Wesley Sneijder etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Wesley Sneijder etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

21 Kasım 2014 Cuma

Prandelli doğruyu bulur mu?

3 sene önceye dönelim.

Fatih Terim önderliğinde yeniden yapılanan, kadrosunu hemen hemen baştan oluştup sezona başlayan Galatasaray; skora gitse de oynadığı futbolla çok fazla umut vermiyordu. İşler öyle bir raddeye gelmişti ki; hem takımı hareketlendirip, hem de taraftarı gaza getirecek ufak dokunuşlara ihtiyaç vardı. Galatasaray'ın elinde forvet oynayabilecek isimler şunlardı: Johan Elmander, Milan Baros, Sercan Yıldırım. Bir de ihtiyaç halinde kullanılabilecek Colin Kazım... Buna rağmen hücumcu anlayışın en büyük savunucusu ve uygulatıcısı Fatih Terim, takımı ısrarla tek forvetle sahaya sürüyordu. Hem de çift forvete döndüğü maçlarda takımın daha iştahlı, daha pozitif bir oyun oynadığı aşikarken... O dönem oluşan ortamı çok net hatırlıyorum. Galatasaray'ın çift forvet oynaması gerektiğine yönelik baskılar dört bir yandan artarak geliyordu. Kırılma anı muhtemelen üst üste oynanan Mersin ve Beşiktaş maçlarında alınan 0-0'lık beraberlikler oldu. Bilhassa İnönü'de oynanan maçta Galatasaray'ın Beşiktaş'a karşı hiç olmadığı kadar aciz kalması, Türk futbolseverlerin Muslera ile tanışmasını sağlarken; Galatasaray'ı da bambaşka bir yola itiyordu. Ligin 12. haftasına kadar tek forvetli sistemden vazgeçmeyen Fatih Terim, derbiden bir sonraki hafta Arena'da oynanan Sivasspor maçında takımı sahaya çift forvetle sürmüştü. Biraz zorlanmasına rağmen rakibini 2-1 mağlup eden Galatasaray, o maçla birlikte üst üste 9 maç kazanarak kulüp rekorunu egale etti. Çift forvet oynarken ortaya çıkan iştah ve skoru kolay elde etme, taraftarı olduğu kadar oyuncuları da gaza getirerek ortaya izlemesi müthiş keyifli bir takımın çıkmasına vesile oluyordu. O dönem takımda 10 numara özellikli bir oyuncunun bulunmaması da bu sistemi işler kılmıştı. Kanatlarda Engin ve Emre Çolak gibi merkez orta saha özellikleri çok kuvvetli iki adamın yer alması, Galatasaray'ı merkezde çok kuvvetli bir takım haline getirmişti. Engin ve Emre'nin mücadele gücü yüksek oyuncular olması da orta sahada oluşabilecek olası az adamla rakibi karşılama ihtimalini de ortadan kaldırdı. Nitekim sezon sonunda yıllarca konuşulacak bir şampiyonluk elde etti o takım. Hem de ligdeki bütün rakipleri sadece aldığı skorlarla değil, oynadığı futbolla da ezerek.

Bir sonraki sene hasar tespiti yapılıp, birden çok takviye ile sezona girdi Galatasaray. Takımda halihazırda bulunan forvetlere bir de Umut Bulut eklenmişti. Elde dört forvet vardı ve yine salt bir oyun kurucu yoktu. Dolayısıyla şartlar Galatasaray'ı bir kez daha çift forvet oynamaya itiyordu. Oynanan oyunun geçen seneden farklı olmasının temel sebebiyse; kanatlardaki Engin ve Emre'nin yerini Hamit ile Amrabat'ın alması olmuştu. Hamit her ne kadar merkez orta saha özellikli bir oyuncu olsa da; Amrabat'ın sadece hücumu düşünen bir oyuncu olması ve savunma yönünün zayıflığı, orta sahaya kaymaları başaramayışı Galatasaray'ı zora sokuyordu. Ancak Drogba ve Sneijder gelene kadar Umut-Burak ikilisi, bilhassa da Umut'un bir sezonda atılabilecek gol sayısına yarım sezonda ulaşarak Galatasaray'a katkı sağlaması, Sarı-Kırmızılılar'ı ligin ilk yarısında zirveye taşıdı.

Kadrodaki asıl sıkıntı esasında Fatih Terim döneminde başladı. Takıma Sneijder gibi dünyada sayısı oldukça azalan saf bir oyun kurucunun eklenmesi, aynı zamanda Drogba ile Burak'ın yan yana oynama zorunluluğu Galatasaray'ı farklı bir şablon oynamaya itti. Ama işin temelinde yine çift forvetli sistemin bulunması Galatasaray'ı bir şekilde başarıya ulaştırdı.

Galatasaray tek forvet oynamaz mı, elinde o sistemde başarılı olacak özelliklere sahip bir oyuncu varsa oynayabilir. Ancak takımda Burak Yılmaz gibi bir oyuncunun olması ve malum yabancı sınırı bazı şeyleri oldukça zorlaştırıyor. Terim sonrası Mancini döneminde de İtalyan'ın şansı takımda Drogba'nın olmasıydı. Her ne kadar Drogba'yı tek forvet olarak nadiren denese de; Türkiye standartlarında Burak ile Drogba'nın yan yana oynaması belli avantajlar şüphesiz ki sağlıyordu.

Lafı fazla uzatmadan Prandelli dönemine gelelim.

Prandelli'nin elinde oynatmak zorunda olduğu bir Drogba yoktu. Buna ek olarak Sneijder de muhteşem bir sezon geçirmişti. Elinde de Burak gibi son yıllarda ligi attığı gollerle domine etmiş bir forvet vardı. Ancak Burak, tek forvet oynamaya uygun bir oyuncu değildi. Özellikleri itibariyle bunu başarması oldukça zordu. Fakat İtalyan hoca bütün bir hazırlık dönemini 4-2-3-1 deneyerek geçirdi. Hazırlık maçlarının hemen hepsinde Galatasaray'ın ortak bir sıkıntısı vardı: Pozisyona girememek.

Çarşamba'nın gelişi salıdan bellidir derler ya hani; öyle bir durum söz konusuydu. Burak'lı tek forvetin işlemediğini ve kısıtlı yetenekleriyle maksimum fayda verebilecek Umut gerçeğini yoksaydı Prandelli. Bu sezon Galatasaray'ın az biraz mücadele edip, etkili oynadığı maçları izleyin. İstisnasız hepsinde Umut Bulut'un parmağı vardır. Galatasaray hücumda ne zaman rakip savunmayı karıştırıyor, oyunun hakimiyetini eline alıyor ve keyif veren bir futbol oynuyor; hepsinde Umut Bulut ve çift forvet gerçeği gün yüzüne çıkıyor. Fatih Terim gibi inatçı bir teknik direktör dahi işler iyi gitmeyince bu inadını kırıp, takımını eldeki malzeme de uygun olduğu için, çift forvete döndü. Prandelli de bunu yapabilir. Çünkü önünde somut örnekler var. Yeni gelen bir teknik direktör olarak ülkedeki futbol iklimine alışmakta zorluk çekebilirsiniz ancak birlitke çalıştığınız takımı tanımanız zaruridir. Prandelli'nin de önce bunu başarması ve takımıyla ilgili bazı gerçekleri görmesi gerekiyor. Gerisi ise kolay.


30 Temmuz 2013 Salı

Napoli: 3 - 1 :Galatasaray



Çok özel ve sağlam bir atmosferde, kısmen çok sert bir takıma karşı oynadı Galatasaray. Slovenya kampı takıma ne getirdi bunu görebilme adına oldukça önemli bir maçtı.

Maçı ''ilk yarıdaki Galatasaray'' ve ikinci yarıdaki Galatasaray'' diye iki bölüme ayırsak sanırım yanlış olmaz. İlk yarıdaki Galatasaray, Fatih Terim'in Şampiyonlar Ligi'nde sahaya sürmesi muhtemel olan bir 11'di (Semih - Dany değişikliği dışında). Ancak sahada yer alan bu takımın, Malaga maçındaki Galatasaray'dan hiçbir farkı yoktu. Aşırı durağan bir oyun, hızlı paslaşamama ve savunmada yapılan hatalar endişe verici düzeydeydi.

Şu bir gerçek; Galatasaray'ın ve tabii ki Fatih Terim'in tek bir hedefi var: Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu. Bunun zamanını bilemeyiz. Bu sene de olabilir, sonraki sene de. Yahut beş sene sonra da. Ancak hedef ortada ve yapılan her çalışma bu hedef uğruna yapılıyor. Madem hedef bu, o zaman bu arenadaki takımların son durumlarıyla Galatasaray'ı kıyas etmek lazım. Geçtiğimiz günlerde Dortmund - Bayern maçı oynandı Almanya'da. O maçı izleyenlerin gözüne takılan şey, oynanan iyi futboldan ziyade, her iki takımın da oyunu ne kadar hızlı oynadığı olmuştur. Hücuma kalkışlar, orta sahadaki paslaşmalar hepsi çok seri ve hızlı şekilde yapılıyor. Galatasaray'ın oyun hızı ise bu iki takımla karşılaştırdığımızda çok çok geride. Son Şampiyonlar Ligi finalisti bu iki ekip olduğu için onlardan örnek verdim. Yaz başından beri oynanan tüm hazırlık maçlarından sonra söylemiş olduğum yegane şey oyunun hızı üzerineydi. Bu yüzden bu konu üzerinde biraz fazla duruyorum.

Galatasaray'ın ilk yarıda rakip kalede yaratmış olduğu ''tehlike'' adını verebileceğimiz bir ya da iki pozisyonu var. Bu iki pozisyonun da gelişimine bakarsanız seri paslaşmaların, hızlı düşünüp oynamanın etkili olduğunu görürsünüz. Sneijder'i takımdaki diğer oyunculardan farklı hale getiren çekmiş olduğu şutlar ya da atmış olduğu jenerik goller değil. Sneijder, hızlı düşünüp seri hareket ediyor ve bu sayede rakibin dengesini bozuyor. Çoğu zaman da bu vesile ile takımın da oyun temposunu yukarı çekmeye çalışıyor. Bunu başardığında ise Galatasaray hücumda etkili ataklar geliştiriyor.

İkinci yarıdaki Galatasaray'ı ilkinden ayıran temel faktör daha hızlı oynamaya çalışması, paslaşmaların daha seri olması ve zaman zaman rakibine ileride basması. Tek forvet, çift forvet gibi taktiksel hamleler ikinci planda. Galatasaray takım halinde oyun temposunu arttırınca çift forvet oynarken de, tek forvet oynarken de oyuna hükmeden taraftı. Maçın sonucuna etki eden ise, her zaman olduğu gibi, bireysel hatalar oldu.

Chedjou'nun performansını değerlendirmek için doğru partner ile oynayacağı maçı beklemekte fayda var. Bu takımın birinci stoperi Semih Kaya'dır, bu tartışmasız böyle. Semih'in yanına lider karakterli bir oyuncu gerekiyordu, Chedjou geldi.

Dany, oldukça istikrarsız ve dengesiz bir oyuncu. Bernabeu'da sahanın yıldızı olabilecek potansiyele sahip olan Kamerunlu, üç gün sonra yerel ligdeki bir mücadelede sizin başınızı yakabilir. İşin kötü tarafı, öğrenmeyi seven bir oyuncu gibi de durmuyor. Aynı hataları tekrar ediyor. Oysa basit oynasa ve kesicilik ile hızını ön plana alsa çok farklı bir stoper olabilir. Buna rağmen Dany, hatalarında ısrar ediyor ve aşırı özgüven ile konsantrasyon problemi yaşayarak kredisini tüketiyor.

Fatih Terim'in kafasında üç tane formasyon var. Birincisi, ilk yarıda denenen ve muhtemelen sezon boyunca da göreceğimiz 4-1-3-2. İkincisi, tek forvetli ve arkasında Sneijder'in oynadığı 4-2-3-1 ve sonuncusu da klasik, iki sene önce şampiyonluğu getiren 4-4-2.

Sezon içerisinde bu üç sistemi de, biri daha ağırlıklı olmak üzere, maçların gidişatına göre görebiliriz. Buradan Amrabat'ın oyuna girdikten sonra yarattığı etkiye geleceğim. Amrabat en büyük sorunu birebirde adam geçerken yaşıyordu. Belirli bir adam geçme taktiği var ve sürekli bunu deniyor. Belli bir süre sonra bu işlemez hale geliyor. Oysa, reperturarına çok farklı çalım şekilleri eklese, ki bunu yapabilir, birbirinden farklı silahlara sahip bir futbolcu halini alır. Kabul edersiniz ki bu durum kendisinin durdurulmasını biraz daha zorlaştırır. Amrabat, golü bulana kadar geçen sürede her zaman yaptığı gibi topu sağa çekip orta açma işinden ziyade, içeri doğru çalım atıp hızıyla rakipleri ekarte etmeyi tercih etti ve hemen her denemesinde de başarılı oldu. Atmış olduğu gol de onun performansının ödülüydü. Fakat mevcut yabancı sınırlaması Amrabat'ın takımda forma şansı bulma ihtimalini minimumlara düşürüyor. Bu da onun elinde olmayan bir sorun.

Oyuna ikinci yarıda dahil olan Engin, üç kere rakip kalede ciddi tehlike yarattı. Pozisyonların üçünde de Engin çizgideydi ve pozisyon gereği kanatları kullanıyordu. Bu durum benim açımdan hiç şaşırtıcı olmadı çünkü daha önce de yazdığım gibi Engin'in en verimli olduğu yer kanatlar. Bilhassa da sol kanat. Engin orada serbestlik bulduğunda yeteneğiyle çok acayip işlere imza atabilir. Napoli maçıyla birlikte Engin bir kez daha en faydalı olduğu mevkinin merkez orta sahadan ziyade kanatlar olduğunu ve rotasyona girecekse oradaki oyuncularla rekabet etmesi gerektiğini kanıtladı.

Emre Çolak ise oyuna Selçuk'un yerine dahil oldu ve orta sahada merkezde görev aldı, asıl oynaması gereken yer. Ümit ediyorum ki Fatih Hoca bu durumun farkına varmıştır ve Emre ile Engin'i daha faydalı oldukları mevkide değerlendirir.

Özetleyecek olursam; ikinci yarıdaki Galatasaray, isteğini, arzusunu, oyun temposunu ve paslaşma hızını ilk yarıdaki takıma aktarabilirse ortaya inanılmaz bir takım çıkar. İkinci yarıda sergilenen performans ise bu açıdan baktığımda benim için oldukça umut ve heyecan vericiydi.

11 Temmuz 2013 Perşembe

İç transferin önemi



Transfer önemlidir. Bilhassa taraftarlar için dış transferler çok önemlidir. Taraftar; sürekli yıldız oyuncu gelmesini ve onları kendi takımlarının forması altında izlemeyi ister. Hakkıdır da.

Bir de iç transfer vardır. Taraftar; sevdiği oyuncuların sözleşmesinin uzatılmasını ister ve çoğu zaman da olaya mantıksal çerçevede değil, duygusal açıdan bakar. Yine hakkıdır. Çünkü taraftarlık böyle bir şeydir. Çoğu zaman futbolun bir oyun olduğunu unutup, oyuncu ve teknik heyetle bağ kurarsın. Birnevi aşk gibidir. Aşk'ta da mantık devreye girse, duygular kaybolur. Nasıl ki aşk'ın en saf hali güzelse; futbol takımlarına beslenen sevgide de bu güzeldir. Hesapsız, kitapsız; sadece sevmek. Ne güzel şey...

İç transfere değineceğim. Geçtiğimiz günlerde Gökhan Zan ve Engin Baytar ile sözleşme yenilendi. Gökhan Zan'ın ''cam adam'' görüşlerinden sıyrılıp, saygı duyulan bir oyuncu halini almasına çok sevindim.

Bir futbolcunun taraftar nezdinde olumsuz algıya sahip olması çok kötü bir durumdur. O algıyı kırmak çoğu zaman imkansıza yakındır. Bunu başarabilenler de saygı duyulmayı hakeder. Gökhan Zan da saygıyı hakediyor.

İlk 11 oyuncusu olmadığını o da biliyor. Çoğu zaman yedek kalıyor ancak kapris yapmıyor. Çalışıyor. Sadece ve sadece çalışıyor. Görev kendisine geldiğinde de elinden gelenin en iyisini yapıyor. Allah çalışana yardım eder derler; Gökhan da formayı kaptığında ortaya koyduğu yürekle taraftar nezdindeki algısını değiştirmeyi başardı birnevi çalışmanın karşılığını aldı. Rotasyonda çok faydalı olacaktır.

Gelelim Engin Baytar'a.

İnsanları kaybetmek kolaydır. Mühim ve zor olan onları kazanabilmektir. Fatih Terim'in de bu konuda usta bir isim olduğunu biliyoruz. Yine kolay olanı seçmek yerine zor olanı tercih etti. Engin'e bir kez daha ''sana güveniyorum'' mesajı verdi. Engin bu mesajın ne kadarını algılayabilecek, onu sezon içerisinde göreceğiz.

Malum yabancı meselesinden sonra Türk oyuncuların hem önemi hem de ortaya koyacakları performans kat be kat arttı ve başarıda kilit rol halini aldı.

Engin, iki sene önce Kadıköy'de ilan edilen şampiyonluğun kahramanlarındandı. Ancak aynı Engin geçen sezon adeta yokları oynadı. Hazır, futbola konsantre olmuş bir Engin'in neler yapabileceğini hepimiz çok iyi biliyoruz. Yedekte Türk oyuncuların oturacak olmasını da göz önüne alınca Engin'in göstereceği iyi performansın en az dış transfer kadar değerli olacağını söylemek sanırım yanlış olmaz.

Engin, işin sadece teknik kısmından ziyade mücadele gücüyle de çok değerli bir oyuncu. Misal, yetişmesi zor olan topa bile koşar ya da ekstra çaba sarfederek top kapar, taraftar bu olaydan sonra gaza gelir, desteğini arttırır vs.

Drogba ve Sneijder faktörü


Geçtiğimiz sezon potansiyelini sahaya yansıtamayan bir diğer isim de Wesley Sneijder'di. Neden bilmiyorum ancak Sneijder inanılmaz derecede göz ardı ediliyor. Sneijder'in ne denli büyük bir oyuncu olduğunun farkında değil sanırım insanlar. Mevkisinin sayılı oyuncularından biri önümüzdeki sene Galatasaray hücumlarında beyin olacak. Bu durumun farkedilmemesininde temel sebep Sneijder'in geçen sene sakatlıktan ötürü son haftalarda sahada olamaması sanırım.

Didier Drogba, geçen sezon başlangıcını Çin'de yaptığından fizik olarak üst seviyede değildi. Her ne kadar 35 yaşında olsa da normal fiziği çok iyi olduğu için yaş onun adına dezavantaj olmuyor. Buna rağmen Drogba'nın geçen sezona damga vurduğunu düşünürsek, hazırlık kampını Galatasaray'da yemiş bir Drogba'nın önümüzdeki sezon çok çok daha etkili olacağı varsayımında bulunmak sanırım yanlış olmaz.

Göründüğü üzere Galatasaray'ın mevcut kadrosuna Engin, Sneijder ve Kazım gibi takım içinde olan ancak geçen sezon belirli sebeplerden ötürü fayda sağlayamamış isimler katılacak. Bu, en az dış transfer kadar önemli ve dikkat edilmesi gereken bir husus. Zira sezon içerisinde bu oyuncuların verdikleri katkının ne kadar değerli olduğunu hep birlikte göreceğiz...

13 Nisan 2013 Cumartesi

Karabükspor: 0-1 :Galatasaray



Ligin boyunun iyice kısaldığı bir dönemdeyiz ve bu dönemde bazı maçlar, üç puandan daha farklı anlamlar taşıyor. Galatasaray için Karabükspor maçı da böyle bir maçtı. Aynı geçen seneki Sivasspor deplasmanı gibi.

Rakibin ''kesin puan kaybederler'' diye düşündüğü maçtan üç puanla ayrılmak, seni ne kadar motvie ederse rakibin de inanç ve direncini o kadar düşürür. Galatasaray, Karabükspor karşısında aldığı üç puanla bir kez daha bombayı Fenerbahçe'nin kucağına bıraktı. Tüm maçlarını kazansa bile şampiyon olamayacak Fenerbahçe, Eskişehir maçına ''puan farkını dörde indirmek için'' çıkmak durumunda kaldı. Kazanır, kaybeder o ayrı ama bu galibiyet ile birlikte rakibin üzerinde ciddi bir baskı kurulmuş oldu.

4-3-1-2'ye geçtikten sonra Galatasaray'ın 11'ini tak tak tak sayar olduk. Bu açıdan bir sürpriz yoktu. Maçta karşımıza çıkan ilk görüntü şu oldu; Karabükspor, kendi sahasında oynamasına rağmen bir deplasman takımı gibi mücadele etmeyi tercih etti. Top Galatasaray'dayken 10 kişi birden kendi yarı sahasına çekilip, alan daralttılar ve kapacakları toplar ile kontra atağa çıkıp gol bulmayı denediler. Bunu yaparken de en güvendikleri isim şüphesiz Lua Lua oldu.

Galatasaray maç boyunca sakin kalıp, aynı oyununu sürdürdü. Böylece, Karabükspor'un bu hamlesine karşılık vermiş oldu. Karabükspor alan daraltma uyguladığı için Sneijder, Selçuk ve Melo rahat hareket etme imkanı bulamadılar ilk yarıda. Şartlar bu kadar açıkken, maçtan istediğini alarak ayrılmak Galatasaray için önemliydi.

Tüm hatlarıyla kapanan bir takıma karşı ilk yarıda Burak Yılmaz net pozisyonlar da buldu aslında. Ancak kafası maçta olmadığı için bunları cömertçe harcadı. Burak, İspanya'daki Real Madrid maçından beri felaket durumda. Sürekli ofsayta düşüyor, hücumda duvar olamıyor ve en önemlisi çok gamsız oynuyor. İlk iki saydığım şey Burak'ın düzetlmesi gereken, bildiğimiz eksiklikleri ama sahadaki vurdumduymaz tavrı pek kabul edilebilir gibi değil. Bir oyuncu kötü oynayabilir ama bu durum onun mücadele etmesine engel olamaz. Burak, Ronaldo karşısında bir yenilgi almış gibi hissediyor ve bu durum onu piskolojik olarak bitirmiş durumda. Burak Yılmaz gibi bu sezona damga vurmuş bir futbolcunun ligin en kritik dönemlerinde böyle bir sıkıntı yaşaması bir dezavantaj. Büyük ihtimalle Fatih Terim kendisiyle konuşacaktır ve her ne kadar taktik gereği olsa da Burak'ın bugün oyundan alınmış olması onun algılaması gereken bir mesajdır.

Drogba belki gol atmadı fakat yine ''büyük'' oynadı. Galatasaray'a geldiğinden beri attıklarından ziyade attırdıklarıyla ön plana çıkan Fildişili, bugün yine golün asistini yaptı. Duvar olmayı, arkadaşlarıyla verkaç yapmayı oldukça seven bir yapısı var. Gol atmaktan ziyade bunları yapıyor oluşu Galatasaray için çok büyük bir artı. Çünkü, Drogba kadar olmasa da bunları geçen sezon Elmander yapıyordu ve o Elmander, takımın en önemli oyuncusu konumundaydı. Galatasaray'ı bu sene en çok etkileyen şeylerden biri Elmandersizlik oldu. Drogba'nın takıma adapte olduktan sonra işin servis kısmını yapması bu yüzden oldukça önemli ve değerli.

Karabük'ün ''tehlikeli'' sınıfına sokabileceğimiz pozisyonlarının Eboue'nin kanadından geldiğini hatırlatmakta fayda var. Bugün, göze batacak hatalar yapmasa da onun kanadından gelen atakların tehlike yaratması gelecek haftalar için üzerine düşünülmesi gereken bir konu.

Herkesin puan kaybı beklediği bir deplasmandan çok sağlam bir oyun ve üç puan ile dönmek birilerine çok ciddi bir mesajdı. Yol artık Galatasaray için daha kolay ve engellerden bir tanesi daha aşıldı. Aynı ciddiyet ve çalışma ile devam edilirse, sezon sonunda Arena'da üst üste ikinci şampiyonluk kutlamasını görürüz.

13 Mart 2013 Çarşamba

Ben kenardaki adama olan inancımı hiç kaybetmedim ki



Mazoşist değilim ama Galatasaray'ı kaybettiğinde daha fazla sahipleniyorum sanırım. İşler iyi giderken herkes en büyük Galatasaraylı, herkes en büyük Fatih Terim'ci. Ne zaman ki işler biraz sarpa sarıyor, birden bu insanlar da yok oluyor. Galatasaray, yalnız ve desteğe muhtaç bir insan gibi gözüküyor gözüme böyle durumlarda. ''İyi gün dostları'' da olmadığı için sana özelmiş gibi hissediyorsun Galatasaray'ı.

Cuma günü bir Gençlerbirliği maçı oynadık. Çoğu insan hep bu anı bekliyormuşcasına takıma yüklendi, Hoca'ya acımasızca saldırdı. Gizlemeyeceğim; ben de yıkıldım o gün. Ama takımın adı Galatasaray, teknik direktör de Fatih Terim iken umutsuz olunmazdı ki... Bunu hazmedemedim işte. Her şeyi hazmedebilirdim ama bunu asla. Galatasaray ''bitti'' demeden bitmeyeceğini, son dakikaya kadar mücadele edeceğini bilip de bilmezden gelen davranışlar sergileyenlere birinin Galatasaray'ı hatırlatması gerekiyordu. Neyse ki, azınlıkta da olsa, çevremde pozitif bakmayı bilen, Galatasaray'ı benim gibi gören ve anlayan insanlar var. Bu takıma ve özellikle de Fatih Terim'e olan inancımı hiçbir zaman kaybetmedim, kaybetmem de.

Geçen sezon kendi sahamızda 2-1 kaybettiğimiz Fenerbahçe maçından sonra da, cuma günü kaybettiğimiz Gençlerbirliği maçından sonra da hiçbir şekilde inancımı yitirmedim çünkü Galatasaray adının olduğu her yerde ''umut'', Fatih Terim'in olduğu her yerde de ''başarı'' olduğunu öğrenerek büyüdüm. Allah'a şükürler olsun ki ne bu takım, ne de Fatih Hoca beni yine yanıltmadı, haklı çıkardı ve çıkarmaya da devam edecek.

Biraz da saha içine dönelim.

Galatasaray maça harika hazırlanmış. İlk maçtan sonra yaptığım tenkitte, Galatasaray'ın rakibi iyi analiz ettiğini fakat kendisini iyi analiz edemediğini söylemiştim. İlk maçta da en çok korktuğum hadise Sneijder'in sol kanada yakın oynamasıydı. Nitekim gerçekleşti de. Atılan golde katkısı olmasına rağmen beklediğimiz gibi oynamamıştı. Dün akşam ise Fatih Terim, Sneijder'i olması gerektiği yerde oynattı, yani forvetlerin arkasında. Sol kanada yakın olarak da Selçuk'u oynattı. Sistem üzerinden değerlendirme yapmayı düşünmüyordum fakat hoca söyledi madem ben de yazayım; evet Galatasaray dün 4-1-3-2 taktiğiyle sahada yer aldı. Gerek 4-3-1-2 gerekse de 4-1-3-2 taktiğinde Galatasaray en büyük sıkıntıyı sol kanatta çekiyordu. Orada oynayacak doğru ismi bulması halinde Galatasaray birçok sorunu çözecekti.

Bu isim asla Sneijder değildi. İlk maçta ''kendimizi iyi analiz edemedik''ten kastım da buydu işte. Hoca, ikinci maçta bu sorunu da çözdü. Bu da Sneijder'in çok daha etkin olmasını sağladı. Selçuk için ise söyleyecek kelime gerçekten çok az. Her bakımdan muazzam bir oyuncu.

Selçuk sol kanada yakın oynadığından, orta sahadan top alıp, oyunu kuracak ikinci bir isme ihtiyaç vardı. Bu ihtiyacı Melo ve Hamit giderdi. Sanırım bu noktada Melo'ya artı bir parantez açmak lazım, Gelsenkirchen'deki maçta geçen seneki Melo'dan kesitler izledik adeta. Melo, kendinde geçen seneki gücü bulamadığı için çok fazla sorumluluk almıyordu saha içerisinde ve hamle zamanlamaları da bu sebepten yanlış oluyordu ama dünkü Melo, top ayağına geldiği zaman dikine oynayıp adam eksiltti; top rakipteyken de yapmış olduğu başarılı müdahaleler ile rakibine ''bizi geçmek o kadar kolay değil'' mesajını verdi. Buna ek olarak da duran toplardaki ilk topu karşılayıp, tehlikeyi savuşturma görevini yine layıkıyla yaptı. Melo'nun bu performansı çok önemliydi zira Galatasaray'ın orta saha zafiyeti çekmesinde Melo'nun hazır olmayışı önemli bir etkendi.

Galatasaray'ın pozisyon yokken gol yemesi bir ritüel halini aldı. Dün de buna benzer bir gol ile mağlup duruma düşmek oyuncuları şüphesiz ki etkiledi. O gol gelene kadar şahane bir Galatasaray vardı sahada. O gol ile Hamit'in attığı gol arasında geçen sürede bir ''sersemleme'' halini yaşadı oyuncular. Hamit'in golü ise bu anlamda çok önemliydi. Galatasaraylı oyuncuları bu ruh halinden kurtardı ve Galatasaray yeniden istediği oyunu oynamaya başladı.

İkinci yarıda Fatih Terim'in oyuncu değişikliği yapmaması çok kritikti zira kendisinin de söylediği gibi yapacağı hamle oyuncuları tarafından yanlış şekilde algılanabilirdi ve Galatasaray, ister istemez geriye yaslanabilirdi.

İlk yarı ile ikinci yarı arasındaki bariz farkın oluşma sebebi iki kritik oyuncunun maç kondisyonu olarak aşağı seviyelerde olmasından kaynaklanıyordu. Bu oyunculardan ilki Drogba, ikincisi ise Sneijder'di. Takıma katılmalarından yana uzun bir süre geçmiş olsa da, tam olarak hazır olduklarını söylemek hata. Nitekim, Amrabat'ın girişi ile beraber Galatasaray hücuma daha fazla çıkmaya başladı. Bu anlamda Burak ile ilgili birkaç şey de söylemek istiyorum. Burak hücumda çok komple bir oyuncu yalnız iki tane eksiği var. Birincisi tabiki ofsayta düşme durumu. Geneli baz alırsak dün bu anlamda biraz daha iyidi. İkinci konu ise Burak'ın ayağında top tutamaması ve topu anında kaybetmesi. Bu hem Burak hem de Galatasaray açısından çok önemli bir konu. Bu anlamda Drogba'nın varlığı Burak için çok büyük şans. Sırtı dönük oyuna dair ve top saklama konusunda Drogba'dan öğrenecek çok şeyi var ''Kral''ın. Oyunun kritik anlarında Burak bir ya da iki kez ayağında topu tutup faul aldı ama bu sayı oldukça yetersiz. Drogba, gücü yettiği müddetçe bu işleri iyi yaptı fakat o da tam olarak hazır olmadığı için bir yerden sonra etkisiz kalmaya başladı.

Galatasaray'ın maçta göze çarpan en belirgin özelliklerinden biri de kontra atağa düzgün çıkamayaşıydı. Kontra atağa çıkmak da oldukça büyük bir meziyet. Galatasaray eğer dün kontra atağa düzgün bir şekilde çıkabilse maç çok daha erkenden kopacaktı ve Schalke, Galatasaray üzerinde bu denli büyük bir baskı kuramayacaktı. Galatasaray belki de sadece bir kez organize şekilde kontra atağa çıktı. Muslera ile başlayıp, Selçuk ile devam edip, Umut ile sonlanan atak kalecilerin de bu oyunun ne kadar önemli bir parçası olduğunu anlamamız açısından oldukça değerliydi.

Dediğim gibi, inancımı hiçbir zaman kaybetmedim. O en büyük kupa, er ya da geç, Fatih Terim önderliğinde bu ülkeye gelecek. Bize düşen görev ise sabırla o günü beklemek.

Gerçekleri tarih yazar, tarihi de Galatasaray.


26 Şubat 2013 Salı

Galatasaray: 4-2 :Orduspor



Bu maçta olayın sadece teknik ve taktik boyutunu incelemeye çalışmak çok zorlama bir hamle olur. Zira, çok farklı bir maç oynandı dün gece Türk Telekom Arena'da.

İçinde bulunduğum yoğun programdan ötürü Schalke maçı ile ilgili uzun uzadıya bir şeyler karalayacak vakit bulamadım. O yüzden kısaca o maça değinip, ardından Ordu maçına geçeceğim.

Akhisar maçı bittikten sonra Schalke maçına dair öngörülerde bulunurken şunları yazmıştım blogda:

Galatasaray için kilit nokta şu olacak; Sneijder'in ilk yarıdaki gibi oyun kurucu gibi gözüken fakat sol çizgiye yakın oynamasından ziyade, ikinci devredeki gibi Selçuk'a çok daha yakın oynayıp hücumla orta saha bağlantısını kurması gerek. Eğer bunu başarabilir ve oyunda kendini çok daha fazla hissettirerek, oyuna ağırlığını koyabilirse; Galatasaray oldukça rahat bir oyun sergiler ve istediğini alır.
Fakat Hoca, çok güvendiği 4-4-2 sisteminden ödün vermedi ve birnevi Sneijder'i sol kanada hapsetti. Haliyle Hollandalı oyuncu pek verimli olamadı ve devre arasında saha kenarına geldi. Sneijder'in oyundan çıkması bana göre maçın en yanlış tercihiydi. Nitekim ikinci yarıda, ilk yarıdaki kadar etkili olamadık ve Drogba'nın kişisel becerisiyle oluşturacağı pozisyonlara kaldık.

Schalke ise teknik ekibin dediği gibi kanatları çok iyi kullanan ve hızlı oynayan bir ekip görüntüsü sergiledi. Burada en büyük hatayı Schalke'yi analiz ederken değil; kendi takımını analiz ederken yapmış Galatasaray Teknik Heyeti. Avantajı kaptırmamızın temel nedeni bence buydu. Dediğim gibi, maçın üzerinden çok zaman geçti bu yüzden uzun uzadıya bir analiz yapamayacağım. Fakat, her şeye rağmen Galatasaray'ın Almanya'dan turla hatta galibiyetle döneceğine inandığımı belirtmek isterim.

Gelelim Ordu maçına.

Bana göre, çıkabilecek en iyi oyuncu tercihleri ve kadro dizilişi ile sahada yer aldı Galatasaray. Akhisar maçının son 15 dakikasında olduğu gibi Sneijder, Selçuk'a yakın orta sahada görev aldı.

Galatasaray'ın oyuna kötü başladığını düşünmüyorum. Takipçilerin kazanmış olmasından ötürü, bir an önce skoru yakalamak istedi oyuncular ve bu da telaşlı oynamalarına sebep oldu. Oysa daha sakin kalmayı başarabilseler skoru ilk yarıda elde edebilirlerdi.

Galatasaray'ın artık herkese bir mesaj vermesi gerekiyordu. Oynayacağı futbol ve alacağı skor ile. İlk yarı bittiğinde tabelada yazan sonuç, Galatasaraylı oyuncuları kendine getirmeye yetebilirdi aslında ancak farkı yaratan durum Fatih Hoca'nın oyundan atılması oldu. Ne zamanki statta Fatih Terim'in tribüne gönderildiği anons edildi; işte o dakikada rüzgar tersten esmeye başladı. Taraftar sazı eline aldı, oyuncular maksimumunu vermeye başladı.

O dakikadan sonra ne taktiğin ne de tekniğin hiçbir önemi kalmamıştı. Galatasaraylı oyuncuların bir şekilde golü, hatta hatta golleri, atması gerekiyordu ve bunu da başardılar.

Burada önemli olan nokta şuydu; bu tarz maçlarda takım halinde kendi yarı sahasında kapanan takımları açmak oldukça zordur. Hatta ilk yarıdaki Orduspor maçını hatırlayalım. Galatasaray'a karşı muazzam bir savunma uygulayan Orduspor, ligdeki diğer takımlara da çok net bir mesaj vermişti: ''Galatasaray'a karşı böyle savunma yaparsanız, yenilmezsiniz.''

Orduspor ligin ilk yarısında oynanan o maçtan çok daha farklı bir durumda belki ancak dün de takım halinde geriye çekilmişlerdi. Ancak Galatasaray'da bu kez önemli bir fark vardı: Wesley Sneijder. Burada da birçok kez bahsetmişimdir kapalı takımları açma yollarından... Sneijder dün bunu başardı işte. Kendi becerisiyle kendisine pozisyon yarattı ve çok şık bir gol ile Orduspor'un gardını düşürdü. Ondan sonrası ise çorap söküğü gibi geldi.

Takım ikinci yarıda hakikaten çok iyi mücadele etti ve tempo yaptığında karşısında ''kimsenin'' duramayacağını cümle aleme bir kez daha gösterdi.

Söylediğim üzere, bu maç özelinde çok fazla teknik ve taktik konuşmayacağım bu yüzden maçın görünmez kahramanlarından birine değinip, yazıyı sonlandıracağım. Bahsecedeğim isim Gökhan Zan. Kendisi müthiş bir profesyonel. Her ne kadar ilk geldiğinde insanlar kendisiyle çokça makara yapsa da; artık taraftarın büyük bölümünün kendisine saygı duyduğunu düşünüyorum. Uzun süredir oynamıyor, asla ilk tercih olmadı hem de stoper gibi hayati bir bölgede görev alıyor fakat asla pes etmedi, çalışmayı bırakmadı. Her zaman iyi bir görev adamı oldu. Galatasaray, Kadıköy'de şampiyonluk kupasını kaldırırken Ujfalusi atıldıktan sonra da görev alan adamdı Gökhan Zan. Kısa bir süre sahada kalmış olsa da; o gün de sırıtmamıştı bugün de sırıtmadı.

Gökhan Zan'ın bu durumu herkese örnek olur umarım.

16 Şubat 2013 Cumartesi

Akhisar Belediye: 1-2 :Galatasaray



Akhisar maçıyla beraber net bir şekilde görüldü ki Galatasaray'ın oyun içerisinde sabit bir sistemi yok. Fatih Terim'in de dediği gibi bir oyun felsefeleri ve buna ek olarak da iyi oyuncuları var. Sisteme, şablona çok fazla takılmadan kendilerine verilen görevi uyguluyorlar. Hal böyleyken, ''Galatasaray'ın oyun şablonu şu'' ya da ''Galatasaray hangi oyun sistemiyle sahada yer alacak'' gibi kafa yormalara çok da gerek yok.

Galatasaray maça, çift forvet arkalarında da Sneijder dizilişi ile başladı. Oyunun ilk yarısında, top Galatasaray'a geçtiğinde Hamit sağ çizgiye yaklaştı ve Sabri'nin bindirmelerinde ona yardımcı oldu. Sneijder ise oyun kurucu gibi oynaması gerekirken sol çizgiye çok daha yakın oynadı. Aşırtma şutlar ile kaleyi yokladığı noktalar ise hücumun sol kanadına yakın kısmıydı. Duran toplardaki bir iki cılız atak dışında Galatasaray rakibine pek de pozisyon vermedi ama gol atamadığı her dakika rakibini oyunun içerisine biraz daha dahil etti.

Oyun içerisindeki değişkenlik gereği sol ve sağ çizgiye gelmek durumunda olan oyuncuları saymazsak, Galatasaray'ın kanat oyuncularının ağırlıklı olduğu bir görüntüden uzak olduğunu söyleyebiliriz. İşte tam da bu noktada sol ve sağ bek oyuncularına büyük iş düştü. Özellikle Sabri, hücumda çokça yer aldı fakat etkili ortalar yapamadı. Hakeza Riera da defalarca ileriye çıktı. İlk yarıdaki anlayış ve dizilişte bek oynayan oyuncuların, aynı zamanda birer kanat oyuncusuymuş gibi oynama zorunluluğu da vardı. Anlayış olarak bu başarılmış gibi gözüktü fakat skora etki etme noktasında bazı sıkıntılar da göze çarptı. Bunun yanında, hem Umut hem de Burak top tutabilmeyi pek beceremedikleri için, rakip savunmanın açık vermesini sağlayamadılar. Hatta, Umut oyunun ilk yarısında oldukça silik bir performans sergiledi. Bazı pozisyonlarda hem Umut hem de Burak aynı yere hareketlendiler ve bu durum, hücumların başarısız olmasına neden oldu.

Açıkçası ben, ikinci devrenin başında oyuncu değişikliği beklemiştim Fatih Terim'den. Çünkü koca bir ilk yarıyı harcamıştık ve puan kaybının asla kabul edilebilir bir tarafı olmayacaktı. Biraz klasik olacak fakat bütün dengeler Drogba'nın oyuna girmesiyle değişti. (Aynı esnada Amrabat da oyuna dahil olan isimlerden biriydi). Drogba oyuna girdikten sonrai Amrabat sol kanada geçti. İlk yarıda sol çizgiye yakın oynayan Sneijder ise Selçuk'un yanına gelerek ona daha yakın oynadı ve orada adeta kendini buldu. Tabi bunda, hem Drogba'nın oyuna girdikten sonra ayağında top tutarak Galatasaray'ı hücumda rahatlatmasının hem de yapmış olduğu duvar paslarıyla ve seri paslarla Galatasaray'ı daha akıcı bir futbol oynamaya sevketmesinin etkisi var. Hem ilk gol hem de ikinci golde asistin asistini yapan oyuncuydu Sneijder. Ama Drogba'nın maça damga vurması, belki de onun bu performansını biraz da olsa gölgede bıraktı.

Sneijder oyundan çıktıktan sonra Galatasaray'ın oyun kalitesinde düşüş yaşanması ve rakibin gol bulması tesadüf değildi. Drogba ile orta sahanın bağlantısını kusursuz bir şekilde sağlayıp, akıcı futbol oynanmasına en çok katkıyı ve desteği verenlerden biri de oydu çünkü.

Dany ve Riera'nın yapmış olduğu basit hatalar ise güzel geçen son bölümün kötü bir sonla bitmesine neden olacaktı az kalsın. Özellikle Dany, rakibin bulduğu gol pozisyonlarının hemen hepsinde pay sahibiydi. Gereksiz yere ayağında top tutup, yine gereksiz heyecan yaratması da cabası. Her ne kadar Şampiyonlar Ligi'nde tüm oyuncular gibi Dany de çok farklı konsantre olsa da maçlara, o seviyede yapılacak olan bir hatanın gerçekten de telafisi yok. Hakeza Riera da öyle. Savunmada oldukça ciddiyetsiz tavırlar sergiliyor. Hatta ilk yarıda bir pozisyon vardı. Basit oynayıp arkadaşına topu aktarsa Galatasaray hücuma çıkacaktı fakat Riera gereksiz yere çalıma girince topu kaybetti ve Akhisar tehlikeli bir bölgeden frikik kazandı. Faulü yapan Galatasaraylı oyuncu da sarı kart gördü. Fatih Terim'in maçta sonra yapmış olduğu ''Gökhan Zan ve Hakan Balta'dan da yararlanmayı planlıyoruz'' lafını bu doğrultuda yorumlamak gerektiğini düşünüyorum.

Çarşamba günü çoook önemli bir Schalke sınavı bizleri bekliyor. Galatasaray'ın gerek iç saha gerekse de dış sahada oynamış olduğu önemli maçlarda, ama özellikle iç saha maçlarında gerçekten bir başka olmak kaydıyla, çok farklı bir şekilde maça konsantre olduğunu biliyoruz. Bu maça kendini verme hali savunmada yapılan hataların da minimuma düşmesini sağlıyor. Galatasaray için kilit nokta şu olacak; Sneijder'in ilk yarıdaki gibi oyun kurucu gibi gözüken fakat sol çizgiye yakın oynamasından ziyade, ikinci devredeki gibi Selçuk'a çok daha yakın oynayıp hücumla orta saha bağlantısını kurması gerek. Eğer bunu başarabilir ve oyunda kendini çok daha fazla hissettirerek, oyuna ağırlığını koyabilirse; Galatasaray oldukça rahat bir oyun sergiler ve istediğini alır.

28 Ocak 2013 Pazartesi

Galatasaray: 2 - 1 :Beşiktaş



Futbol tabii ki her türlü sonuca açık bir oyun. Her zaman favori olan takımlar galip gelemiyor ancak dün maçı izleyen herkes biliyordu ki; olağanüstü olaylar yaşanmadığı müddetçe Galatasaray, Arena'da Beşiktaş'ı yenecek.

Galatasaraylıları maçtan daha çok heyecanladıran şey Sneijder'i Galatasaray forması ile ilk kez sahada görecek olmaktı. Galatasaray oyunu koparırsa bir şov amaçlı; eğer geriye düşerse de maçı kurtaran adam olması için Sneijder'i sahaya sürecekti. Özetle, Sneijder bir şekilde oyuna dahil olacaktı.

Galatasaray, sezonun ilk yarısında oynamış olduğu futbol ile geçen seneyi mumla aratmıştı. Buna rağmen Beşiktaş'ı yenmesi durumunda en yakın rakibi ile puan farkını beşe çıkarma şansı elindeydi. Bunun belki de tek nedeni; kadro kalitesinin diğer tüm takımlardan çok daha ileride olmasıydı. Bunun dışında, Galatasaray'ın bu sezon en çok göze çarpan özelliği büyük maçlarda çok daha farklı bir görüntü sergilemesiydi. Bu maçlarda Galatasaray bir şekilde istediğini elde ediyordu.

Herkes gibi ben de maçı bir hafta boyunca kafamda oynuyorum. Neler olup, neler olamayacağını tarttım. Bu esnada bana eşlik eden, birnevi bana akıl hocalığı yapan, babam da fikirlerini ortaya koyuyor ve fikirlerimizi çarpıştırıyorduk. Genel hatlarıyla benzer şeyler düşünüyoruz sadece birkaç ufak noktada ayrışmalar oluyor, ya da farklı fikirler ortaya çıkıyor.

Geçen hafta Burak'ın sahada hiçbir varlık göstermemesine rağmen oyunda kalmasını tartışmıştık. Ben, Burak'ın potansiyel bir gol silahı olduğu için Fatih Terim'in onu sahada tuttuğunu söylemiştim. Babam ise Burak'ın çıkıp Elmander'in sahada kalması gerektiğini ifade etmişti ve ekledi: ''Benim tanıdığım Fatih Terim, Beşiktaş maçına Umut - Elmander ikilisi ile maça başlar.'' Her ne kadar ikisi beraber oynarken daha etkili olsalar da Burak'ın yedek başlayacağına ihtimal vermiyordum. Benim için sürpriz bir karar, babam için ise olması gereken olmuştu.

Gerek maçı statta izlerken, gerekse de eve gelip tekrarını seyrettiğimde gördüğüm bir şey var ki; Fatih Terim maça gerçekten iyi hazırlanmış. Umut - Elmander ikilisi ile maça başlama sebebi Burak'ın formsuzluğundan ziyade Beşiktaş'ı baskı altına alabilmek için en doğru ikili olmaları. Elmander ileride top tutan forvet görevini gördü, aynı geçen sezonun tamamında olduğu gibi, Umut ise rakibine baskı uygulayan, ortalığı karıştırıcı santrafor sıfatını üstlendi. Maçın başında gelen golde bu iki ismin rol almış olması şüphesiz ki tesadüf değildi.

Galatasaray'ın bu kadar iyi mücadele edip, hırslı şekilde oynarken farkı arttıramamasının sebebi herkesce malum; rakip yarı sahanın orada yaratıcı olamama. 4-4-2 sistemi bize geçen sene çok değerli bir şampiyonluk armağan etti. Ancak, hem Sneijder hem de Drogba transferlerinden sonra kendisiyle yüksek ihtimal ile vedalaşacağız. Bu sezon, aynı sistemin geçerliliğini yitirmesindeki temel etken ise Galatasaray'ın sahip olduğu omurgayı kaybederek yeni bir takım hüviyeti kazanmasında yatıyor. Geçen sezon şampiyonluğun gelmesindeki kilit nokta olan Muslera - Ujfalusi - Melo -Elmander omurgası bu sene resmen dağıldı ve yerine yeni bir omurga oluşturmak zorunda kalındı. Ve bu yeni oluşan omurga; Sneijder ile Drogba'nın gelişi ile tamamlandı. Yani, Galatasaray'ın istediği parçalara yeni ulaşmış olmasına rağmen, kısmen eksik parçalar ile, oturmamış bir takım görüntüsüyle şu anki konumunda olması muazzam.

Maçın daha da farklı bitmesine engel olan iki tane kırılma anı vardı: Birincisi, Beşiktaş'ın devre arasından golle dönmesi; ikincisi ise Sneijder ile Engin oyuna dahil olduktan hemen sonra Melo'nun kırmızı kart görmesi. Aslında, Beşiktaş ikinci yarıya golle başlamasına rağmen Sneijder ile Engin oyuna girdikten sonra Melo atılmasa, maç yine çok farklı bir noktaya gelebilirdi Galatasaray açısından ama olmadı.

Maçın görünmez kahramanı ise bence Hamit Altıntop'tu. İlk yarıda çok fazla göze batmasa da, takım 10 kişi kaldıktan sonra hücuma top taşıyabildiyse bunu Hamit'e borçlu. Pozisyonların çoğunda sırtına iki tane Beşiktaşlıyı aldı ve taç çizgisinin orada zaman geçirdi. Bu esnada sahada bir kişi eksik olan Galatasaray, hücuma daha fazla adam ile gelmeye başladı.

Hasan Şaş'ın maçtan sonra açıklamalarını dinledim, şöyle söylemiş: ''10'a 11 oynadığımız için Sneijder kalitesini sahada gösteremedi.'' Çok doğru bir yorum. Her ne kadar Galatasaray 10 kişi kaldıktan sonra hücumda serbest oyuncu konumuna geçse de Sneijder, buna rağmen zamanında topla buluşabilse farkı daha da arttıracak vuruşları ya da dokunuşları yapabilirdi.

Galatasaray'ın önü bundan sonra çok daha açık. Sneijder ve Drogba'nın gelişi ile beraber yeni omurga şu şekilde oluşacak: Muslera - Dany - Sneijder - Drogba. Önceden kahinlik yapmak istemem ancak yeni oluşacak sistemin 4-3-1-2 olacağını düşünüyorum. Oyuncuların birbirlerine olan uyumu ne kadar çabuk artarsa, Galatasaray'ın sahada oynayacağı futbol da aynı oranda güzelleşecektir.

22 Ocak 2013 Salı

Sneijder Sonrası Galatasaray



Gerçekten oldukça yorucu bir transfer nöbeti geçirdik. Her ne kadar daha önceden tecrübeli olsak da; söz konusu Sneijder olunca işler biraz daha farklılaştı. Sabırsızlık noktasında taraftarı kontrol edebilmek pek mümkün olmadı. Hala Sneijder'in bu yaşta Türkiye'ye ve en önemlisi Galatasaray'a gelmiş olmasına inanamamakla birlikte, böyle önemli bir transferin ikna edilmesinde taraftarın da kıyıdan köşeden bu işe dahli olduğunu düşünmeden edemiyorum.

İnsanlarda şöyle bir algı oluştu: ''Sol bek ve stoper mevkilerinde oyuncuya ihtiyacımız varken Sneijder'in alınması lüks.''

Bu düşünceye kesinlikle katılmıyorum. Galatasaray'ın sol bek ihtiyacı ne kadar elzemse, Sneijder gibi bir oyuncuya olan muhtaçlığı da o denli elzemdi. Galatasaray, oyun kitlendiği anda oyunu açma noktasında oldukça sıkıntı çeken bir ekip görünümü verdi bizlere. Yani, rakip yarı sahaya gelene kadar her şey yolunda ancak oraya gelindiği vakit herkesin eli ayağı birbirine dolaşıyor. Çünkü tam da orada sorumluluk alacak bir futbolcunun eksikliği takımı fazlasıyla etkiliyor. Bunu bütün ilk yarı boyunca Amrabat'tan yapmasını bekledik. Özellikle onun 1'e1 lerdeki başarısı Galatasaray'ı hücum anlamında oldukça rahatlatacaktı fakat Amrabat bu konuda sınıfta kaldı. Hakeza Hamit'in de belli sebeplerden dolayı hücumda ağırlığını koyamaması Galatasaray'ın skor üstünlüğünü ele alması gereken maçlarda oldukça zorlanmasına sebep oldu.

İşte bu sebepten, Sneijder transferi Galatasaray için tam bir nokta atışı diyebiliriz. Sneijder'i zaten anlatmaya gerek yok. Futbolu kıyısından köşesinden de olsa takip eden hemen herkes kendisinin nasıl bir futbolcu olduğunu bilir. Hollandalı oyuncu, Galatasaray'ın hücum hattında yaşamış olduğu sıkıntıların birçoğunu tek başına çözebilecek potansiyele sahip.

Peki Sneijder kadroya monte edilirken kadroda ne tarz bir yapısal değişiklik olacak? Sanıyorum hemen hemen tüm Galatasaraylıların kafasındaki en büyük sorun bu. Açıkçası ben de işin içerisinden pek fazla çıkabilmiş değilim ancak Galatasaray'ın oynaması muhtemel taktikler üzerinden birtakım değerlendirmelerde bulunacağım. Belki biraz olsun kafamızda bazı şeyler netleşir ve neyin olup neyin olamayacağını daha sağlıklı analiz edebiliriz.

A) 4-1-4-1

Geçen seneden aşina olduğumuz bir sistem ile başlayalım. Fatih Terim takımın başına yeniden geldiğinde oyuncularına oynatmaya çalıştığı sistem buydu. Hatta ligin belli bir bölümünde de bu sistemle oynamaya çalıştı. Ancak Beşiktaş maçından birkaç maç sonra Hoca bu sistemden vazgeçti ve bize şampiyonluğu getiren, hala da kullanmakta olduğumuz, 4-4-2 sistemine geçiş yaptı.

Hoca, rakamlara çok fazla takılmayın der. Sneijder'i  mevcut sistemde yerleştirebileceğimiz tek yer 4-4-2'nin solu. Ancak hepimiz biliyoruz ki kağıt üzerinde böyle gözükse de Hoca, Hollanda'lı futbolcuyu serbest olarak oynatacak. Bu durum, zaten sıkıntılı olan sol koridoru rakipler karşısında daha da tehlikeli hale getirebilir.

Peki Fatih Terim geçen sezonun başında deneyip başarısız olduğu 4-1-4-1 sistemine dönüş yapar mı? Bunun cevabını vermek de gerçekten güç. Ancak bu sistemin de opsiyonlardan biri olduğunu söylememiz gerekiyor. Burada da en büyük soru işareti şu: Galatasaray'ın şampiyonluğunda çok etkili olan çift forvetli anlayıştan Hoca vazgeçer mi? Bu soruya cevap olarak Fatih Terim'in bir sözünü alıntı yapmak istiyorum; ''çift forvetten tek forvete geçmemiz oyun felsefemizde hiçbir değişiklik yaratmaz.''

Bu  sisteme geçilmesi durumunda Galatasaray, hem merkezini güçlü tutmuş olacak, hem de hücumda çok yaratıcı bir takım haline bürünecek.

B) 4-3-1-2

Bu sistem son zamanlarda birçok kişi tarafından dile getirilen, Hoca'nın da Galatasaray'da deneyip başarılı olduğu bir sistem.

Ancak uygumala yönünde kanat oyuncularının oynama şansını neredeyse sıfıra indiriyor bu durum ve bizim elimizde kanat oyununa en yatkın isim olan Amrabat bu takımın en pahalı oyuncularından biri. Sanki bu sisteme geçilmekle birlikte kanat oyuncularını gözden çıkarmış gibi olacağız ve onları kullanma şansımız minimumda kalacak. Bu sisteme dair en büyük soru işareti işte bu.

Bu sistemin en büyük artısı ise; Galatasaray'ı hem merkezde çok güçlü bir takım haline getirecek olması hem de çift forvet ile oynama şansını bizlere sunması.  Bu sisteme geçildiği takdirde orta saha (büyük ihtimalle); Hamit - Selçuk - Melo önlerinde de Sneijder şeklinde olacak. Geçen sezon şampiyonluğu kazanmış olan 2011-2012 versiyon Galatasaray'ın en önemli özelliği merkezinin çok kuvvetli olmasıydı. Kanatlarda oynayan Emre ve Engin de kanat özelliklerinden ziyade merkezde oynama özellikleri çok daha ön planda olan oyunculardı ve bu Galatasaray'a büyük artı sağlamıştı. Sneijder sonrası bu sisteme geçilmesi durumunda ise ortaya UEFA Kupası'nı kazanan kadroyla büyük bir benzerlik çıkacak. O kadronun merkezinde Okan - Emre - Suat vardı, önlerinde de Hagi oynuyordu. Çift forvette ise Arif ve Hakan.

Hoca, Sneijder'in geleceğini varsayarak kafasında böyle bir sistem kurmuş olabilir. Ben hatırlamıyorum ancak Fiorentina dönemlerinde de Hoca'nın bu sistemi tercih ettiği söyleniyor. Bu da, Sneijder sonrası dönemde bu sisteme dönülebileceğinin en büyük kanıtı olarak bizlerin önünde duruyor.

Gördüğünüz gibi oldukça karmaşık ve içerisinde bolca gizem taşıyan bir süreç olacak Sneijder sonrası dönem. Eğer Fatih Terim, en doğru sistemi en kısa sürede bulabilirse çokça dile getirilen ''uyum sorunu'' aşılır ve işleyen çarka çok önemli bir dişli (Sneijder) en az hasarla eklenmiş olur. Diğer türlüsü ise oldukça spekülatif işlerin türemesine yol açar.

Ama tahminim o ki; Schalke ile oynayacağımız ilk maça kadar Fatih Terim en doğru ve en yararlı olacak sistemi belirleyip takıma uyarlayacaktır.