar ve  yapmış olduğu adam eksiltmelerle ne kadar büyük bir futbolcu olduğunu, bu oyunu ne kadar iyi bildiğini hepimize defalarca kanıtladı.

Ve tabii ki Fatih Terim...

Galatasaraylı olmayan herkes çok iyi biliyordu ki, Galatasaray'ı durdurmanın tek, belki de en etkili, yolu Fatih Terim'i etkisiz hale getirmekten geçiyordu.

Verilen üç maçlık cezada bunu net bir biçimde gördük. O sekansta Galatasaray beş puan bıraktı. Ardından bir itibarsızlaştırma çalışması başladı. Saha dışını yönetmede bir usta olan ve bu da 3 Temmuz'daki şike operasyonunda net bir biçimde ortaya çıkan Aziz Yıldırım ve arkadaşları bu sürecin görünmez aktörleriydi. Özellikle kulüp kanallarında Fatih Terim'in üzerine oyunlar oynayıp, tüm ilgiyi o noktaya çekmeye çalıştılar. Ardından devreye hakemler girdi ve bu kez onlar Fatih Terim aleyhine çalışmaya başladı.

Herkesin olduğu gibi Hoca'nın da bir dayanma gücü vardı. Mersin maçı, bardağı taşıran son damla oldu. Herkesin unuttuğu bir şey vardı; Fatih Terim eskisinden daha da hırslıydı. Kendi deyimiyle ''Ay'dan da yönetse takımını şampiyon yapacaktı.''

Yaptı da.

Sivas maçından sonra tüm sahayı turlarken yüzündeki gururu ve hak edilerek kazanılmış başarının mutluluğunu net bir biçimde görebiliyordunuz.

İşin teknik, taktik boyutunu daha detaylıca ele alacağız. Daha öncesinde kapatmamız gereken bir hesap var. Yine bir 12 Mayıs akşamı, şampiyon gibi gidip, şampiyon gibi oynayıp, şampiyon gibi döneceğiz. Sonra oturup eksiği, gediği yazarız.

Yazıyı Fatih Hoca'nın bir cümlesiyle bitiriyorum;

''Benim düşmanım yok, başarının düşmanı var.''

19 Nisan 2013 Cuma

Galatasaray: 3-1 :Elazığspor



Skorun oyundan daha önemli olduğu haftalardan birinde sahadan skor anlamında istediğini alarak ayrılmış olsa da, oyun anlamında tatmin etmeyen bir Galatasaray vardı sahada. Şüphesiz Elazığ'nın da bulduğu net fırsatlar vardı fakat Galatasaray'ın bugün sahadan çok daha farklı bir skor ile galip ayrılması gerekirdi.

Elazığspor'un Galatasaray'ı iyi analiz ettiğini söylememiz gerek. Özellikle maçın belirli bölümlerinde topla oynama yüzdesi Elazığ lehineydi. Bu durum, Galatasaray'ın defanstan topla çıkarak oyun kurmasını engelledi. Hal böyle olunca, Galatasaraylı savunma oyuncuları ya topu Muslera'ya aldıkları gibi geri attılar, ya da uzun oynadılar. Bu yüzden Galatasaray oyuna hakim gibi gözükse de oyunu domine etmekte oldukça güçlük çekti.

Elazığspor, Galatasaray'ın pas bağlantılarını çok iyi kesti. Hem önde bastılar hem de savunmadan ilk topu alacak olan oyuncuya iyi pres uyguladılar. Bu presi aşabilme noktasında en güvenilir isimlerden biri olan Selçuk bile çok kritik bir hata yaptı oyun kurmaya çalışırken.

Elazığspor'un yaptığı bir değişik hamle de işin savunma yönündeydi. Ofsayta kalma konusunda ciddi zaafları olan Burak Yılmaz başta olmak üzere tüm Galatasaraylı oyunculara ofsayt taktiği uyguladılar. Birkaç kritik bayrak dışında da başarılı oldular. Galatasaray'ın buna çözüm üretememesi ise pek kabul edilebilir gibi değildi. Galatasaraylı hücum oyuncuları biraz dikkatli olabilse, bu durumdan faydalanabilirdi. Özellikle savunma arkasına sarkma işini çok iyi yapan, aynı zamanda hızlı ve güçlü olan Burak'ın ağır Elazığlı stoperleri geniş alanda geçebilecek olması muhtemeldi.

Sneijder'in riske edilmemesi doğruydu. Maç zora girmedikçe oyuna dahil olmayacaktı, nitekim öyle de oldu. Onun yerine oynayan Yekta ise iyi işler yapmaya çalıştı. Çok daha iyisi olabilir miydi, şüpsesiz olurdu. Yekta'nın uzun süredir oynamadığını, görev bulduğu anlarda da oyun kurucudan ziyade orta sahada pas dağıtan adam rolünde oynadığını hatırlamakta fayda var. Bu sene çok büyük aksilik olmadığı sürece fırsat bulamayacaktır fakat özellikle önümüzdeki sene rotasyona gidilen maçlarda o mevkide önemli katkılar verecektir. Kasımpaşa'da 10 numara gibi oynayan bir Yekta vardı. Galatasaray'a gelmesini sağlayan da orada sergilediği performanstı. Sonradan da girse, rotasyon amaçlı da sahada yer alsa; o mevkide oynaya oynaya oraya uyum sağlayacak ve oynadığı futboldan daha fazla keyif alacaktır.

Sneijder'in sakatlığından dolayı rotasyona tâbi tutulması bir şeyi görmemizi engelledi. Galatasaray, tam kadro sahaya çıkabilecek durumdayken ideal 11'inde yedi yabancı oluyor ve birisi mecburen yedek kalıyor. Şampiyonlar Ligi'nde Galatasaray'ın oynadığı kritik maçlarda çıktığı 11'e bakarsınız yedi yabancı olduğunu göreceksiniz. Ligde ise gerek kart cezaları, gerek sakatlıklar bir yabancıyı hep 11 dışında bıraktı. Yedi yabancı da sağlıklıyken Fatih Terim'in kimi keseceğini gerçekten merak ediyorum. Bugünkü karşılaşmada da bu merakımızı giderememiş olduk.

Gökhan Zan'ın istikrarlı oyunu, Dany'nin bir gün başka, öbür gün başka performansı kızağa çekilecek ismin Dany olabileceğini gösteriyor. Hazır bir Hakan Balta olsa muhtemelen kesik yiyen isim Riera olurdu ancak Hakan Balta'nın uzun süredir oynamıyor oluşu, oynadığı maçlarda da pek etkili olamayışı Riera'nın da 11'deki yerini sağlamlaştıran bir diğer etken.

Galatasaray'ın Kadıköy'de bir kez daha şampiyonluk maçına çıkabilmesi için önünde sadece iki maç kaldı. Önümüzdeki hafta rakip şikeden ceza alan ancak buna rağmen hala antrenörlük yapmaya devam eden Bülent Uygun'un takımı Gaziantepspor. Birilerinden telkinler muhakkak gidecektir fakat Gaziantepspor'un Galatasaray karşısında direnebileceğine pek ihtimal vermiyorum. Birileri yine sükutu hayale uğrayacaktır. Galatasaray ise şampiyonluk yürüyüşünde dev bir adım daha atacaktır.

13 Nisan 2013 Cumartesi

Karabükspor: 0-1 :Galatasaray



Ligin boyunun iyice kısaldığı bir dönemdeyiz ve bu dönemde bazı maçlar, üç puandan daha farklı anlamlar taşıyor. Galatasaray için Karabükspor maçı da böyle bir maçtı. Aynı geçen seneki Sivasspor deplasmanı gibi.

Rakibin ''kesin puan kaybederler'' diye düşündüğü maçtan üç puanla ayrılmak, seni ne kadar motvie ederse rakibin de inanç ve direncini o kadar düşürür. Galatasaray, Karabükspor karşısında aldığı üç puanla bir kez daha bombayı Fenerbahçe'nin kucağına bıraktı. Tüm maçlarını kazansa bile şampiyon olamayacak Fenerbahçe, Eskişehir maçına ''puan farkını dörde indirmek için'' çıkmak durumunda kaldı. Kazanır, kaybeder o ayrı ama bu galibiyet ile birlikte rakibin üzerinde ciddi bir baskı kurulmuş oldu.

4-3-1-2'ye geçtikten sonra Galatasaray'ın 11'ini tak tak tak sayar olduk. Bu açıdan bir sürpriz yoktu. Maçta karşımıza çıkan ilk görüntü şu oldu; Karabükspor, kendi sahasında oynamasına rağmen bir deplasman takımı gibi mücadele etmeyi tercih etti. Top Galatasaray'dayken 10 kişi birden kendi yarı sahasına çekilip, alan daralttılar ve kapacakları toplar ile kontra atağa çıkıp gol bulmayı denediler. Bunu yaparken de en güvendikleri isim şüphesiz Lua Lua oldu.

Galatasaray maç boyunca sakin kalıp, aynı oyununu sürdürdü. Böylece, Karabükspor'un bu hamlesine karşılık vermiş oldu. Karabükspor alan daraltma uyguladığı için Sneijder, Selçuk ve Melo rahat hareket etme imkanı bulamadılar ilk yarıda. Şartlar bu kadar açıkken, maçtan istediğini alarak ayrılmak Galatasaray için önemliydi.

Tüm hatlarıyla kapanan bir takıma karşı ilk yarıda Burak Yılmaz net pozisyonlar da buldu aslında. Ancak kafası maçta olmadığı için bunları cömertçe harcadı. Burak, İspanya'daki Real Madrid maçından beri felaket durumda. Sürekli ofsayta düşüyor, hücumda duvar olamıyor ve en önemlisi çok gamsız oynuyor. İlk iki saydığım şey Burak'ın düzetlmesi gereken, bildiğimiz eksiklikleri ama sahadaki vurdumduymaz tavrı pek kabul edilebilir gibi değil. Bir oyuncu kötü oynayabilir ama bu durum onun mücadele etmesine engel olamaz. Burak, Ronaldo karşısında bir yenilgi almış gibi hissediyor ve bu durum onu piskolojik olarak bitirmiş durumda. Burak Yılmaz gibi bu sezona damga vurmuş bir futbolcunun ligin en kritik dönemlerinde böyle bir sıkıntı yaşaması bir dezavantaj. Büyük ihtimalle Fatih Terim kendisiyle konuşacaktır ve her ne kadar taktik gereği olsa da Burak'ın bugün oyundan alınmış olması onun algılaması gereken bir mesajdır.

Drogba belki gol atmadı fakat yine ''büyük'' oynadı. Galatasaray'a geldiğinden beri attıklarından ziyade attırdıklarıyla ön plana çıkan Fildişili, bugün yine golün asistini yaptı. Duvar olmayı, arkadaşlarıyla verkaç yapmayı oldukça seven bir yapısı var. Gol atmaktan ziyade bunları yapıyor oluşu Galatasaray için çok büyük bir artı. Çünkü, Drogba kadar olmasa da bunları geçen sezon Elmander yapıyordu ve o Elmander, takımın en önemli oyuncusu konumundaydı. Galatasaray'ı bu sene en çok etkileyen şeylerden biri Elmandersizlik oldu. Drogba'nın takıma adapte olduktan sonra işin servis kısmını yapması bu yüzden oldukça önemli ve değerli.

Karabük'ün ''tehlikeli'' sınıfına sokabileceğimiz pozisyonlarının Eboue'nin kanadından geldiğini hatırlatmakta fayda var. Bugün, göze batacak hatalar yapmasa da onun kanadından gelen atakların tehlike yaratması gelecek haftalar için üzerine düşünülmesi gereken bir konu.

Herkesin puan kaybı beklediği bir deplasmandan çok sağlam bir oyun ve üç puan ile dönmek birilerine çok ciddi bir mesajdı. Yol artık Galatasaray için daha kolay ve engellerden bir tanesi daha aşıldı. Aynı ciddiyet ve çalışma ile devam edilirse, sezon sonunda Arena'da üst üste ikinci şampiyonluk kutlamasını görürüz.

13 Mart 2013 Çarşamba

Ben kenardaki adama olan inancımı hiç kaybetmedim ki



Mazoşist değilim ama Galatasaray'ı kaybettiğinde daha fazla sahipleniyorum sanırım. İşler iyi giderken herkes en büyük Galatasaraylı, herkes en büyük Fatih Terim'ci. Ne zaman ki işler biraz sarpa sarıyor, birden bu insanlar da yok oluyor. Galatasaray, yalnız ve desteğe muhtaç bir insan gibi gözüküyor gözüme böyle durumlarda. ''İyi gün dostları'' da olmadığı için sana özelmiş gibi hissediyorsun Galatasaray'ı.

Cuma günü bir Gençlerbirliği maçı oynadık. Çoğu insan hep bu anı bekliyormuşcasına takıma yüklendi, Hoca'ya acımasızca saldırdı. Gizlemeyeceğim; ben de yıkıldım o gün. Ama takımın adı Galatasaray, teknik direktör de Fatih Terim iken umutsuz olunmazdı ki... Bunu hazmedemedim işte. Her şeyi hazmedebilirdim ama bunu asla. Galatasaray ''bitti'' demeden bitmeyeceğini, son dakikaya kadar mücadele edeceğini bilip de bilmezden gelen davranışlar sergileyenlere birinin Galatasaray'ı hatırlatması gerekiyordu. Neyse ki, azınlıkta da olsa, çevremde pozitif bakmayı bilen, Galatasaray'ı benim gibi gören ve anlayan insanlar var. Bu takıma ve özellikle de Fatih Terim'e olan inancımı hiçbir zaman kaybetmedim, kaybetmem de.

Geçen sezon kendi sahamızda 2-1 kaybettiğimiz Fenerbahçe maçından sonra da, cuma günü kaybettiğimiz Gençlerbirliği maçından sonra da hiçbir şekilde inancımı yitirmedim çünkü Galatasaray adının olduğu her yerde ''umut'', Fatih Terim'in olduğu her yerde de ''başarı'' olduğunu öğrenerek büyüdüm. Allah'a şükürler olsun ki ne bu takım, ne de Fatih Hoca beni yine yanıltmadı, haklı çıkardı ve çıkarmaya da devam edecek.

Biraz da saha içine dönelim.

Galatasaray maça harika hazırlanmış. İlk maçtan sonra yaptığım tenkitte, Galatasaray'ın rakibi iyi analiz ettiğini fakat kendisini iyi analiz edemediğini söylemiştim. İlk maçta da en çok korktuğum hadise Sneijder'in sol kanada yakın oynamasıydı. Nitekim gerçekleşti de. Atılan golde katkısı olmasına rağmen beklediğimiz gibi oynamamıştı. Dün akşam ise Fatih Terim, Sneijder'i olması gerektiği yerde oynattı, yani forvetlerin arkasında. Sol kanada yakın olarak da Selçuk'u oynattı. Sistem üzerinden değerlendirme yapmayı düşünmüyordum fakat hoca söyledi madem ben de yazayım; evet Galatasaray dün 4-1-3-2 taktiğiyle sahada yer aldı. Gerek 4-3-1-2 gerekse de 4-1-3-2 taktiğinde Galatasaray en büyük sıkıntıyı sol kanatta çekiyordu. Orada oynayacak doğru ismi bulması halinde Galatasaray birçok sorunu çözecekti.

Bu isim asla Sneijder değildi. İlk maçta ''kendimizi iyi analiz edemedik''ten kastım da buydu işte. Hoca, ikinci maçta bu sorunu da çözdü. Bu da Sneijder'in çok daha etkin olmasını sağladı. Selçuk için ise söyleyecek kelime gerçekten çok az. Her bakımdan muazzam bir oyuncu.

Selçuk sol kanada yakın oynadığından, orta sahadan top alıp, oyunu kuracak ikinci bir isme ihtiyaç vardı. Bu ihtiyacı Melo ve Hamit giderdi. Sanırım bu noktada Melo'ya artı bir parantez açmak lazım, Gelsenkirchen'deki maçta geçen seneki Melo'dan kesitler izledik adeta. Melo, kendinde geçen seneki gücü bulamadığı için çok fazla sorumluluk almıyordu saha içerisinde ve hamle zamanlamaları da bu sebepten yanlış oluyordu ama dünkü Melo, top ayağına geldiği zaman dikine oynayıp adam eksiltti; top rakipteyken de yapmış olduğu başarılı müdahaleler ile rakibine ''bizi geçmek o kadar kolay değil'' mesajını verdi. Buna ek olarak da duran toplardaki ilk topu karşılayıp, tehlikeyi savuşturma görevini yine layıkıyla yaptı. Melo'nun bu performansı çok önemliydi zira Galatasaray'ın orta saha zafiyeti çekmesinde Melo'nun hazır olmayışı önemli bir etkendi.

Galatasaray'ın pozisyon yokken gol yemesi bir ritüel halini aldı. Dün de buna benzer bir gol ile mağlup duruma düşmek oyuncuları şüphesiz ki etkiledi. O gol gelene kadar şahane bir Galatasaray vardı sahada. O gol ile Hamit'in attığı gol arasında geçen sürede bir ''sersemleme'' halini yaşadı oyuncular. Hamit'in golü ise bu anlamda çok önemliydi. Galatasaraylı oyuncuları bu ruh halinden kurtardı ve Galatasaray yeniden istediği oyunu oynamaya başladı.

İkinci yarıda Fatih Terim'in oyuncu değişikliği yapmaması çok kritikti zira kendisinin de söylediği gibi yapacağı hamle oyuncuları tarafından yanlış şekilde algılanabilirdi ve Galatasaray, ister istemez geriye yaslanabilirdi.

İlk yarı ile ikinci yarı arasındaki bariz farkın oluşma sebebi iki kritik oyuncunun maç kondisyonu olarak aşağı seviyelerde olmasından kaynaklanıyordu. Bu oyunculardan ilki Drogba, ikincisi ise Sneijder'di. Takıma katılmalarından yana uzun bir süre geçmiş olsa da, tam olarak hazır olduklarını söylemek hata. Nitekim, Amrabat'ın girişi ile beraber Galatasaray hücuma daha fazla çıkmaya başladı. Bu anlamda Burak ile ilgili birkaç şey de söylemek istiyorum. Burak hücumda çok komple bir oyuncu yalnız iki tane eksiği var. Birincisi tabiki ofsayta düşme durumu. Geneli baz alırsak dün bu anlamda biraz daha iyidi. İkinci konu ise Burak'ın ayağında top tutamaması ve topu anında kaybetmesi. Bu hem Burak hem de Galatasaray açısından çok önemli bir konu. Bu anlamda Drogba'nın varlığı Burak için çok büyük şans. Sırtı dönük oyuna dair ve top saklama konusunda Drogba'dan öğrenecek çok şeyi var ''Kral''ın. Oyunun kritik anlarında Burak bir ya da iki kez ayağında topu tutup faul aldı ama bu sayı oldukça yetersiz. Drogba, gücü yettiği müddetçe bu işleri iyi yaptı fakat o da tam olarak hazır olmadığı için bir yerden sonra etkisiz kalmaya başladı.

Galatasaray'ın maçta göze çarpan en belirgin özelliklerinden biri de kontra atağa düzgün çıkamayaşıydı. Kontra atağa çıkmak da oldukça büyük bir meziyet. Galatasaray eğer dün kontra atağa düzgün bir şekilde çıkabilse maç çok daha erkenden kopacaktı ve Schalke, Galatasaray üzerinde bu denli büyük bir baskı kuramayacaktı. Galatasaray belki de sadece bir kez organize şekilde kontra atağa çıktı. Muslera ile başlayıp, Selçuk ile devam edip, Umut ile sonlanan atak kalecilerin de bu oyunun ne kadar önemli bir parçası olduğunu anlamamız açısından oldukça değerliydi.

Dediğim gibi, inancımı hiçbir zaman kaybetmedim. O en büyük kupa, er ya da geç, Fatih Terim önderliğinde bu ülkeye gelecek. Bize düşen görev ise sabırla o günü beklemek.

Gerçekleri tarih yazar, tarihi de Galatasaray.


26 Şubat 2013 Salı

Galatasaray: 4-2 :Orduspor



Bu maçta olayın sadece teknik ve taktik boyutunu incelemeye çalışmak çok zorlama bir hamle olur. Zira, çok farklı bir maç oynandı dün gece Türk Telekom Arena'da.

İçinde bulunduğum yoğun programdan ötürü Schalke maçı ile ilgili uzun uzadıya bir şeyler karalayacak vakit bulamadım. O yüzden kısaca o maça değinip, ardından Ordu maçına geçeceğim.

Akhisar maçı bittikten sonra Schalke maçına dair öngörülerde bulunurken şunları yazmıştım blogda:

Galatasaray için kilit nokta şu olacak; Sneijder'in ilk yarıdaki gibi oyun kurucu gibi gözüken fakat sol çizgiye yakın oynamasından ziyade, ikinci devredeki gibi Selçuk'a çok daha yakın oynayıp hücumla orta saha bağlantısını kurması gerek. Eğer bunu başarabilir ve oyunda kendini çok daha fazla hissettirerek, oyuna ağırlığını koyabilirse; Galatasaray oldukça rahat bir oyun sergiler ve istediğini alır.
Fakat Hoca, çok güvendiği 4-4-2 sisteminden ödün vermedi ve birnevi Sneijder'i sol kanada hapsetti. Haliyle Hollandalı oyuncu pek verimli olamadı ve devre arasında saha kenarına geldi. Sneijder'in oyundan çıkması bana göre maçın en yanlış tercihiydi. Nitekim ikinci yarıda, ilk yarıdaki kadar etkili olamadık ve Drogba'nın kişisel becerisiyle oluşturacağı pozisyonlara kaldık.

Schalke ise teknik ekibin dediği gibi kanatları çok iyi kullanan ve hızlı oynayan bir ekip görüntüsü sergiledi. Burada en büyük hatayı Schalke'yi analiz ederken değil; kendi takımını analiz ederken yapmış Galatasaray Teknik Heyeti. Avantajı kaptırmamızın temel nedeni bence buydu. Dediğim gibi, maçın üzerinden çok zaman geçti bu yüzden uzun uzadıya bir analiz yapamayacağım. Fakat, her şeye rağmen Galatasaray'ın Almanya'dan turla hatta galibiyetle döneceğine inandığımı belirtmek isterim.

Gelelim Ordu maçına.

Bana göre, çıkabilecek en iyi oyuncu tercihleri ve kadro dizilişi ile sahada yer aldı Galatasaray. Akhisar maçının son 15 dakikasında olduğu gibi Sneijder, Selçuk'a yakın orta sahada görev aldı.

Galatasaray'ın oyuna kötü başladığını düşünmüyorum. Takipçilerin kazanmış olmasından ötürü, bir an önce skoru yakalamak istedi oyuncular ve bu da telaşlı oynamalarına sebep oldu. Oysa daha sakin kalmayı başarabilseler skoru ilk yarıda elde edebilirlerdi.

Galatasaray'ın artık herkese bir mesaj vermesi gerekiyordu. Oynayacağı futbol ve alacağı skor ile. İlk yarı bittiğinde tabelada yazan sonuç, Galatasaraylı oyuncuları kendine getirmeye yetebilirdi aslında ancak farkı yaratan durum Fatih Hoca'nın oyundan atılması oldu. Ne zamanki statta Fatih Terim'in tribüne gönderildiği anons edildi; işte o dakikada rüzgar tersten esmeye başladı. Taraftar sazı eline aldı, oyuncular maksimumunu vermeye başladı.

O dakikadan sonra ne taktiğin ne de tekniğin hiçbir önemi kalmamıştı. Galatasaraylı oyuncuların bir şekilde golü, hatta hatta golleri, atması gerekiyordu ve bunu da başardılar.

Burada önemli olan nokta şuydu; bu tarz maçlarda takım halinde kendi yarı sahasında kapanan takımları açmak oldukça zordur. Hatta ilk yarıdaki Orduspor maçını hatırlayalım. Galatasaray'a karşı muazzam bir savunma uygulayan Orduspor, ligdeki diğer takımlara da çok net bir mesaj vermişti: ''Galatasaray'a karşı böyle savunma yaparsanız, yenilmezsiniz.''

Orduspor ligin ilk yarısında oynanan o maçtan çok daha farklı bir durumda belki ancak dün de takım halinde geriye çekilmişlerdi. Ancak Galatasaray'da bu kez önemli bir fark vardı: Wesley Sneijder. Burada da birçok kez bahsetmişimdir kapalı takımları açma yollarından... Sneijder dün bunu başardı işte. Kendi becerisiyle kendisine pozisyon yarattı ve çok şık bir gol ile Orduspor'un gardını düşürdü. Ondan sonrası ise çorap söküğü gibi geldi.

Takım ikinci yarıda hakikaten çok iyi mücadele etti ve tempo yaptığında karşısında ''kimsenin'' duramayacağını cümle aleme bir kez daha gösterdi.

Söylediğim üzere, bu maç özelinde çok fazla teknik ve taktik konuşmayacağım bu yüzden maçın görünmez kahramanlarından birine değinip, yazıyı sonlandıracağım. Bahsecedeğim isim Gökhan Zan. Kendisi müthiş bir profesyonel. Her ne kadar ilk geldiğinde insanlar kendisiyle çokça makara yapsa da; artık taraftarın büyük bölümünün kendisine saygı duyduğunu düşünüyorum. Uzun süredir oynamıyor, asla ilk tercih olmadı hem de stoper gibi hayati bir bölgede görev alıyor fakat asla pes etmedi, çalışmayı bırakmadı. Her zaman iyi bir görev adamı oldu. Galatasaray, Kadıköy'de şampiyonluk kupasını kaldırırken Ujfalusi atıldıktan sonra da görev alan adamdı Gökhan Zan. Kısa bir süre sahada kalmış olsa da; o gün de sırıtmamıştı bugün de sırıtmadı.

Gökhan Zan'ın bu durumu herkese örnek olur umarım.

16 Şubat 2013 Cumartesi

Akhisar Belediye: 1-2 :Galatasaray



Akhisar maçıyla beraber net bir şekilde görüldü ki Galatasaray'ın oyun içerisinde sabit bir sistemi yok. Fatih Terim'in de dediği gibi bir oyun felsefeleri ve buna ek olarak da iyi oyuncuları var. Sisteme, şablona çok fazla takılmadan kendilerine verilen görevi uyguluyorlar. Hal böyleyken, ''Galatasaray'ın oyun şablonu şu'' ya da ''Galatasaray hangi oyun sistemiyle sahada yer alacak'' gibi kafa yormalara çok da gerek yok.

Galatasaray maça, çift forvet arkalarında da Sneijder dizilişi ile başladı. Oyunun ilk yarısında, top Galatasaray'a geçtiğinde Hamit sağ çizgiye yaklaştı ve Sabri'nin bindirmelerinde ona yardımcı oldu. Sneijder ise oyun kurucu gibi oynaması gerekirken sol çizgiye çok daha yakın oynadı. Aşırtma şutlar ile kaleyi yokladığı noktalar ise hücumun sol kanadına yakın kısmıydı. Duran toplardaki bir iki cılız atak dışında Galatasaray rakibine pek de pozisyon vermedi ama gol atamadığı her dakika rakibini oyunun içerisine biraz daha dahil etti.

Oyun içerisindeki değişkenlik gereği sol ve sağ çizgiye gelmek durumunda olan oyuncuları saymazsak, Galatasaray'ın kanat oyuncularının ağırlıklı olduğu bir görüntüden uzak olduğunu söyleyebiliriz. İşte tam da bu noktada sol ve sağ bek oyuncularına büyük iş düştü. Özellikle Sabri, hücumda çokça yer aldı fakat etkili ortalar yapamadı. Hakeza Riera da defalarca ileriye çıktı. İlk yarıdaki anlayış ve dizilişte bek oynayan oyuncuların, aynı zamanda birer kanat oyuncusuymuş gibi oynama zorunluluğu da vardı. Anlayış olarak bu başarılmış gibi gözüktü fakat skora etki etme noktasında bazı sıkıntılar da göze çarptı. Bunun yanında, hem Umut hem de Burak top tutabilmeyi pek beceremedikleri için, rakip savunmanın açık vermesini sağlayamadılar. Hatta, Umut oyunun ilk yarısında oldukça silik bir performans sergiledi. Bazı pozisyonlarda hem Umut hem de Burak aynı yere hareketlendiler ve bu durum, hücumların başarısız olmasına neden oldu.

Açıkçası ben, ikinci devrenin başında oyuncu değişikliği beklemiştim Fatih Terim'den. Çünkü koca bir ilk yarıyı harcamıştık ve puan kaybının asla kabul edilebilir bir tarafı olmayacaktı. Biraz klasik olacak fakat bütün dengeler Drogba'nın oyuna girmesiyle değişti. (Aynı esnada Amrabat da oyuna dahil olan isimlerden biriydi). Drogba oyuna girdikten sonrai Amrabat sol kanada geçti. İlk yarıda sol çizgiye yakın oynayan Sneijder ise Selçuk'un yanına gelerek ona daha yakın oynadı ve orada adeta kendini buldu. Tabi bunda, hem Drogba'nın oyuna girdikten sonra ayağında top tutarak Galatasaray'ı hücumda rahatlatmasının hem de yapmış olduğu duvar paslarıyla ve seri paslarla Galatasaray'ı daha akıcı bir futbol oynamaya sevketmesinin etkisi var. Hem ilk gol hem de ikinci golde asistin asistini yapan oyuncuydu Sneijder. Ama Drogba'nın maça damga vurması, belki de onun bu performansını biraz da olsa gölgede bıraktı.

Sneijder oyundan çıktıktan sonra Galatasaray'ın oyun kalitesinde düşüş yaşanması ve rakibin gol bulması tesadüf değildi. Drogba ile orta sahanın bağlantısını kusursuz bir şekilde sağlayıp, akıcı futbol oynanmasına en çok katkıyı ve desteği verenlerden biri de oydu çünkü.

Dany ve Riera'nın yapmış olduğu basit hatalar ise güzel geçen son bölümün kötü bir sonla bitmesine neden olacaktı az kalsın. Özellikle Dany, rakibin bulduğu gol pozisyonlarının hemen hepsinde pay sahibiydi. Gereksiz yere ayağında top tutup, yine gereksiz heyecan yaratması da cabası. Her ne kadar Şampiyonlar Ligi'nde tüm oyuncular gibi Dany de çok farklı konsantre olsa da maçlara, o seviyede yapılacak olan bir hatanın gerçekten de telafisi yok. Hakeza Riera da öyle. Savunmada oldukça ciddiyetsiz tavırlar sergiliyor. Hatta ilk yarıda bir pozisyon vardı. Basit oynayıp arkadaşına topu aktarsa Galatasaray hücuma çıkacaktı fakat Riera gereksiz yere çalıma girince topu kaybetti ve Akhisar tehlikeli bir bölgeden frikik kazandı. Faulü yapan Galatasaraylı oyuncu da sarı kart gördü. Fatih Terim'in maçta sonra yapmış olduğu ''Gökhan Zan ve Hakan Balta'dan da yararlanmayı planlıyoruz'' lafını bu doğrultuda yorumlamak gerektiğini düşünüyorum.

Çarşamba günü çoook önemli bir Schalke sınavı bizleri bekliyor. Galatasaray'ın gerek iç saha gerekse de dış sahada oynamış olduğu önemli maçlarda, ama özellikle iç saha maçlarında gerçekten bir başka olmak kaydıyla, çok farklı bir şekilde maça konsantre olduğunu biliyoruz. Bu maça kendini verme hali savunmada yapılan hataların da minimuma düşmesini sağlıyor. Galatasaray için kilit nokta şu olacak; Sneijder'in ilk yarıdaki gibi oyun kurucu gibi gözüken fakat sol çizgiye yakın oynamasından ziyade, ikinci devredeki gibi Selçuk'a çok daha yakın oynayıp hücumla orta saha bağlantısını kurması gerek. Eğer bunu başarabilir ve oyunda kendini çok daha fazla hissettirerek, oyuna ağırlığını koyabilirse; Galatasaray oldukça rahat bir oyun sergiler ve istediğini alır.

28 Ocak 2013 Pazartesi

Galatasaray: 2 - 1 :Beşiktaş



Futbol tabii ki her türlü sonuca açık bir oyun. Her zaman favori olan takımlar galip gelemiyor ancak dün maçı izleyen herkes biliyordu ki; olağanüstü olaylar yaşanmadığı müddetçe Galatasaray, Arena'da Beşiktaş'ı yenecek.

Galatasaraylıları maçtan daha çok heyecanladıran şey Sneijder'i Galatasaray forması ile ilk kez sahada görecek olmaktı. Galatasaray oyunu koparırsa bir şov amaçlı; eğer geriye düşerse de maçı kurtaran adam olması için Sneijder'i sahaya sürecekti. Özetle, Sneijder bir şekilde oyuna dahil olacaktı.

Galatasaray, sezonun ilk yarısında oynamış olduğu futbol ile geçen seneyi mumla aratmıştı. Buna rağmen Beşiktaş'ı yenmesi durumunda en yakın rakibi ile puan farkını beşe çıkarma şansı elindeydi. Bunun belki de tek nedeni; kadro kalitesinin diğer tüm takımlardan çok daha ileride olmasıydı. Bunun dışında, Galatasaray'ın bu sezon en çok göze çarpan özelliği büyük maçlarda çok daha farklı bir görüntü sergilemesiydi. Bu maçlarda Galatasaray bir şekilde istediğini elde ediyordu.

Herkes gibi ben de maçı bir hafta boyunca kafamda oynuyorum. Neler olup, neler olamayacağını tarttım. Bu esnada bana eşlik eden, birnevi bana akıl hocalığı yapan, babam da fikirlerini ortaya koyuyor ve fikirlerimizi çarpıştırıyorduk. Genel hatlarıyla benzer şeyler düşünüyoruz sadece birkaç ufak noktada ayrışmalar oluyor, ya da farklı fikirler ortaya çıkıyor.

Geçen hafta Burak'ın sahada hiçbir varlık göstermemesine rağmen oyunda kalmasını tartışmıştık. Ben, Burak'ın potansiyel bir gol silahı olduğu için Fatih Terim'in onu sahada tuttuğunu söylemiştim. Babam ise Burak'ın çıkıp Elmander'in sahada kalması gerektiğini ifade etmişti ve ekledi: ''Benim tanıdığım Fatih Terim, Beşiktaş maçına Umut - Elmander ikilisi ile maça başlar.'' Her ne kadar ikisi beraber oynarken daha etkili olsalar da Burak'ın yedek başlayacağına ihtimal vermiyordum. Benim için sürpriz bir karar, babam için ise olması gereken olmuştu.

Gerek maçı statta izlerken, gerekse de eve gelip tekrarını seyrettiğimde gördüğüm bir şey var ki; Fatih Terim maça gerçekten iyi hazırlanmış. Umut - Elmander ikilisi ile maça başlama sebebi Burak'ın formsuzluğundan ziyade Beşiktaş'ı baskı altına alabilmek için en doğru ikili olmaları. Elmander ileride top tutan forvet görevini gördü, aynı geçen sezonun tamamında olduğu gibi, Umut ise rakibine baskı uygulayan, ortalığı karıştırıcı santrafor sıfatını üstlendi. Maçın başında gelen golde bu iki ismin rol almış olması şüphesiz ki tesadüf değildi.

Galatasaray'ın bu kadar iyi mücadele edip, hırslı şekilde oynarken farkı arttıramamasının sebebi herkesce malum; rakip yarı sahanın orada yaratıcı olamama. 4-4-2 sistemi bize geçen sene çok değerli bir şampiyonluk armağan etti. Ancak, hem Sneijder hem de Drogba transferlerinden sonra kendisiyle yüksek ihtimal ile vedalaşacağız. Bu sezon, aynı sistemin geçerliliğini yitirmesindeki temel etken ise Galatasaray'ın sahip olduğu omurgayı kaybederek yeni bir takım hüviyeti kazanmasında yatıyor. Geçen sezon şampiyonluğun gelmesindeki kilit nokta olan Muslera - Ujfalusi - Melo -Elmander omurgası bu sene resmen dağıldı ve yerine yeni bir omurga oluşturmak zorunda kalındı. Ve bu yeni oluşan omurga; Sneijder ile Drogba'nın gelişi ile tamamlandı. Yani, Galatasaray'ın istediği parçalara yeni ulaşmış olmasına rağmen, kısmen eksik parçalar ile, oturmamış bir takım görüntüsüyle şu anki konumunda olması muazzam.

Maçın daha da farklı bitmesine engel olan iki tane kırılma anı vardı: Birincisi, Beşiktaş'ın devre arasından golle dönmesi; ikincisi ise Sneijder ile Engin oyuna dahil olduktan hemen sonra Melo'nun kırmızı kart görmesi. Aslında, Beşiktaş ikinci yarıya golle başlamasına rağmen Sneijder ile Engin oyuna girdikten sonra Melo atılmasa, maç yine çok farklı bir noktaya gelebilirdi Galatasaray açısından ama olmadı.

Maçın görünmez kahramanı ise bence Hamit Altıntop'tu. İlk yarıda çok fazla göze batmasa da, takım 10 kişi kaldıktan sonra hücuma top taşıyabildiyse bunu Hamit'e borçlu. Pozisyonların çoğunda sırtına iki tane Beşiktaşlıyı aldı ve taç çizgisinin orada zaman geçirdi. Bu esnada sahada bir kişi eksik olan Galatasaray, hücuma daha fazla adam ile gelmeye başladı.

Hasan Şaş'ın maçtan sonra açıklamalarını dinledim, şöyle söylemiş: ''10'a 11 oynadığımız için Sneijder kalitesini sahada gösteremedi.'' Çok doğru bir yorum. Her ne kadar Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra hücumda serbest oyuncu konumuna geçse de Sneijder, buna rağmen zamanında topla buluşabilse farkı daha da arttıracak vuruşları ya da dokunuşları yapabilirdi.

Galatasaray'ın önü bundan sonra çok daha açık. Sneijder ve Drogba'nın gelişi ile beraber yeni omurga şu şekilde oluşacak: Muslera - Dany - Sneijder - Drogba. Önceden kahinlik yapmak istemem ancak yeni oluşacak sistemin 4-3-1-2 olacağını düşünüyorum. Oyuncuların birbirlerine olan uyumu ne kadar çabuk artarsa, Galatasaray'ın sahada oynayacağı futbol da aynı oranda güzelleşecektir.