30 Mayıs 2012 Çarşamba

İmparator: Fatih Terim





Galatasaray armasının üzerinde yer alan üç yıldızın görünümünde değişiklik yapmaya karar versek ve iki yıldız koyup yanlarına da bir Fatih Terim imzası eklesek sanırım yanlış olmaz. Zira, Galatasaray armasının üzerinde yer alan her bir yıldız beş şampiyonluğu temsilen orada yer alıyor. Bu sene itibariyle Fatih Terim'in de Galatasaray başında yaşadığı şampiyonluk sayısı beş oldu.

Şakayı bir yana bırakırsak, dip yapılan bir sezonun ardından Galatasaray'ı yeniden ayağa kaldıracak tek bir teknik direktör vardı dünya üzerinde; Fatih Terim.

Benim canlı şahit olduğum en büyük Galatasaray efsanesi Fatih Terim'dir. Ali Sami Yen'i görme şerefine nail olamadım, Metin Oktay ise doğduğum yıl hayata gözlerini yumdu. Bizler Fatih Terim ve ekibinin yaşattığı mutluluklar ile büyüdük. Fatih Terim babamız, Hagi amcamız, Hakan Şükür, Hasan Şaş ve diğerleri abimiz oldu. Sokakta Hagi'nin, Hakan Şükür'ün ismini bağırdık. Fatih Terim'i televizyonda gördüğümüzde dahi mutluluktan yerimizde duramazdık.

Hayatımızın en mutlu günü olan 17 Mayıs'ın mimarlarındandı Fatih Terim. Çocukluğumuza dair Galatasaray ile alakalı en mutlu anılar ne ise, onların başında hep o vardı.

Fatih Terim bize bu büyük başarıları yaşatmasa, onu bu kadar çok sevebilir miydik? Yine severdik herhalde ancak efsane statüsüne koyamazdık. Zaten efsane olabilmek için büyük işler başarmak gerekmiyor mu? Hiçbir şey yapmayan insanlar hayatın hangi döneminde efsane oldu ki?

Galatasaray'a birçok teknik direktör geldi geçti. Sevdiklerimiz çok oldu içlerinde, inandıklarımız, güvendiklerimiz. Kimisi mutlu etti bizi, kimisi ise hayal kırıklığına uğrattı. Ama Fatih Terim'in yeri her zaman bambaşka oldu. Güven duygusu bambaşka bir duygu. Bir insana güven duymak, onun kanatlarının altında huzuru bulmak, seni her daim koruyacağını bilmek... Bunlar tarifsiz duygular ve çoğunlukla ailenizden birinin size hissettirdiği eşsiz hislerdir. İşte bana Fatih Terim dendiği zaman bunları hissediyorum. Onun Galatasaray'ın başında olması bana her zaman güven veriyor. Akşam başımı yastığa koyduğum zaman, Galatasaray'ın sahipsiz olmadığını ve Galatasaray'ı en az benim kadar düşünen birinin Florya'da var olduğunu biliyorum ve huzurla uyuyorum. Dünya üzerinde Fatih Terim'e sevgimin ve saygımın büyüklüğünü anlatacak kelimeler malesef ki yok. Varolanlar arasından seçebildiklerim ise sınırlı: ''babam gibi''

Artık büyüdük ve çocuk değiliz. Hep düşünürdüm, ''dünya gözüyle bir kez daha Fatih Terim'i Galatasaray'ın teknik direktörü olarak görebilecek miyim?'' diye. Çünkü çok erken ayrıldı Galatasaray'ın başından, sanki biz bir rüyadaydık ve o rüyanın en güzel yerinde uyandırıldık. Rüyanın sonunu göremeden bizleri bırakıp gitti. Belki de Fatih Terim'e ilk ve tek kez o zaman, o çocuk halimle kızmışımdır. Çünkü işini yarım bıraktı. Alınacak bir kupa daha vardı.

Ve geçen yaz... Yeni yönetim, yeni yapılanma derken son bir şans doğdu benim için. Yarım kalan rüyamın devam edebilmesi, Ünal Aysal ve yönetiminin vereceği karara bağlıydı. Açıkçası Ünal Aysal'ın başkanlık süreci boyunca konuştuğum her Galatasaraylıya, Fatih Terim'in yeniden teknik direktör olarak gelmesi gerektiğini söylüyordum. Belki de insanlar benim bu ısrarcı tutumumdan sıkılmıştı, bilemiyorum.

Ortada bazı iddialar vardı ancak resmi olarak açıklanmadan inanmıyordum. Malum, geçen sene önce kabul etti dendi daha sonra büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. Hatta Haluk Yürekli'nin canlı yayında rejiden ''hoca olmuyor'' dediği bile söylendi. Fatih Terim resmi olarak açıklanmadan bir gün önce, Erhan Önal bir tanıdığımıza ''hoca gelmeyecek, başka biri gelecek bizler de altyapıda görev alacağız'' demişti. Bu haber benim varolan ümitlerimi tükenme noktasına getirmişti.

19 Mayıs akşamı...

19 Mayıs akşamı okulda festival vardı. Daha önceden bilet almıştım fakat o akşam Ünal Aysal'ın televizyona çıkacağını öğrendim. Arkadaşlara ayıp olmasın diye planı ertelemedim ve konsere gittim. Esasında gözüm de hep telefonda, gelecek bir mutlu haberde. Ama ne olduysa, kendimi kaptırmışım herhalde, telefona bakmayı uzunca bir süre unuttum. Aklıma geldiğinde ise telefonda cevapsız aramalar ve gelen mesajlar vardı. Cevapsız aramalardan ilki olan Babam'ı aradım ve mutlu haberi aldım. Benim için sezonun en büyük transferi Fatih Terim'di zaten. Belki de transfer duyumunu bu denli az kovaladığım nadir sezon geçen sezondu. Benim en büyük yıldızım takımın başına geçmişti çünkü...

Ancak sadece benim güvenmem yetmiyordu. Sevgi ve saygı çok fazlaydı fakat Galatasaray'ın içinde bulunduğu durum da ortadaydı. Eski güveni herkesin gözünde yakalamak kolay olmayacaktı. Çünkü hepimizin ortak paydası, göz bebeğimiz Galatasaray yaralıydı, tedaviye ihtiyaç duyuyordu. Dünyanın en iyi profesörü de gelse, hastada iyileşme belirtileri görene dek, ümitvar olunamazdı.

Biz belki dünyanın en iyi doktorunu getirmedik ama, ailemizin çok sevdiğimiz doktorunu çağırdık.

Ve Allah'a şükürler olsun ki Fatih Terim, bu üzgün, dibi görmüş camiayı yeniden ayağa kaldırdı. Bu sene takım şampiyon olmasaydı dahi, Galatasaray ayağa kalkmış olacaktı. Yıllar sonra gerçek manada bir takıma sahip olmanın keyfine vardık taraftar olarak. Futbolcular da, Florya'da oluşan takımdaşlık duygusuyla, kendileri için olduğu kadar arkadaşları için de mücadele etme duygusunu tattılar. Dünya'da takım olmak kadar keyifli bir ikinci şey nedir ki acaba? Bugün Melo gitmemek için türlü söylemlerde bulunuyor, Eboue Galatasaray için ailem diyorsa, yakalanan takımdaşlık olgusundan bunları söylüyor.

Bu sene ''Fatih Terim galibiyeti'' diye adlandırabileceğimiz birden çok galibiyeti var Galatasaray'ın. Benim ilk aklıma gelen Kayserispor maçıdır mesela. Bir hafta önce Gaziantep maçında ağır yara almış takım, senelerdir kazanamadığı Kayseri deplasmanından çok net bir galibiyet alıp gelmişti.

Dediğim gibi böyle birçok galibiyet var ama en önemlisi, hiç şüphesiz ki, Kadıköy'de alınan şampiyonluk. Play off'ta kötü giden bir Galatasaray, türlü ayak oyunları ile son maçta Kadıköy'e bırakılan bir şampiyonluk maçı...

Hocanın gece, bizce ani hoca içinse önceden düşünülmüş bir karar ile, takımı Florya yerine Balmumcu'da kampa alması muazzam bir hamleydi. Belki de Galatasaray o akşam şampiyonluk kupasının bir ucundan tutmuştu. İkinci kritik hamlesi ise, bu sene oynadığı dört maçta da harika bir şekilde analiz edip, kitlediği Fenerbahçe'yi; yine şahane bir şekilde analiz edip rakibine neredeyse pozisyon vermeden şampiyonluğu Kadıköy'de alıp geri dönmesi.

Sıfırdan takım kurulan bir sezonda, en çok golü sizin atıp en az golü sizin yemeniz, Kadıköy'de çıktığınız şampiyonluk maçında rakibe neredeyse pozisyon dahi vermeden kupayı alıp gelmeniz, ligde hiç derbi kaybetmemeniz bunlar kolay şeyler değil gerçekten.

Düşünüyorum da, beni kolay kolay kimse Olimpiyat Stadı'na götüremez demiştim yıllar önce. (2008 Olimpiyat Stadı, Kasımpaşa - Galatasaray maçı sonrası). Fikstür çekildikten sonra ilk maçın Olimpiyat'ta İBB ile olduğunu öğrenmemle beraber, babamı arayıp maç için bilet almasını söyledim. Fatih Hoca'nın yeri böyle de ayrıdır benim gönlümde.

Yeniden hoşgeldin hocam, hep beraber nice şampiyonluklara.







23 Mayıs 2012 Çarşamba

Galatasaray Erkek Basketbol Takımı




Galatasaray'ı yıllardır, basketbol ve futbol ağırlıklı olmak üzere, takip ederim. Çocukken babam ile çoğunlukla Şampiyonlar Ligi olmak üzere birçok maçına gittim Galatasaray'ın futbol branşında. Fakat basketbolda Galatasaray'ı salondan takip etmek bir türlü kısmet olmamıştı. Ama babamla ne zaman basketbol maçı izlesek, ''oğlum basketbolu yerinde izlesen daha çok seversin'' derdi.

Yanılmıyorsam 2009-2010 sezonuydu. O sene ÖSS'ye hazırlandığım için televizyondan takip ediyordum sadece maçları. Ne Ali Sami Yen'e ne de Abdi İpekçi'ye gitme fırsatı bulamamıştım.

Güneşli bir hafta sonuydu. Galatasaray ligin son maçında Bornova ile oynuyordu. Küçük de olsa takımın küme düşme ihtimali vardı. Malum o sene Cemal Nalga olayı yaşanmış, Galatasaray neredeyse küme düşecekti. Sağolsun ''kara gün dostu'' Cem Akdağ ve öğrencileri insanüstü bir gayret ile takımı ligde tutmuş, neredeyse play off'a bile sokacaklardı. Hem sınav stresini iki saatliğine de olsa üzerimden atmak hem de takıma teşekkür etmek için koyulduk babam ve kardeşimle yola ve Abdi İpekçi'ye gittik. İlk gittiğim basketbol maçı o maçtı. Herhalde hayatım boyunca unutmam.

Sonraki sene yeniden yapılanma, Oktay Mahmuti'nin coach olarak gelmesi ve bu sene Euroleague'de yapılanlar...

Babam söylediğinde haklıydı, basketbol yerinde izleyince çok daha keyifliydi. Bu sene ailecek basketbol kombinesi aldık ve maçların büyük çoğunluğunda salonda olduk. İtiraf etmem gerekirse ben de her Galatasaraylı gibi bu sene şampiyonluğa kesin gözüyle bakıyordum. Çünkü takıma inancım tamdı.

Normal sezonu lider bitiren ve saha avantajını eline alan Galatasaray Medical Park, beklenmedik bir şekilde yarı finalde lige veda etti. Tabi burada başta Ergin Ataman olmak üzere tüm ''Beşiktaşlı basketbolcuları'' yürekten tebrik ediyorum. Seriyi hakettiler ve kazandılar.

Üzüldüğüm nokta bu denli güzelliklerin yaşandığı bir sezonun lig şampiyonluğuyla süslenememiş olması ve daha da önemlisi; şampiyon olunması halinde cebe konulacak olan üç yıllık Euroleague'e katılma hakkının elimizden gitmesi.

Hem, şampiyon olup yılların getirdiği hasreti dindirme fırsatını teptik; hem de bu sene büyük renk kattığımız Euroleague'de kalıcı olma fırsatını kaçırdık.

Kızgınlık yok aksine moral bozukluğu çok fazla. Futbolda şampiyonluğu kaybetmiş kadar üzüldüm neredeyse.

Ama ben, başta Oktay Mahmuti olmak üzere bu sene Galatasaray forması için ter döken herkese yürekten teşekkürlerimi sunuyorum. Ellerinden geleni yaptılar. Galatasaray camiasını basketbolun şampiyonlar ligi'nde çok çok iyi temsil ettiler ve ''we are the best Galatasaray'' tezahüratını Avrupalıların aklına kazıdılar.

Önümüzdeki sezon çok daha iyi bir kadroyla, aynı inançla ve aynı mücadele ile; ''son topa kadar'' savaşacaklarından zerre kuşkum yok.

Seneye daha güzel ve önemli zaferlerde, Abdi İpekçi'de buluşmak üzere!

15 Mayıs 2012 Salı

Şampiyon Galatasaray





Geçen hafta çok sevdiğim bir arkadaşımın abisi Galatasaray - Beşiktaş maçını izlemek için onlara davet etti. Haliyle şampiyonluk ihtimali hepimizi heyecanlandırmış durumda, maç öncesi yorumlar bu minvalde şekilleniyor.

Ben söze girdim, dedim ki; '' adalet varsa bu sene Galatasaray şampiyon olur''. Arkadaşımın abisi de cevap olarak; ''Dünya'nın adaleti yok ama Allah'ın adaleti var. Merak etme'' dedi.

O gün beklentiler boşa çıkınca şampiyonluk son haftaya kaldı. Haliyle biraz üzüldük, zira o gün şampiyonluğu kutlamayı planlamıştık. Ama söylenen bu laf benim çok hoşuma gitmişti ve cebime bu lafı koyarak eve dönmüştüm.

Nitekim aradan bir hafta geçti ve Galatasaray, hakettiği şampiyonluğu ''Fenerbahçe Şükrü Saraçoğlu Stadyumu'nda'' ilan etti ve kupayı orada aldı.

14 Mayıs 2006 akşamından sonra, ikinci kez, 12 Mayıs 2012 tarihinde bir kez daha İlahi Adalet'e inandım.

Şike soruşturmasının sonra kurgulanan oyun belliydi. Gerek eski TFF olsun, gerek yeni TFF olsun gerekse de yayıncı kuruluş olsun, hepsinin amacı Fenerbahçe'yi şampiyon yapmaktı. O kadar düz mantık bakıyorlar ki olaylara, Fenerbahçe (ligde olmayı dahi haketmediği bu sene) şampiyon olsaydı ''bakın gördünüz mü geçen sene şike yok'' diyeceklerdi.

Atatürk Olimpiyat Stadyumu'nda oynanan İstanbul Büyükşehir Belediye - Galatasaray maçına giderken, yolda sezonun mottosunu belirlemiştim. ''Türk Futbolu'ndaki tiyatroya inat saldır Galatasaray''

Galatasaray sadece şampiyon olmadı 12 Mayıs akşamı. Şampiyonluktan çok daha fazlasını aldı yıllardır türlü ayak oyunlarının oynandığı o stadyumdan.

Hem TFF'yi yendi, hem Digitürk'ü yendi hem de şikeyi meşru görmek isteyenleri yerle bir etti.

Boğazlarına kadar pisliğe batanlar kendi çöplüklerinde boğuladursunlar, Galatasaray; Fatih Terim önderliğinde yeniden Avrupa'yı fethetmek için hazırlanıyor.

Bu vesile ile tüm Galatasaraylıların şampiyonluğunu kutlarım. Yeni bir Galatasaray çağı başlıyor, keyifle izlemelerini tavsiye ederim.

17 Nisan 2012 Salı

Beşiktaş: 0 - 2 :Galatasaray





14 Nisan 2012'ye dönmek lazım aslında, maçın ertelendiği tarihe...

Hem yayıncı kuruluşun gönlünü hoş tutmak, hem de şike davasının baş aktörü Fenerbahçe'nin ceza alacağını hesaba katıp, onun lig yarışından uzak kalmasını engellemek amacıyla ortaya çıkan play-off'un ilk maçı, yoğun yağmur nedeniyle o gün oynanamadı. Maç tatil edildikten yarım saat sonra deli gibi yağan yağmurun bir anda durması, ilahi güçlerin de bu saçma sapan organizasyona bir isyanı mıydı acaba?

Bence evet deyip, maçın oynandığı tarih olan 16 Nisan'a dönüş yapalım.

Maçtan bir gün önce Fenerbahçe'nin kazanması moral olarak Galatasaray takımını tabiki olumsuz yönde etkilemiştir, neticede lig bitiminde 9 olan puan farkı, Galatasaray'ın bir maç eksiği ile 2'ye düşmüştü o galibiyetten sonra.

Hem kazanmak zorunda olmanın verdiği baskı hem de Beşiktaş'ın son bir güç ile bu maça asılma isteği, Beşiktaş'ı baskın Galatasaray'ı ise daha pasif gösterdi maçın başında. Fakat bunun maç boyunca sürmeyeceği açıktı. Çünkü bir tarafta gerçek manada ''takım'' olmayı başarabilmiş bir Galatasaray, diğer tarafta ise istikrarsızlık abidesi Beşiktaş vardı.

Galatasaray üzerindeki stresi çabuk atlattı ve o dakikadan sonra oyuna ağırlığını koydu.

Aynı durum aslında Kadıköy'deki Fenerbahçe maçında da olmuştu. Fenerbahçe, taraftarın verdiği gaz ile maça başlamış, pozisyon bulmadan iki gol bulmuştu fakat akabinde Galatasaray yine o baskıdan sıyrılıp kendine gelmiş ve oyunun geri kalan bölümünü domine etmişti.

Galatasaray'ın en büyük problemi hücumda. Var olan eksiklikler belli, defalarca yazmaya gerek yok, oyunun her yönünde iyi olan takım hücum varyasyonları olarak sıkıntı çekiyor fakat hem takım olma olgusu hem de oyunun merkezden kurulmasıyla Galatasaray bu eksikliğini bir şekilde kapatıyor. Beşiktaş maçı öncesi de temel endişe Galatasaray'ın gol bulup bulamayacağı şeklinde kafamda beliriyordu. Çünkü takım savunmasını çok iyi yapan bir Galatasaray var ortada. Ve bu takım savunması her hafta daha da iyiye gidiyor.

Normalde maçlarla ilgili yazı yazmadan önce herhangi bir spor yazarını dinlemek tarzım değildir fakat dün şöyle bir kanallara göz gezdirdiğimde Fatih Terim'in Manuel Fernandes'i ne kadar iyi analiz ettiğini ve takımının onu ne kadar iyi durdurduğunu söyleyen herhangi bir yorumcu göremedim. Ta ki bu sabah Mehmet Demirkol'u dinleyene kadar. Bir tek o söyledi bunu, bir kez daha saygı duydum kendisine.

Melo - Riera krizinin çok iyi yönetildiğini ve bu durumdan Galatasaray'ın güçlenerek çıkacağı düşüncesine sahip olduğumu bir önceki yazıda yazmıştım. Melo'nun zaten 11'de başlayacağını uçan kuş biliyordu da, Riera'yı yazan çok insan yoktu. Genelde Aydın ve Sabri üzerine şekillenmişti kadrolar. Aydın alternatifi benim de aklımdan geçiyordu çünkü Fatih Terim'in ''onu kazanmak için uğraşacağız'' sözlerinden sonra müthiş bir çıkış yakalamıştı kendisi. Ancak Riera, yaşanılan krizin mağduruydu birnevi ve ona şans bu yüzden gelecekti. Savunmaya yardım etmesinin dışında hücumda da faydalı işler yaptı İspanyol. Melo'nun golünde ortayı yaparkenki soğukkanlılığı bence takdire şayan zira ilk pozisyonda ortayı yapsaydı, o top Beşiktaşlı oyuncuya çarpıp ya taça ya da kornere çıkacaktı. Kısa bir süre de olsa beklemesi ve düşünmesi golün mimarı olmasını sağladı.

Maçın asıl kahramanlarından biri de Engin'di. Takım olarak Galatasaray çok iyi mücadele edip, basketbol tabiriyle ''son topa kadar'' savaştığı için bir oyuncuyu diğerinden ayırmak yanlış olur lakin özel olarak üzerinde durarak hakkını da vermemiz gereken oyuncular var.

İlk çıktığı maçlarda 75 dakikayı zor gören, ''psikopat'' Engin Baytar'ın gidip yerine iki 90 dakika çıkaracak kadar hazır, ''durulan'' Engin Baytar'ın gelmesi muazzam bir olay. ''Yeni Engin'' Galatasaray değil de, takım olma kimliğinden uzak Trabzonspor yahut Beşiktaş gibi bir takımda oynasaydı; takımın bayrak adamı konumuna gelebilirdi. Galatasaray bir takım olduğu için, makinanın işleyen bir parçası konumunda şu an sadece.

Aydın Yılmaz'a gelelim, Galatasaray'ın bir türlü patlama yapamayan genç yeteneği...
Fatih Terim'in bile ''idmanların durdurulamaz'' oyuncusu diyerek sitemde bulunduğu ''genç'' yıldız. Gerçi Emre Çolak ve Semih ile karşılaştırıdığımızda Aydın'a genç demek çok doğru olmaz ama son haftalardaki çıkışından ötürü bu mübalağayı çok görmeyelim ona.

Mersin maçıyla beraber takıma sonradan dahil olup, direkt katkı yapmaya başladı Aydın. Mersin maçında sonradan girdi, penaltı yaptırdı ve takım 3 puana uzandı. Kadıköy'de oyuna sonradan girdi; Galatasaray halihazırda ablukaya aldığı rakip kalede daha da yaratıcı olmaya başladı. Sivasspor maçının ilk yarısında muazzam bir ilk yarı oynadı(kupa maçı) ilk yarının sonunda sakatlanarak çıkmak durumunda kaldı. Manisaspor maçında girip penaltı yaptırdı ve dünkü maçta golünü attı.

Mevcut Galatasaray kadrosunun alternatifsiz ve yaratıcı oyuncuya aç bir kadro olduğunu düşündüğümüzde, altyapıdan gelen Aydın'ın verdiği katkı çok çok önemli. Hem yerli oyuncu olması hem altyapıdan gelmesi hem nispeten genç olması hem de yaratıcı olması en büyük avantajı.

Fenerbahçe'ye yakınlığı ile bilinen Türk medyası, Fenerbahçe'nin Trabzonspor'u yenmesi ile beraber onları şampiyon gibi lanse edip, inanılmaz derecede havaya soktu. Bunu yaparken Galatasaray'ın varlığını kısa bir süreliğine olsa da unuttular ve Galatasaray'ın puan kaybı yapacağına, tuttukları takımın şampiyon olma ihtimalinden daha fazla inandılar. Haliyle sonuç hüsran oldu. Aynı Sivas'ta oynanan Sivasspor - Galatasaray maçından sonra yaşadıkları hüsran gibi...

Türlü oyunlar ile ayarlandığını düşündüğüm fikstür, Galatasaray'ın Beşiktaş'ı İnönü'de yenmesiyle darmadağın oldu ve fikstür avantajı tekrar Galatasaray'ın eline geçti.

Hem bu oynadıkları oyunu bozmak hem de play-off denen zımbırtıya son noktayı koymak için tek bir maç kaldı Galatasaray'ın önünde. Önümüzdeki hafta Arena'da alınacak galibiyet ile Galatasaray fişi çekip, sene başından beri söylediği şampiyonluk şarkısını daha bir gür sesle seslendirecektir.

10 Nisan 2012 Salı

Melo - Riera Krizi Üzerine




Geçen gün okula sohbet tadında bir konuşma yapmak için Atilla Türker geldi. Esasinda ben üçüncü sınıf olmadığım için katılma şansım yoktu ancak sağolsun Mehmet Hoca'dan izin alarak konuşmaya dahil oldum.

Fenerbahçe medyası üzerine konuşarak başladık sohbete, oradan şike soruşturmasına geçtik. Normalde Bilal Meşe gelecekti fakat kendisi rahatsızlandığı için yerine Atilla Türker geldi. Açıkçası Atilla Türker'in gelmesine daha çok sevindim zira Türkiye'de bir numaralı gündem maddesi şike ve Atilla Türker bu soruşturma boyunca söylemleriyle bu olayın üzerine giden ve dik durmayı başarabilen nadir gazetecilerden.

Atilla Türker, bu soruşturmanın baş aktörü Fenerbahçe değil de, Galatasaray yahut Beşiktaş olsaydı şimdiye kadar çoktan küme düşmüştü dedi. Aslında bu, hepimizin bildiği bir durum. Ortada bu kadar delil, belge varken hala Fenerbahçe'nin ligde yer alması ve şampiyonun belirleneceği play off'a katılması ( o samimiyetten uzak ''süper final'' kelimesini kullanmayacağım üzgünüm) başlı başına skandal.

Galatasaray Erkek Basketbol Takımı'nda yaşanan forma skandalından sonra ( ki kesinlikle tasvip etmediğim bir olay) kendisini direkt etkilemeyen bir hadisede ''bu olayın takipçisiyiz'' diye açıklama yapan Fenerbahçe, böylece medyayı da yanına çekmiş ve Galatasaray Erkek Basketbol Takımı o sezon düşmekten beter edilmişti.

Bunları neden söyledim, şöyle ki; günlerdir manşetleri süsleyen bir olay yaşandı Galatasaray'da. Melo ve Riera idmanda birbirine girdi ve Melo olayı abartarak Riera'ya vurdu. Bir başka kulüpte yaşansa bu olay, ki daha önce yaşandı, olayın üstü örtülür, Fatih Terim'in de söylediği gibi oyuncular idmanda birbiriyle öpüştürülüp, olay hasıraltı edilebilirdi.

Galatasaray bunu yapmadı ve herşeyi olduğu gibi açıkladı. Buna rağmen, Fenerbahçe'nin tekelinde olan medyada bu olay, abartılarak inanılmaz boyutlara çekildi. 45 saniye dövdü lafları, kapıların kilitlendiğine dair asılsız iddialar ortalığı kasıp kavurdu. Türkiye'de yapıldığına dair belgelerin kol gezdiği şikenin, teşviğin üzerine gitmeyen/gidemeyen medya; bu olayı bir fırsat görüp yine Galatasaray'a saldırdı.

Galatasaray'ın bunca medya baskısına rağmen bu krizi iyi yönettiği kanaatindeyim. Tabi bu olay sonucunda Melo'nun sene sonunda Galatasaray'da kalma ihtimali yüzde 90 ise, bu oran yüzde 50 lere düşmüştür, bu da bir gerçek fakat en azından play off sürecinde takıma katkı verecek olmaları bence doğru bir karar.

Bu yaşananlardan sonra Melo'nun hırs yapacağı kanaatindeyim. Tabi bu yaşananlardan sonra, hırsını rakipten ve hakemden çıkarmaya çalışmak, kendisi açısından yapılacak, yapılması gereken en son harekettir. Bu hırs sayesinde sahada takımına vereceği katkı üst limiti zorlayacaktır. Fatih Terim'in de dediği gibi, Galatasaray bu olaydan güçlenerek çıkacaktır.

30 Mart 2012 Cuma

Baba...




Televizyonda Galatasaray'ı yerin dibine sokarlar, haksız ithamlarda bulunurlar; Fatih Terim saat farketmeksizin programa bağlanır ve Galatasaray'ın hakkını korur.

Abdürrahim Albayrak rahatsızlanır ve hastaneye kaldırılır. Gece saat 01.00, Fatih Terim kendi arabasıyla gelir ve Abdürrahim Albayrak'ı alıp Florya'ya götürür.

Fatih Terim deiynce herkesin diline pelesen olan bir ''ego'' sözcüğü vardır. Ama Fatih Hocam özellikle üçüncü döneminde o babacan kimliğini herkesin önünde sergiliyor ve Galatasaray'da adeta bir baba görevi görüyor.

O sadece Buse'nin ve Merve'nin değil; hepimizin babası.

21 Mart 2012 Çarşamba

Erken Veda




Deplasmanda Fenerbahçe'ye karşı sergilenen güzel futbol ve son dakikada kaçan galibiyet, takımın özgüvenini fazlasıyla arttırmış. Özellikle Sivasspor karşısında, bilhassa ilk 45 dakika, sergilenen futbolda bunu net bir biçimde gördük.

İlk yarıda Galatasaray muuazzam bir baskı kurdu rakibi karşısında. Aynı Fenerbahçe'ye yaptığı gibi Sivasspor'u da rakip yarı sahasına hapsetti. Bu baskı, Galatasaray'ın rakip kalede tehlikeli olmasını sağladı ancak skorun değişmesini sağlayamadı.

Bazı kilit oyuncuların yokluğunda Galatasaray'ın temel sorunu bir kez daha gözler önüne serildi. Takımda sene başından beri varolan fakat Fatih Terim'in müthiş dehası ile bu eksikliği hissetmediğimiz ''yaratıcı oyuncu'' zaafı, Fenerbahçe maçından sonra bugün de kendini gösterdi.

Galatasaray rakip üzerinde müthiş bir baskı kuruyor fakat bu baskı gol ile sonuçlanmayınca manasızlaşıyor.

Bugünkü maç bize bir şeyi daha gösterdi. O da; Elmander'in bu takım için ne denli değerli bir oyuncu olduğu.

Hem Necati hem de Milan Baros bugün adeta sahada yoktular. Ne Baros ne de Necati, Elmander kadar güçlü olamadıkları için Galatasaray gol yollarında ciddi sıkıntı çekti. Necati ve Baros rakip savumayı yıpratamadılar ve rakip savunmanın diri kalmasına sebep oldular. Hal böyle olunca, ne Necati ne de Baros golü getirecek o son vuruşu yapamadılar.

Maçın iyilerinden olan isim de Aydın'dı. Maç sonu öğrendik ki sakatlığından dolayı çıkmak zorunda kalmış. Onun yeniden taraftarı heyecanladıracak bir futbol sergilemesi bile başlı başına bir olay. Burada da Fatih Terim'e bir kez daha saygı duyması lazım herkesin. Belki de sene sonunda, Emre Çolak ile Semih Kaya'nın yanına Aydın Yılmaz'ı ekleyeceğiz kimbilir...

Sivasspor ilk yarının son beş dakikasında Galatasaray kalesinde tehlikeli işler yapabildi ancak. Yani Sivasspor turu daha fazla haketti diyemeyiz. Galatasaray turu ne kadar hakettiyse, Sivasspor da o kadar haketti. Fazlası yok.

Oyuna sonradan girenlerden fark yaratan isim Emre Çolak oldu. Çok çalıştı, çok mücadele etti ancak o da maçın dönmesini sağlayamadı. Aslında Engin'in yerine orta sahada onun oynaması belki Selçuk'un aktifliği açısından daha yararlı olabilirdi.

Tabi Selçuk'un aktifliği demişken, Melo'ya da ayrı bir parantez açalım o halde. Özellikle Galatasaray'ın savunma kurgusu açısından çok önemli bir isim olduğunu daha önce söylemiştik. Fatih Terim'in de söylediği gibi, iyi oynadığı maçların hatrına, bazı karşılaşmalardaki lakayıt tavırlarını ''görmezden gelmek'' gerekiyor sanırım. Atağa kalkarken yapılan ayağa paslarda Selçuk'a müthiş kolaylık sağlıyor, aynı zamanda rakip atakları ilk olarak o karşılıyordu. Bugün Engin bu işlevi göremedi. Fatih Hoca, Engin'in delidolu halinden yararlanmak istedi ancak orada Ceyhun Gülselam'ın denenmesi, Engin'in kanatlara kayması daha olumlu sonuçlar doğurabilirdi.

Bu maçı fazla kafaya takmayarak ancak gerekli dersleri de çıkararak önüne bakmalı Galatasaray. Önündeki üç maç fazlasıyla önemli ve değerli. Çünkü puan farkını daha da arttırma şansına sahip olacak oynadığı maçları kazandığı takdirde. Diyelim ki bir şekilde fark açılmadı, o zaman da aradaki puan farkını korumuş olacak rakipleriyle.

Unutulmasın ki, Galatasaray ''hala'' bu ligin en iyi top oynayan takımı. Kulübede ise bu takımın sahip olduğu potansiyeli fazlasıyla kullanan Fatih Terim var. Kupa'dan elenmek pek tabii üzüntü verici ancak play-off öncesi bu sonuç, küçük bir uyarı olarak görülmeli.